Ὁ Ἅγιος Πορφύριος καί ἡ προέλευση τῶν χρηματικῶν προσφορῶν σέ Μοναστήρια.

(Τί ἔλεγε ὁ Ἅγιος Πορφύριος γιά γενναῖες χρηματικές προσφορές σέ Μοναστήρια, ὅταν αὐτές προέρχονται ἀπό πλούσιους ψευτοενθουσιασμένους ἤ ἀπό ἀντίχριστους).

Τό μοναστήρι τῆς Μεταμορφώσεως τοῦ Σωτῆρος ἔγινε μέ πολλούς κόπους, μέ ἱδρῶτα καί μεγάλο ἀγῶνα, διότι ἔτσι ἤθελε ὁ ἅγιος Πορφύριος.

Ἐάν καί ἔπρεπε νά βρεθοῦνε πάρα πολλά λεφτά, ἐντούτοις ὁ Ἅγιος ἀρνήθηκε τά χρήματα πού πρόσφεραν κάποιοι πλούσιοι ἄνθρωποι. Μέ διάκριση, δεχόταν χρήματα μόνο ἀπό αὐτούς πού ἤθελε.

Μὲ τρεῖς νόμους τοῦ Ὀρθόδοξου κράτους κλείσανε 400 μοναστήρια!!

❈ Ἀπ’ τὸ 1821 καὶ μετὰ ἄρχισε ὁ διωγμὸς τῆς Ὀρθόδοξης Παράδοσης ἀπὸ τοὺς νεοέλληνες διαφωτιστὲς καὶ τοὺς Προτεστάντες βαυαροὺς πού ἦλθαν νὰ μᾶς κυβερνήσουν. Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι (Φαρμακίδης, Κοραὴς κ.λ.π.) ἦταν πολὺ ποτισμένοι ἀπὸ τὸ πνεῦμα τὸ Προτεσταντικό, τὴν θεολογία τῆς Δύσης. Γι’ αὐτό, ὅταν ἦρθαν στὴν Ἑλλάδα, ξεκίνησαν διωγμὸ ἐναντίον τοῦ ἡσυχασμοῦ, τῆς ρίζας τῆς Ὀρθόδοξης Παράδοσής μας.

Μὲ μία κίνηση νομοθετική, μὲ νόμους τοῦ κράτους, τοῦ Ὀρθόδοξου κράτους! , μετὰ τὴν ἀπελευθέρωση, κλείσανε 400 μοναστήρια! Μὲ τρεῖς νόμους.

«Καὶ μᾶς χάλασαν τὰ Μοναστήρια καὶ τὶς Ἐκκλησιές μας»!

Στὶς 25 Σεπτεμβρίου τοῦ 1833, ἐπὶ βαυαρικῆς ἀντιβασιλείας, ἕνα βασιλικὸ διάταγμα ὑπογεγραμμένο ἀπὸ τὸν ἀνήλικο Ὄθωνα διέτασσε τὸ κλείσιμο ὅλων τῶν ὀρθόδοξων Μοναστηριῶν μὲ λιγότερους ἀπὸ ἕξι Μοναχούς, ἐπέβαλε τὸν ὑποχρεωτικὸ ἀποσχηματισμὸ τῶν Καλογραιῶν κάτω τῶν σαράντα ἐτῶν καὶ ζητοῦσε τὴν ἀπομάκρυνση ἀπὸ τὶς Μονὲς ὅλων τῶν Δοκίμων.

Kαθόρισε εἰδικὰ μέτρα γιὰ τὶς μετακινήσεις τῶν Μοναχῶν, ἀπαγόρευε τὶς συνηθισμένες δωρεὲς ὑπὲρ τῆς Ἐκκλησίας καὶ δέσμευε τὴν Μοναστηριακὴ κτηματικὴ περιουσία, τὰ λατρευτικὰ ἱερὰ σκεύη, τὶς Εἰκόνες, τὰ ἄμφια, τὰ λειτουργικὰ βιβλία, τὰ ἔπιπλα καὶ δέσμευε παράλληλα ὅ,τι ἄλλο χρήσιμο βρίσκονταν στὶς Μονὲς ποὺ θὰ σφραγίζονταν ὡς «λάφυρο». Ὅ,τι πάλι θεωροῦνταν «ἄχρηστο»... ρίχνονταν στὴ φωτιά – «μὲ τοὺς Μοναχοὺς νὰ θρηνοῦν ὁλόγυρα» (τὰ μοναστήρια τῶν Ρωμαιοκαθολικῶν ἔμειναν βεβαίως ἄθικτα, ὅπως καὶ οἱ περιουσίες τους).

Τὸ διάταγμα γιὰ τὰ Μοναστήρια

Μὲ τὸ διάταγμα αὐτό, τὸ βαυαρικὸ χτύπημα κατὰ τῆς ὀρθοδοξίας καὶ τῆς βυζαντινῆς πνευματικῆς μας παράδοσης ἦταν τεράστιο, ἀμέσως μετὰ τὴν "πραξικοπηματικὴ" ἀνακήρυξη τοῦ Αὐτοκέφαλου τῆς ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας.

Ποῦ ἐκκλησιαζόμεθα;

Ποῦ ἐκκλησιαζόμεθα;

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Εἶναι ἀρκετοὶ οἱ χριστιανοὶ ποὺ ἐπιλέγουν νὰ ἐκκλησιάζονται τακτικὰ σὲ κάποιο κοντινὸ μὲ τὴν ἐνορία τους μοναστήρι. Συνδέονται μὲ τοὺς μοναχοὺς καὶ νιώθουν μία πνευματικὴ ἄνεση κάθε φορά ποὺ πηγαίνουν ἐκεῖ. Αὐτὸ συμβαίνει, γιατί στοὺς ἐνοριακοὺς ναοὺς οἱ ἱερεῖς εἶναι πολυάσχολοι καὶ ἐξωστρεφεῖς καὶ δὲν ὑπάρχει χρόνος ἐπικοινωνίας μαζί τους μετὰ τὸν ἐκκλησιασμό.

Ἐπίσης οἱ ἀκολουθίες καὶ ἡ θεία Λειτουργία συχνὰ δὲν τελοῦνται μὲ κατανυκτικὸ τρόπο, ἀλλὰ καὶ πολλοὶ ἀπὸ τοὺς ἐκκλησιαζόμενους ἐμφανίζονται στὸν ἐνοριακὸ ναὸ ἀπὸ κάποια κοινωνικὴ ὑποχρέωση καὶ ἀγνοοῦν καὶ τὰ στοιχειώδη τῆς λατρείας τοῦ Θεοῦ. Αὐτοὶ καταστρέφουν τὴν κατανυκτικὴ ἀτμόσφαιρα μὲ τὶς κοσμικὲς συνήθειες καὶ ἀπαιτήσεις τους. Μερικὲς φορὲς ἀπωθεῖ τοὺς πιστοὺς ἀπὸ τοὺς ἐνοριακοὺς ναοὺς καὶ τὸ πρόχειρο καὶ χωρὶς πνευματικὸ περιεχόμενο κήρυγμα ἀπὸ μὴ δόκιμους ἱερεῖς.

Δὲν ἔχουν ὑπομονὴ νὰ ἀκοῦν τὴν ἀπερίσκεπτη καὶ ἀδιάκριτη πολυλογία τους. Δυστυχῶς, πολλοὶ κληρικοὶ ὅταν βγαίνουν στὴν ὡραία πύλη ἢ ἀνεβαίνουν στὸν ἄμβωνα, ἔχουν τὴν βεβαιότητα ὅτι μποροῦν νὰ μιλήσουν γιὰ κάθε θέμα, ἐνῷ εἶναι ἀκατάλληλοι καὶ ἀνήμποροι. Τὸ ἴδιο παρατηροῦμε καὶ ὅταν μιλοῦν μερικοὶ λαμπροφορεμένοι μητροπολίτες, οἱ ὁποῖοι «ντὲ καὶ καλὰ» πρέπει νὰ μιλήσουν χωρὶς θέμα, παντελῶς ἀπροετοίμαστοι. Λένε τετριμμένα ἢ σχολιάζουν τὴν πολιτικὴ καὶ κοινωνικὴ πραγματικότητα καὶ συμβουλεύουν τοὺς ἐκκλησιαζόμενους ἀναλόγως, χωρὶς φυσικὰ νὰ καλύπτουν τὶς πνευματικές τους ἀνάγκες ἢ νὰ τοὺς παρηγοροῦν στὰ προβλήματα καὶ τὶς δυσκολίες ποὺ ἀντιμετωπίζουν. Ἔχουν καὶ τὴν πρόσθετη «ἀρετὴ» νὰ μὴ τελειώνουν ποτέ! Στὶς περιπτώσεις αὐτὲς οἱ πιστοὶ ποὺ πηγαίνουν στὸ ναό, ἂν πληροφορηθοῦν τὴν παρουσία τοῦ δεσπότη, ἀλλάζουν πορεία καὶ πηγαίνουν στὸν ἑπόμενο ναό. Ἔτσι κάπως ἐξηγεῖται καὶ τὸ φαινόμενο οἱ μητροπολιτικοί ναοὶ νὰ μὴ ἔχουν ἐκκλησίασμα.

Τά Μοναστήρια εἶναι λιμάνια πνευματικά!

Τα Μοναστήρια είναι λιμάνια πνευματικά!

Όσιος Ιάκωβος Τσαλίκης (♰ 22 Νοεμβρίου)

https://proskynitis.blogspot.com/2023/11/blog-post_290.html

Τό Μοναστήρι πάντα πρέπει νά εἶναι ἀνοιχτό πατέρες μου

«Τό Μοναστήρι πάντα πρέπει νά εἶναι ἀνοιχτό πατέρες μου. Διότι οἱ προσκυνητές μπορεῖ νά ἔχουν ἔλθει ἀπό πολύ μακριά καί δέν εἶναι σωστό νά περιμένουν ἔξω στήν παγωνιά καί τή βροχή ἤ τό λιοπύρι. Αὐτή εἶναι ἡ ἀγάπη.

Πρέπει ὁ Μοναχός νά κάνει θυσία. Γιατί τό Μοναστήρι δέν εἶναι δικό μας. Ἐμεῖς ἐδῶ εἴμαστε φιλοξενούμενοι στο Moναστήρι τοῦ ῾Αγίου Δαβίδ.

Ἡ δολίευσις ἔγινε ἐπιστήμη ἀκόμη καί ἀπό κυβερνήσεις εἰς βάρος ἀτόμων & ὁμάδων. Το Άγιον Όρος ΣΤΟΧΟΣ

 Απόσπασμα ομιλίας του Μακαριστού Γέροντος (1927 – 2006) πατρός Αθανασίου Μυτιληναίου.Σοφία Σειράχ ΧΩΡΙΟΝ 11, 29 -

31' ημερομηνία πού διεξήχθη ἡ ὁμιλία 27-06-89