Παναγιώτα Χατζηκτωρῆ: τὸ ἁγιασμένο βίωμά της δίνει λύση στὸ πολυσυζητημένο θέμα τῆς μεταφράσεως τῶν λειτουργικῶν κειμένων

Τὸ ἀπόσπασμα εἶναι ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Ἀσκητὲς μέσα στὸν κόσμο Β΄» Ἅγ. Ὅρος.  

Ἡ Παναγιώτα Χατζηκτωρῆ, εἶναι μία σύγχρονη ἀσκητικὴ μορφή. Αὐτὴ ἡ πνευματικὴ μητέρα, ζοῦσε τὸν Θεὸ καὶ ἦταν σχεδὸν ἀγράμματη. Δίνει λοιπὸν σὲ ὅλους ἐμᾶς τοὺς κατὰ κόσμον μορφωμένους καὶ πτυχιούχους πολλὰ μαθήματα καὶ διδάγματα. 

Τὰ παρακάτω περιστατικὰ τῆς ζωῆς της ἀποτυπώνουν τὴν πραγματικότητα ὅσον ἀφορᾶ τὰ λειτουργικὰ κείμενα. Ὅτι δηλαδή, μόνο μὲ τὴν Θεία χάρη καὶ τὸν φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μπορεῖ κανεὶς νὰ κατονοήσει τὰ Θεία νοήματα κι ἂς εἶναι τελείως ἀγράμματος. Οὔτε πτυχία, οὔτε τίποτε… 

Μεταφέρουμε κομμάτι ἀπὸ τὸν βίο τῆς ἁγιασμένης ψυχῆς:

Ξυπνοῦσε νωρὶς καὶ πρῶτα ἄρχιζε τὰ πνευματικά της. Ὅπως ἦταν κυρτωμένη καὶ δὲν μποροῦσε νὰ στέκεται ὄρθια, δὲν καθόταν νὰ διαβάζη, ἀλλὰ ἔβαζε μία τσάντα μὲ μία καρέκλα, ἀκουμποῦσε πάνω τὸ προσευχητάρι καὶ διάβαζε ὄρθια.
Διάβαζε συλλαβιστὰ ὅλο τὸ προσευχητάρι καὶ αὐτὸ κρατοῦσε πολλὲς ὧρες. Τὸ προσευχητάρι της ἄρχιζε μὲ τὸν Ἑσπερινὸ καὶ τελείωνε μὲ τὸ Ἀπόδειπνο. Καὶ ἡ γιαγιὰ ξεκινοῦσε τὸ πρωΐ τὴν ἀκολουθία μὲ τὸν Ἑσπερινὸ καὶ τελείωνε μὲ τὸ Ἀπόδειπνο· ἔτσι φαίνεται ὅτι κατάλαβε πὼς τῆς εἶπε ὁ Πνευματικός της νὰ κάνη. Ἐπειδὴ δὲν μποροῦσε νὰ κάνη μεγάλες μετάνοιες, ἔκανε μικρὲς μὲ σταυρούς, ὅσες μποροῦσε.

Ὁ σιωνίτης ὑμνωδός....Πατριάρχου Ἱεροσολύμων Κυρίλλου, ἕτος 1855. Παρεκκλήσιο τῆς μαστιγώσεως.

Γιά τό καθῆκον. Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς

Γιά τό καθήκον

Στούς πλούσιους υπενθυμίζουμε τό καθήκον τους καί τούς παρακαλούμε νά παράσχουν τήν βοήθειά τους σέ όσους τήν αναμένουν. Οί γονείς πού έχουν τά παιδιά τους χορτασμένα καί καλοντυμένα καί μέσα σε δωμάτια ζεστά, άς έχουν ύπόψιν πώς ύπάρχουν παιδιά των όποιων οί γονείς δεν είναι σε θέση νά τούς έξασφαλίσουν ούτε τήν κόρα τού ψωμιού, ούτε τά ζεστά ρούχα, ούτε τά στεγνά υποδήματα, ούτε καί τό άνετο στρώμα, ούτε καί τό ζεστό δωμάτιο καί ας πράξουν ό,τι μπορούν γι’ αυτά τά παιδιά.

Ή ήθική τού καθήκοντος είναι ή ήθική τού δούλου καί τού σκλάβου.

Γιατί κάποιες εὐχές τῆς Θείας Λειτουργίας λέγονται μυστικά;

 «Θὰ ἤθελα νὰ πῶ δύο λόγια γιὰ τὴν μυστικὴ ἀνάγνωση τῶν εὐχῶν τῆς ἁγίας Ἀναφορᾶς, ἀλλὰ καὶ ἄλλων εὐχῶν τῆς θείας Λειτουργίας. Τὸ θέμα ἀνακινεῖται συχνὰ σὲ θεολογικὲς καὶ λειτουργικὲς συζητήσεις, εἴτε γραπτῶς σὲ ἄρθρα, εἴτε προφορικῶς σὲ ὁμιλίες καὶ εἰσηγήσεις σὲ Συνέδρια. Καὶ ἡ μὲν συζήτηση δὲν θὰ ἐνοχλοῦσε, ὡς καλοπροαίρετη ἐνασχόληση μὲ τὸ θεολογικὸ περιεχόμενο τῶν εὐχῶν, στὴν πράξη ὅμως δημιουργεῖ μία ἀταξία, γιὰ νὰ μὴν πῶ σύγχυση, ὄχι ἁπλῶς ὡς πρὸς τὴ λατρεία, ἀλλὰ ὡς λανθασμένη προσέγγιση τοῦ μυστηρίου. 

Ἡ θεία Εὐχαριστία οὔτε ἀκρόαμα εἶναι, οὔτε θέαμα, οὔτε θεατρικὸ δρώμενο. Μπορεῖ φαινομενικὰ νὰ δείχνει ὅτι ἔχει αὐτὰ τὰ στοιχεῖα, ἀλλὰ κανένα ἀπὸ αὐτὰ δὲν τὴν προσδιορίζει. Εἶναι πράξη. Καὶ μάλιστα εἶναι μυστηριακὴ πράξη, ἀφοῦ ἐνεργεῖται μὲ τὴν παρουσία καὶ διὰ τῆς παρουσίας τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ προσεγγίσουμε, πολὺ περισσότερο νὰ κατανοήσουμε τὸ περιεχόμενο αὐτῆς τῆς ἱερῆς πράξης. Μόνον νὰ τὴν ζήσουμε ἔχουμε τὴ δυνατότητα, καὶ αὐτὸ μὲ τὴ δύναμη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Γι' αὐτὸ καὶ ἀπὸ τὰ ἀρχαῖα χρόνια τὸ καθαυτὸ μυστικὸ στοιχεῖο τῆς θείας ἱερουργίας φυλασσόταν, ὄχι μόνον ἀπὸ τοὺς ἀμύητους, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ τοὺς ἀτελεῖς ὡς πρὸς τὴν πίστη, ἀκόμη καὶ ἀπὸ ὅσους δὲν λάμβαναν μέρος στὴ θεία Κοινωνία, δηλαδὴ ἀπὸ τοὺς μετανοοῦντες ὅπως τοὺς ὀνόμαζαν, οἱ ὁποῖοι παρέμεναν στὸ Νάρθηκα τοῦ ναοῦ. Τὰ κείμενα αὐτὰ τὰ ἔλεγαν καὶ τὰ ἄκουγαν μόνον ὅσοι εἶχαν τὴ δωρεὰ τῆς χειροτονίας, δηλαδὴ οἱ ἱερεῖς.

Ὁ ἅγιος Γέροντας Παΐσιος καί ἡ σχέση του μέ τούς μαθητές τῆς Ἀθωνιάδος Σχολῆς

Μεγάλη εἶναι ἡ ἀγκαλιά τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ Χριστοῦ

 

Άγιος Λουκάς Κριμαίας

Μεγάλη είναι η αγκαλιά του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Τόσο μεγάλη, που δεν μπορούμε να φανταστούμε.

Ο Κύριος έχει στην αγκαλιά Του όλους όσους υποφέρουν στη ζωή τους, 

από τις θλίψεις και τις στενοχώριες.

12 Μαΐου Συναξαριστής. Ἐπιφανίου Ἀρχιεπισκόπου, Καλλιτρόπου Ὁσίας, Δομιτίλλης Μάρτυρος, Ἀχιλλέως καὶ Νερέου Μαρτύρων, Παγκρατίου Μάρτυρος, Δρακοντίου Ἐπισκόπου, Φιλίππου τοῦ Ἀργυρίου, Γερμανοῦ Πατριάρχου, Θεοδώρου Ὁσίου, Θεοφάνους Ἀρχιεπισκόπου, Ἰωάννου Νεομάρτυρα, Θεοφάνους Ἐπισκόπου, Εὐθυμίου Πατριάρχου, Νικήτα Σιναΐτου, τῶν ἁγίων εἰς τὸν λόφον τῶν ἱερέων μαρτυρησάντων, Ἐρμογένους Ἱερομάρτυρα, Διονυσίου Ραντονέζ, Ἰωάννου Νεομάρτυρα, Ἀντωνίου Ὁσίου, Νεκταρίου τῆς Ὄπτινα, τῶν Ἁγίων μαρτύρων εἰς Μπούτοβο Ρωσίας, εὕρεση ἱερῶν λειψάνων Ἁγίας Εἰρήνης Παρθενομάρτυρος.

Ὁ Ἅγιος Ἐπιφάνιος Ἐπίσκοπος Κωνσταντίας καὶ Ἀρχιεπίσκοπος Κύπρου

Ὁ Ἅγιος Ἐπιφάνιος γεννήθηκε στὸ χωριὸ Βησανδούκη τὸ 310 μ.Χ., κοντὰ στὴν Ἐλευθερούπολη τῆς Παλαιστίνης ἀπὸ πάμφτωχη οἰκογένεια Ἰουδαίων ἀγροτῶν. Οἱ γονεῖς του εἶχαν ἀκόμη ἕνα παιδί, τὴν Καλλίτροπο.
Σὲ ἡλικία δέκα ἐτῶν ὁ Ἅγιος ἔχασε τὸν πατέρα του καὶ ἔμεινε ὀρφανός.
Χάρη στὴ διδασκαλία δυὸ περίφημων γιὰ τὴν γραμματική τους κατάρτιση καὶ τὸ ἀσκητικὸ ἦθος μοναχῶν, τοῦ Λουκιανοῦ καὶ τοῦ Ἰλαρίωνος, προσελκύεται στὸν Χριστιανισμὸ καὶ βαπτίζεται ἀπὸ τὸν Ἐπίσκοπο Ἐλευθερουπόλεως Λουκιανό.

Στὴν συνέχεια πηγαίνει στὴν ἔρημο τῆς Παλαιστίνης καὶ ζεῖ κοντὰ στοὺς ἐπιφανέστερους ἀσκητές, ἀσκούμενος στὴν ἐγκράτεια, τὴν ἄσκηση καὶ τὴν μελέτη τῶν Θείων Γραφῶν, γενόμενος ὑπόδειγμα γιὰ τοὺς συνασκητές του. Ἡ φήμη του καὶ οἱ ἀρετές του δὲν ἄργησαν νὰ διαδοθοῦν καὶ γρήγορα ἀναδείχθηκε, τὸ 367 μ.Χ., Ἐπίσκοπος Κωνσταντίας τῆς Κύπρου, στὴν ὁποία κατέφυγε μὲ θαυματουργικὸ τρόπο, ὅταν τὸ πλοῖο ποὺ ἐπέπλεε πρὸς τὴν Παλαιστίνη, λόγω τρικυμίας, ἔφθασε στὴν Κύπρο.

Λύπη καί ἀκηδία, Ἁγίου Κασσιανοῦ, Φιλοκαλία.Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Λύπη καί ἀκηδία, Ἁγίου Κασσιανοῦ, Φιλοκαλία.Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης, 21-4-2013 (Σύναξη Κυριακῆς)
http://HristosPanagia3.blogspot.gr

Στόν Θεό πρέπει ἡ δόξα γιά τή μεγαλοσύνη Του, ἐνῶ στόν ἄνθρωπο ἁρμόζει ἡ ταπείνωση

  Άγιος Διάδοχος ο Φωτικής

Εκείνος που αγαπά τον εαυτό του, δεν μπορεί να αγαπά το Θεό. Εκείνος που δεν αγαπά τον εαυτό του εξαιτίας του υπερβολικού πλούτου της αγάπης του Θεού, αυτός αγαπά το Θεό. 

Ο άνθρωπος αυτός δεν ζητεί ποτέ τη δική του δόξα, αλλά τη δόξα του Θεού. Γιατί εκείνος που αγαπά τον εαυτό του, ζητεί τη δική του δόξα· εκείνος όμως που αγαπά το Θεό, αγαπά την δόξα του Δημιουργού του. 

 

Είναι ιδίωμα της ψυχής που έχει πνευματική αίσθηση και αγαπά το Θεό, το να ζητεί πάντοτε την δόξα του Θεού σε όλες τις εντολές που πράττει και να ευχαριστείται στην δική της ταπείνωση. 

 

Γιατί στον Θεό πρέπει η δόξα για τη μεγαλοσύνη Του, ενώ στον άνθρωπο αρμόζει η ταπείνωση με την οποία γινόμαστε οικείοι του Θεού. 

Πῶς εἶδε τό Μυστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας ὁ Ὁσιομάρτυς Ἰάκωβος ὁ Νέος

 

 Κάποτε, ο όσιος Ιάκωβος επήγε στις Καρυές Αγίου Όρους μαζί με τον μαθητή του Μαρκιανό, για να δει τους γνωστούς του και καθώς ήλθε η ώρα της λειτουργίας εμπήκε εις την εκκλησία.

Σταθείς δε κάπου, έβλεπε προσεκτικά —με το διορατικό χάρισμα που είχε— προς τα βημόθυρα και εθαύμαζε, ενώ ο μαθητής του τον παρακολουθούσε που μερικές φορές υπομειδιούσε και κάτι ετραύλιζε.

 

Όταν ετελείωσε η Θεία Λειτουργία, ο μαθητής του με πολύ σεβασμό τον ερώτησε να του ειπεί, τι έβλεπε εις την εκκλησία. Ο άγιος όμως, κατ’ αρχήν, ήταν επιφυλακτικός, αλλά, μετά από πολλές παρακλήσεις, εδέησε να του διηγηθεί τα εξής:

 «Καθώς, λέγει, άρχισε ο ιερέας, τέκνο μου Μαρκιανέ, να φορέσει την ιερατική στολή για να λειτουργήσει, ήλθε μπροστά του το φως των Αγγέλων, όπως την αυγή, πριν να ανατείλει ο ήλιος. Άμα δε άρχισε να προσκομίζει, επήγαν οι Άγγελοι εις τούς χορούς της εκκλησίας και έστεκαν, ένα προς ένα τάγμα, εις τα τέσσερα μέρη της εκκλησίας.

Ὁ Θεός ἔγινε ἄνθρωπος, γιά νά γίνει ὁ ἄνθρωπος Θεός

Ο ΘΕΟΣ ΕΓΙΝΕ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΘΕΟΣ

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

Στό προαιώνιο σχέδιο τοῦ Θεοῦ γιά τήν δημιουργία τοῦ κόσμου καί τοῦ ἀνθρώπου, ἐνυπάρχει ἡ εὐδοκία, ὥστε ὁ ἄνθρωπος, ὁ πλασθείς κατ’εἰκόνα Θεοῦ, νά καταστεῖ κοινωνός θείας φύσεως¹ διά τοῦ ἐνανθρωπήσαντος, ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ καί Μαρίας τῆς Παρθένου, Θεοῦ Λόγου, τοῦ Μεσσία.

Ἡ ἐπίγεια πρώτη παρουσία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀπό τῆς συλλήψεως Του ἕως καί τῆς Ἀναλήψεως εἶναι γνωστή, στούς ἔχοντας νοῦν Χριστοῦ.²

Γνωστό ἐστί τοῖς πᾶσι, ὅτι οἱ πατέρες τῆς ἐκκλησίας παρέλαβαν ἀπό τούς αὐτόπτες καί αὐτήκοους μάρτυρες τοῦ Ἰησοῦ, τούς ἁγίους Ἀποστόλους, τήν θείαν Ἀποκάλυψιν.

Οἱ Ἀπόστολοι κήρυξαν, μαρτύρησαν καί ἔγραψαν τά ἑξῆς: Ἡ Ἐκκλησία εἶναι Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική, μία ἡ Πίστις, ἕνα τό Βάπτισμα, ὅπως τά διαφυλλάτει ἡ ἁγία Ὀρθοδοξία καί ὅπως οἱ Πατέρες διετράνωσαν, ὅτι δηλαδή ἡ ὀρθόδοξος καθολική ἐκκλησία εἶναι ἡ ταμειοῦχος τῆς Ἀκτίστου Χάριτος, τῆς θεολογίας καί τῆς θείας οἰκονομίας, πού μόνη αὐτή κατέχει καί παρέχει στούς πιστούς, πού ὡς τίμια μέλη της, μέ κεφαλήν τόν Χριστόν καθίστανται, διά τῶν μυστηρίων, κοινωνοί θείας φύσεως.Ἔξω ἀπό τήν ὀρθόδοξον Ἐκκλησία, ὑπάρχει ἡ πλάνη, τό σκοτάδι, ὁ αἰώνιος θάνατος.

Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς - Οἱ Αἰτίες πού κάνουν τήν Πίστη στόν Θεό νά ἐξασθενεῖ καί νά πεθαίνει (VII)

 Έβδομη αιτία, του θανάτου της πίστης μέσα μας είναι η ευτυχία, η ευμάρεια. 

Μόνο οι ευλαβικές και δυνατές ψυχές μπορούν να έχουν στραμμένο το πρόσωπο στο Θεό όταν η ζωή τους είναι άνετη κι ευτυχισμένη. Στις χυδαίες ψυχές η ευτυχία είναι η μεγαλύτερη μακαριότητα.

Μόνο αυτήν προσκυνούν. Μόνο οι χυδαίες ψυχές είναι άθεες στην ευτυχία τους. Στη δυστυχία όλες σχεδόν οι ψυχές είναι ευλαβικές. Αλλά και μια καλή ψυχή μπορεί να ξεχαστεί και να γίνει ασεβής με την ευτυχία.

Ένας καλός άνθρωπος μπορεί ν' αλλάξει τόσο πολύ με την ευτυχία, ώστε να μην τον αναγνωρίζουν ούτε οι φίλοι του.

 Ένας χαρούμενος άνθρωπος κερδίζει πολλά χρήματα με το λαχείο και ξαφνικά γίνεται σκυθρωπός και παράξενος. Μια άπορη κοπέλα παντρεύεται έναν εύπορο άνθρωπο και την πιάνει τόση υπερηφάνεια, ώστε περιφρονεί τις πρώην φιλενάδες της. Με το πού έρχεται στην εξουσία ένας αγαπητός φίλος, παραφρονεί.

 Η δόξα μπορεί να μεταβάλει έναν καλλιτέχνη σε αλήτη. Αυτό πού συμβατικά ονομάζεται ευτυχία, μπορεί να γίνει η μεγαλύτερη δυστυχία των ανθρώπων. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι πού η επίγεια ευτυχία, τους αποπλανά το νου, τους αναισθητοποιεί την καρδιά. Είναι δυνατό να υπάρχει μεγαλύτερη δυστυχία από αυτή την «ευτυχία;»

Τί γράφει τό Πηδάλιο γιά τό δεύτερο γάμο;

 Σύμφωνα μέ τόν Ἅγιο Γρηγόριο τόν Θεολόγο, ἀλλά καί τό γενικώτερο πνεῦμα τῆς Ὀρθοδοξίας, ὁ δεύτερος γάμος εἶναι συγχώρηση καί συγκατάβαση λόγῳ τῆς πνευματικῆς ἀδυναμίας καί τῆς δυσκολίας ὡς 

πρός τήν ἐγκράτεια. Ὁ Ἀπ. Παῦλος γράφει : «Εἰ δέ οὐκ ἐγκρατεύονται γαμησάτωσαν» ( ΑΚορ. 7, 9). Γιά τόν λόγο αὐτό οἱ Ἱεροί Κανόνες πού περιλαμβάμβάνονται στό Πηδάλιο ἀκολουθοῦντες τό πνεῦμα αὐτό ὁρίζουν διάφορα θέματα σχετικά μέ τόν δεύτερο γάμο:

 

Ὁ Α´ Κανών τῆς Συνόδου τῆς Λαοδικείας λέγει ὅτι ὅσοι τελέσουν δεύτερο γάμο, νόμιμο βέβαια καί χωρίς νά ὑπάρχει ἐκ τῶν προτέρων σαρκική μίξη, ἀφοῦ περάσει λίγος χρόνος μέ κάποιο κανόνα νηστείας καί προσευχῆς, μποροῦν κατ’ οἰκονομίαν νά μεταλαμβάνουν.

 

Ὁ Μ. Βασίλειος στόν Δ´ Κανόνα του ἐπιβάλλει στούς διγάμους (δηλαδή ὅσους τελοῦν β´ γάμο) ἕνα ἤ δύο χρόνια ἀποχή ἀπό τή Θ. Κοινωνία.

Ἅγιος Ἰγνάτιος Μπριαντσανίνωφ: «Γιά νά ἀκολουθήσουμε τόν Χριστό, πρέπει πρῶτα ν’ ἀπαρνηθοῦμε τό λογισμό καί τό θέλημά μας»

 

Για να ακολουθήσουμε τον Χριστό, πρέπει πρώτα ν’ απαρνηθούμε το λογισμό και το θέλημά μας. Ο λογισμός και το θέλημα της πεσμένης φύσεως έχουν ολοκληρωτικά δηλητηριασθεί και αλλοιωθεί από την αμαρτία, γι’ αυτό ποτέ δεν μπορούν να ταυτισθούν με τη σκέψη και το θέλημα του Θεού.

Πηγή

https://paraklisi.blogspot.gr/2017/04/blog-post_927.html