Οἱ Ἄγιοι Ἀνάργυροι Κοσμᾶς καί Δαμιανός οἱ ἐκ Ρώμης

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ ΚΟΣΜΑΣ ΚΑΙ ΔΑΜΙΑΝΟΣ ΟΙ ΕΚ ΡΩΜΗΣ

πηγή:Το Ειλητάριον

Οι δύο αυτοί άγιοι έζησαν περί το 284 στη Ρώμη κατά τη βασιλεία του αυτοκράτορα Καρίνου. Αδελφοί κατά σάρκα, πολύ περισσότερο κατά την πίστη και το κοινό φρόνημα, διαλάμποντας μέσα στο σκότος της ειδωλολατρικής πλάνης διά των αρετών και των ανδραγαθημάτων τους, άνοιξαν ένα δρόμο προς τον ουρανό, καθιστώντας εαυτούς οικονόμους της θείας ευσπλαχνίας. Μοίραζαν αφειδώς όλα τα υπάρχοντά τους με γενναιοδωρία, διδάχθηκαν την ιατρική από έναν ειδωλολάτρη περίφημο στην ιατρική του Ιπποκράτη και του Γαληνού, με σκοπό να τεθούν κατά το παράδειγμα του φιλανθρώπου Σωτήρος στην υπηρεσία των ανθρώπων που υπέφεραν. Χρησιμοποιούσαν τα φάρμακα και τις ιατρικές περιθάλψεις μάλλον ως πρόσχημα και στην πραγματικότητα θεράπευαν όλα τα νοσήματα των ανθρώπων, όπως και των ζώων, με την επίκληση του Ονόματος του Χριστού, του Ιατρού των ψυχών και σωμάτων, ο Οποίος «πήρε πάνω Του τις ασθένειές μας και βάσταξε τις νόσους μας» (Ματθ. 8, 17). Αρνούμενοι να λάβουν χρήματα ή προσφορές οποιουδήποτε είδους, προσέφεραν ως αντίτιμο της ιάσεως των σωμάτων την πίστη στον χορηγό της αιώνιας σωτηρίας Χριστό.

Καθώς η φήμη τους απλώθηκε στα πέρατα, άνθρωποι από όλον τον κόσμο προσέρχονταν να τους βρουν στο χωριό όπου διέμεναν κοντά στη Ρώμη για να ζητήσουν τις προσευχές τους· και όσοι θεραπεύονταν από αυτούς επέστρεφαν στο σπίτι τους φωτισμένοι από την πίστη, διακηρύσσοντας την ευσπλαχνία του Θεού. Η φήμη αυτή γέννησε ωστόσο τον φθόνο και το μίσος των πιο φανατικών ειδωλολατρών της περιοχής, οι οποίοι έσπευσαν να τους καταγγείλουν στον αυτοκράτορα. Με το επιχείρημα ότι η επιτυχία των αγίων έθετε σε κίνδυνο τη λατρεία των θεών που προστάτευαν την αυτοκρατορική εξουσία, τους κατηγόρησαν ότι χρησιμοποιούσαν μαγικές επωδούς για να διαδίδουν τη χριστιανική θρησκεία. Ο μονάρχης ανησύχησε από τα λόγια αυτά και έστειλε στρατιώτες να τους αναζητήσουν στον τόπο όπου συνήθως θεράπευαν τους ασθενείς. Οι ντόπιοι κάτοικοι όμως, έγκαιρα προειδοποιημένοι, πήραν τους αγίους και τους έκρυψαν σε σπήλαιο απρόσιτο μέσα στα βουνά, όπου παρέμειναν πολλές ημέρες, τρεφόμενοι μόνο με τις αδιάλειπτες προσευχές και τους ύμνους που ανέπεμπαν στον Θεό.

"Βλέπω τότε τούς ἁγίους Ἀναργύρους μέ λευκές μπλοῦζες"(Ὅσιος Εὐμένιος)

Ο πατήρ Ευμένιος θεράπευε κρυφά ἤ κάνοντας μικροσαλότητες.

Ἡ κυρία (Εὐαγγελία Προδρόμου), πού ὑπέφερε ἀπό φρικτούς πόνους στό στομάχι καί τό ἔντερό της, ἰδίως μόλις ἔτρωγε ἤ ἔπινε κάτι ἀντίθετο, ἔλεγε ὅτι πῆγε κάποια ἡμέρα στόν πατέρα Εὐμένιο, ὁ ὁποῖος καθόταν ἔξω ἀπό τό κελλάκι του, τήν καλωσώρισε καί, γιά νά τήν κεράση, τῆς γέμισε ἕνα ποτήρι πορτοκαλάδα νά τό πιῆ.

Τοῦ λέει ἐκείνη: «Γέροντα, ἀδύνατον νά πιῶ τέτοιο πρᾶγμα. Ἔχω τό ἔντερό μου καί τό στομάχι μου καί θά μέ διαλύση».

«Πιές, πιές», ἐπέμενε ἐκεῖνος καί τῆς τό ἔδωσε, μάλιστα, στό στόμα. Τό ἤπιε καί τῆς ἔδωσε καί δεύτερο ποτήρι.

Κι ἐπειδή τελείωσε ἡ πορτοκαλάδα, τῆς γέμισε τό τρίτο ποτήρι μέ sprite ἀεριοῦχο.

Ἀφοῦ ἐκείνη τά ἤπιε ὅλα, λέει στόν πατέρα Εὐμένιο:

«Γέροντα, σέ δύο λεπτά κλάψε με».

«Πήγαινε, πήγαινε, δέν ἔχεις τίποτε», τῆς ἀπάντησε ὁ πατήρ Εὐμένιος.

Ἀπό τότε ἔγινε καλά καί ἰάθη τελείως...

Ἐάν οὖν ὁ ὀφθαλμός σου ἁπλοῦς ᾖ, ὅλον τό σῶμά σου φωτεινόν ἔσται· ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΥ ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ ΜΗΝΑ

Τό σῶμα ἔχει πέντε αἰσθήσεις. Ὅραση, ἀκοή, γεύση, ὄσφρηση καί ἀφή. Ἡ ψυχή ἔχει ἰσάριθμες πέντε αἰσθήσεις. Νοῦ, λογικό, νοερή αἴσθηση, γνώση καί ἐπιστήμη. Οἱ πέντε αὐτές αἰσθήσεις τῆς ψυχῆς συγκεντρώνονται σέ τρεῖς ἐνέργειες: Στόν νοῦ, στό λογικό, καί στή νοερή αἴσθηση. Μέ τόν νοῦ συλλαμβάνουμε τά διανοήματα, μέ τό λογικό τίς ἐρμηνεῖες καί μέ τήν αἴσθηση, τήν θείαν ἐπιστήμην καί γνῶσιν. Γνωρίζουμε ὅτι ἡ οὐσία τοῦ νοῦ εἶναι δική μας καί ὄχι ἀπό ἐμᾶς.

Συνεπῶς, ἡ οὐσία τοῦ νοῦ, εἶναι πάντοτε λίαν καλή, ὅπως τήν ἔπλασε ὁ Πλάστης. Ἡ ἐνέργεια ὅμως τοῦ νοῦ εἶναι δική μας καί ἀπό ἐμᾶς. Καί μέ ἀγαθή κλήση τοῦ αὐτεξουσίου, συνεργείᾳ τῆς Χάριτος, κινεῖται ἐάν θέλουμε στήν κατά φύσιν κατάστασιν, ἀποφεύγοντας τήν παρά φύσιν καί μέ τήν ἀρετή, προοδεύει στήν ὑπέρ φύσιν γνῶσιν καί σοφίαν, ἀποφεύγοντας τό σκοτάδι καί τήν πλάνη.

Εἶπεν ὁ Κύριος: Ἐάν ὁ ὀφθαλμός εἶναι ἁπλοῦς, δηλαδή ἄδολος, ἄκακος, ὅλον τό σῶμα, φωτεινόν ἔσται καί βλέπει τό φῶς τῆς θεϊκῆς ζωῆς καί λαμβάνει τήν γνώση τῶν κρυμμένων μυστηρίων τοῦ Θεοῦ. Ὅπως δηλαδή βλέπουμε καθαρά μέ τόν ὀφθαλμό τοῦ σώματος ὅταν εἶναι ὑγιής χωρίς σκουπίδια, ἔτσι μέ τήν ἀρετή καί τή σύνεση τῆς ψυχῆς, μέσῳ τοῦ ὀφθαλμοῦ της, πού εἶναι ὁ νοῦς, βάζουμε στήν καρδιά μας, τίς ἀναβάσεις τῶν λογισμῶν μέ γνώση καί ξεχωρίζουμε μέ διάκριση τούς καλούς λογισμούς ἀπό τούς κακούς.Ὁ Ἅγιος Παΐσιος ὁ Ἁγιορείτης ἔλεγε:

Ἡ ἐλεημοσύνη μᾶς κάνει ὅμοιους μέ τό Θεό (Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος)

Θέλεις να έχεις πνευματική κοινωνία με το Θεό και να απολαύσεις εκείνη την ηδονή που είναι ελεύθερη από τις σωματικές αισθήσεις; Ακολούθησε την εντολή της ελεημοσύνης. Αυτή η ελεημοσύνη του Θεού, όταν βρεθεί μέσα στην καρδιά σου, εικονίζει μέσα σου εκείνο το άγιο κάλλος του Θεού, ως προς το οποίο ήδη έγινες όμοιος με αυτόν. (6)

***

Αδελφέ μου ασκητή, αν σου περισσεύει κάτι απ’ αυτά που σου χρειάζονται για σήμερα, δώσ’ το στους φτωχούς και πήγαινε να προσφέρεις τις προσευχές σου στο Θεό με παρρησία. Μίλησε δηλαδή με το Θεό σαν γιος με πατέρα. Τίποτε δεν μπορεί να φέρει την καρδιά μας κοντά στο Θεό, όσο η ελεημοσύνη. Και τίποτε δεν προκαλεί στο νου τόση γαλήνη, όση η θεληματική φτώχεια. Καλύτερα να σε λένε οι πολλοί άνθρωποι αμαθή για την απλότητα των τρόπων σου, παρά να δοξάζεσαι ως σοφός και πανέξυπνος. Εάν ένας άνθρωπος είναι πάνω σε άλογο και απλώσει προς το μέρος σου το χέρι του για να πάρει ελεημοσύνη, μην τον αφήσεις να φύγει με άδεια χέρια, διότι οπωσδήποτε εκείνη την ώρα είναι ενδεής, όπως ένας φτωχός. Όταν λοιπόν δίνεις, να δίνεις μεγαλόψυχα, και με ιλαρό πρόσωπο, και να δίνεις περισσότερο απ’ όσο σου ζητάνε. Διότι λέει ο λόγος του Θεού: «Στείλε το ψωμί σου στο φτωχό και σε λίγο θα βρεις την ανταπόδοση».

Μην ξεχωρίσεις τον πλούσιο από το φτωχό και μη θέλεις να μάθεις ποιος είναι άξιος και ποιος ανάξιος, αλλά να είναι για σένα όλοι οι άνθρωποι ίσοι, προκειμένου να τους κάνεις το καλό.

«Ὁ Θεὸς κριτὴς δίκαιος καὶ ἰσχυρὸς καὶ μακρόθυμος καὶ μὴ ὀργὴν ἐπάγων κάθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν»

Ἁγίου Νικοδήμου - Εὐθυμίου Ζιγαβηνοῦ

Ἑρμηνεία εἰς τούς Ρν΄ Ψαλμούς

«Ὁ Θεὸς κριτὴς δίκαιος καὶ ἰσχυρὸς καὶ μακρόθυμος καὶ μὴ ὀργὴν ἐπάγων κάθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν» (Ψαλμός 7, 12)

α). Ὁ Θεὸς κριτὴς δίκαιος καὶ ἰσχυρὸς καὶ μακρόθυμος:

Αὐτά τά λόγια φαίνεται νά τά λέει ὁ Δαβίδ σέ ἐκείνους πού τότε σκανδαλίζονταν μέ ἐκεῖνον καί ἀποροῦσαν, πῶς ὁ Θεός του ἔδειξε τήν θεία Του Πρόνοια. Πῶς, δηλαδή, ὁ Θεός ἐπέτρεψε νά ξεσηκωθεῖ ὁ γιος του ὁ Ἀβεσσαλώμ ἐναντίον τοῦ πατέρα του καί τελικά νά ἡττηθεῖ. Ἐξ αὐτῆς τῆς αἰτίας τους λέει πώς ὁ Θεός εἶναι δίκαιος μέν, διότι ἀντισταθμίζει μέ τά ἔργα τοῦ καθενός καί... τίς ἀνάλογες ἀμοιβές, ἀλλά εἶναι καί ἰσχυρός, διότι ό, τί θέλει, μπορεῖ νά τό κάνει, ἀλλά καί μακρόθυμος, διότι δέν τιμωρεῖ τόν ἄνθρωπο ἀμέσως, ὅταν ἁμαρτάνει, ἀλλά ἀναβάλλει καί καθυστερεῖ τήν τιμωρία.

β). καὶ μὴ ὀργὴν ἐπάγων κάθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν:

Αὐτό, τό δεύτερο μέρος τοῦ στίχου τό ὁποῖο λέει, ἀναλύει τήν λέξη «μακρόθυμος», τήν ὁποία εἶπε ἀμέσως πιό πάνω.

Στό μυστήριο τῆς Θείας Μεταλήψεως κρύβεται ὄχι μόνο ἡ Θεότητα ἀλλά καί ἡ ἀνθρωπότητα τοῦ Χριστοῦ

Στο μυστήριο της Θείας Μεταλήψεως κρύβεται όχι μόνο η Θεότητα αλλά και η Ανθρωπότητα του Χριστού.

Είναι Μυστήριο των Μυστηρίων·το, από κάθε άποψη Απόκρυφο,που υπερβαίνει όλους τους όρους της φυσικής γνώσεως.

Εκείνος που μεταλαμβάνει εξέρχεται από τον ναό, όλος ανακαινισμένος.

Ἡ ταπείνωση καί ἡ καταφυγή στόν Θεό ἀποτελοῦν θεμελιώδεις ἀρετές γιά τόν Χριστιανό.

«Ο Κύριος δεν μας υποσχέθηκε θώκους νικητών για την αρετή, αλλά μας είπε: “ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε· ἀλλά θαρσεῖτε, ἐγώ νενίκηκα τόν κόσμον” (Ἰωάννη 16,33).

Η δύναμη του Θεού ενεργεί όταν ζητάει κανείς την βοήθεια του Θεού, αναγνωρίζοντας την αδυναμία του και την αμαρτωλότητα της φύσεώς του. Αυτός είναι ο λόγος που η ταπείνωση και η καταφυγή στον Θεό αποτελούν θεμελιώδεις αρετές για τον Χριστιανό.

Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς (♰19 Ιουνίου /2 Ιουλίου 1966)

https://proskynitis.blogspot.com/2022/07/blog-post_73.html

6 Ἰουλίου. Σισόη ὁσίου τοῦ μεγάλου (†429). Λουκίας (†301), Ἀπολλωνίου, Ἐπιμάχου, Ἀλεξανδρίωνος μαρτύρων. Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Τετ. δ΄ ἑβδ. ἐπιστ. (Ῥωμ. ια΄ 2-12).

Ρωμ. 11,2          οὐκ ἀπώσατο ὁ Θεὸς τὸν λαὸν αὐτοῦ ὃν προέγνω. ἢ οὐκ οἴδατε ἐν Ἠλίᾳ τί λέγει ἡ γραφή, ὡς ἐντυγχάνει τῷ Θεῷ κατὰ τοῦ Ἰσραὴλ λέγων;

Ρωμ. 11,2                  Οχι, δεν απέρριψε ο Θεός τον λαόν του, τον οποίον είχε προγνωρίσει και εκλέξει. Η δεν γνωρίζετε και δεν ενθυμείσθε τι λέγει η Γραφή εις την ιστορίαν του Ηλία; Οτι δηλαδή ο Ηλίας προσεύχεται προς τον Θεόν εναντίον του Ισραηλιτικού λαού λέγων·

π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος, Ἐπιτρέπεται ἡ ἔκτρωση σέ περίπτωση Ἔιτζ;

 

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΗ ΟΜΙΛΙΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΗ π.ΑΘΑΝΑΣΙΟ ΜΥΤΙΛΗΝΑΙΟ ΑΠΟ ΣΕΙΡΑ ΟΜΙΛΙΩΝ ΣΤΙΣ ΟΠΟΙΕΣ ΑΠΑΝΤΑ ΣΕ ΑΠΟΡΙΕΣ ΠΑΙΔΙΩΝ ΚΑΤΗΧΗΤΙΚΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΜΕ ΘΕΜΑ: "Ἐπιτρέπεται ἡ ἔκτρωση σέ περίπτωση Ἔιτζ;". ΕΚΦΩΝΗΘΗΚΕ ΣΤΙΣ 23-10-1994

https://aktines.blogspot.com/2022/06/blog-post_903.html#more

π. Ἀρσένιος Βλιαγκόφτης: " Ἅγιος Πορφύριος: «Ἔρχεται ἡ ἀποστασία τοῦ κλήρου» "

 

Ἐκπομπή μέ τόν π. Ἀρσένιο Βλιαγκόφτη [Κυριακή, 26 Ἰουνίου 2022]
http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2022/06/blog-post_2.html#more

Πνευματικά «ρήματα» καί συμβουλές (Ἅγιος Ἰσαάκ ὁ Σύρος)

1. Να αγαπήσεις και να συμπονέσεις τους φτωχούς, για να ελεήσει και σένα ο Θεός.2. Να μην πηγαίνεις κοντά σε φιλόνικους ανθρώπους, για να μην αναγκασθείς να βγεις από τη γαλήνη του Θεού.

3. Να μην αηδιάζεις με τη δυσοσμία των αρρώστων, και μάλιστα των φτωχών, επειδή και συ το ίδιο δώμα φοράς.

4. Να μην επιπλήξεις αυτούς που έχουν θλίψη στην καρδιά, για να μη μαστιγωθείς με το ίδιο τιμωρητικό ραβδί, και θα ψάχνεις τότε ποιος να σε παρηγορήσει, και δε θα βρίσκεις κανέναν!

5. Να μη χλευάσεις και περιγελάσεις τον ακρωτηριασμένο, διότι όλοι θα πάμε στον τάφο, όπου δεν υπάρχει διάκριση.

6. Να συμπαθείς τους αμαρτωλούς, να μισήσεις όμως τα αμαρτωλά έργα τους, και να μην τους καταφρονήσεις για τα ελαττώματά τους, μήπως και συ, αργότερα, πέσεις στην ίδια παγίδα της αμαρτίας.

7. Θυμήσου ότι έχεις την κοινή, χωματένια, ανθρώπινη φύση, και να κάνεις το καλό σε όλους αδιακρίτως.

8. Αυτούς που ζητούν την ευχή σου να μην τους μαλώνεις, και να μην τους αποστερείς από τα συμπονετικά και παρηγορητικά σου λόγια, για να μη χαθούν και ζητήσει ο Θεός από σένα λόγο για τις ψυχές τους. (30)

9. Να μην αργολογείς, αλλά να λες μόνο τα δέοντα και τα αναγκαία.

10. Να αρκείσαι στα πενιχρά ενδύματα, ίσα – ίσα για να προστατεύεις το σώμα σου.

Γαστριμαργία.

11. Να τρως ευτελή φαγητά, για να συντηρείται το σώμα σου σε καλή κατάσταση, και να αποφεύγεις τη γαστριμαργία.

Γιά τόν Ἰσίδωρο, τόν ἐπιληπτικό - Ἀπό τή διήγηση τῶν θαυμάτων τῶν ἁγίων Ἀναργύρων Κύρου καί Ἰωάννη

Η ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ - ΕΔΩ

Από τη διήγηση των θαυμάτων των αγίων Αναργύρων Κύρου και Ιωάννη

Άγιος Σωφρόνιος Ιεροσολύμων

Για τον Ισίδωρο, τον επιληπτικό.

Για τα δωρήματα των αγίων σεμνύνεται και η Δαμασκός, που ήταν η μητρόπολη της Συρίας και η βασίλισσα όλης της Ανατολής και που κάποτε είχε δεχθεί τυφλό τον Παύλο και φιλοξένησε τον διώκτη της και τον μετέτρεψε σε κήρυκα, αλλά και τον έκρυψε, και από ένα παραθύρι, μέσα σε ένα κοφίνι τον φυγάδευσε, όταν τον καταζητούσαν να τον φονεύσουν. Περηφανεύονταν δε η πόλη, ότι είχε βγάλει μεγάλους και σημαντικότατους ανθρώπους, όπως ο βασιλέας Νίνος και η βασίλισσα Σεμίραμις, ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός και πολλοί άλλοι.

Μεταξύ αυτών των ονομαστών ανθρώπων υπήρχε και ο λαμπρός Διονύσιος, που είχε και ένα γιο και διάδοχό του, τον Ισίδωρο. Αυτός όταν ήταν ακόμη παιδί και χρησιμοποιούσε τακτικά τα λουτρά, μια μέρα, κάποιος πονηρός δαίμονας μπήκε μέσα του και έπεσε κάτω και κυλιόταν. Οι παιδοτρίβες (γυμναστές), που παρευρίσκονταν, τον σήκωσαν και τον έβγαλαν έξω από τους ατμούς και το ζεστό αέρα του λουτρώνα, γιατί πίστεψαν ότι αυτή η λιγοψυχία προέρχονταν απ’ την κακή εξαέρωση του χώρου, πράγμα που τακτικά συνέβαινε σε πολλούς λουτρώνες και δεν προέρχονταν από κάποιο πονηρό πνεύμα. Αλλά όταν τον έβγαλαν έξω, επειδή επέμεναν και τότε τα συμπτώματα, κατάλαβαν ότι προέρχονται από κάποια επέμβαση και αδικία των δαιμόνων.

Κυθήρων Σεραφείμ : Εἰς τιμήν καί μνήμην τοῦ ἀειμνήστου Μητροπολίτου Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας Κυροῦ ΚΟΣΜΑ

Ἐν Κυθήροις τῇ 30ῇ Ἰουνίου 2022

Εἰς τιμήν καί μνήμην τοῦ ἀειμνήστου Μητροπολίτου Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας Κυροῦ ΚΟΣΜΑ

Ἕνα ἑξάμηνο μετά τήν πρός Κύριον ἐκδημίαν τοῦ προσφιλεστάτου μου Ἀδελφοῦ καί Συλλειτουργοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας κυροῦ Κοσμᾶ αἰσθάνομαι τήν ὑποχρέωσι νά χαράξω τίς παρακάτω γραμμές εἰς τιμήν καί μνήμην τοῦ φιλτάτου αὐτοῦ συνεπισκόπου μου.

Διατελέσας συμφοιτητής μου εἰς τήν Θεολογικήν Σχολήν τοῦ Ἀριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης καί ὁ ἀμέσως ἑπόμενος «κρίκος» εἰς τήν Ἀποστολικήν Διαδοχήν τοῦ Ἐπισκοπικοῦ Καταλόγου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, εἴχομεν ἄρρηκτον πνευματικόν δεσμόν φιλίας καί Ἀρχιερατικοῦ φιλαδέλφου συνδέσμου.

Τί πρῶτον καί τί ὕστερον νά σημειώσω διά τόν πεφιλημένον Ἀδελφόν; Τό ἱερατικόν του ἦθος καί τό ἐκκλησιαστικόν του φρόνημα; Τήν καθαρότητα τοῦ βίου του καί τήν ἁπλότητα εἰς τήν καθημερινήν του ζωήν; Τήν θεοσέβειαν καί τήν ἐπιμέλειάν του εἰς τάς διδαχάς τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου καί τήν Παράδοσιν τῆς Ἁγιωτάτης ἡμῶν Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας; Τήν θυσιαστικήν ἀγάπην του πρός τό Ποίμνιόν του καί τόν λαόν τοῦ Θεοῦ τόν ἅγιον; Τήν ἰδιαιτέραν ἀγάπην του πρός τά «ἀρνία τοῦ Χριστοῦ», τά παιδιά καί τούς νέους τῆς ποιμαντικῆς του εὐθύνης, τούς σπουδαστάς καί φοιτητάς;

Ὁ Ἅγιος Παΐσιος εἶχε μεγάλη ὀρθόδοξη εὐαισθησία, γι΄ αὐτὸ δὲν δεχόταν συμπροσευχὲς καὶ κοινωνία μὲ πρόσωπα μὴ ὀρθόδοξα

Μέ ἀφορμή τήν χθεσινή συμπροσευχή στήν Ρώμη (Δεῖτε ΕΔΩ), ἐπί τή μνήμη τῶν Πρωτοκορυφαίων Ἀποστόλων Πέτρου καί Παύλου (29 Ἰουνίου) ἀναρτοῦμε ἀπόσπασμα ἀπό τό βιβλίο «Βίος ὁσίου Παϊσίου τοῦ ἁγιορείτου» του Ἱερομονάχου Ἰσαὰκ ὅπου ἀναφέρονται οἱ θέσεις τοῦ Ἁγίου στό θέμα τοῦ οἰκουμενισμοῦ καί τῶν συμπροσευχῶν μέ ἑτεροδόξους, ὡς ἀπάντηση στίς ὅλο καί αὐξανόμενες οἰκουμενιστικές κινήσεις της διοικούσας ἐκκλησίας

Ἱερομονάχου Ἰσαὰκ «Βίος Ὁσίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου»

Κεντρικὴ διάθεση βιβλίου:

Ἱερὸν Ἡσυχαστήριον «Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος» Μεταμόρφωσις Χαλκιδικῆς

Ὁ Γέροντας ἦταν μοναχὸς μὲ ἐκκλησιαστικὸ φρόνημα καὶ ἐκκλησιαστικὴ συνείδηση. Οἱ ἐκκλησιολογικὲς του ἀπόψεις ἦταν ὀρθοδοξότατες. Πίστευε ὅτι ἡ Ἐκκλησία κατέχει τὸ πλήρωμα τῆς ἀποκαλυφθείσης Ἀλήθειας. Ἔλεγε: «Ὅ,τι ἔχει ἡ Ἐκκλησία εἶναι λαμπικαρισμένο». Ἡ σωτηρία τῶν ἀνθρώπων κατορθώνεται στὴν Ἐκκλησία. Αἰσθανόταν ὅτι ἀποτελεῖ μέλος της. Ὑπέτασσε τὸ θέλημά του καὶ θυσιαζόταν γιὰ τὸ καλό της. Ἀκόμη καὶ ἡ ἄσκησή του εἶχε ἐκκλησιαστικὴ ἀναφορά. Πίστευε ὅτι, «ὅταν διορθώσω τὸν ἑαυτό μου, διορθώνεται ἕνα κομμάτι τῆς Ἐκκλησίας». Ἡ ἀγάπη... του γιὰ αὐτὴν ἦταν πολὺ μεγάλη. Γιὰ τὴν εὐστάθειά της ὑπέμεινε κόπους καὶ θυσίες, γιὰ τὴν δόξα της προσευχόταν συνεχῶς. Γιὰ τὴν ἑνότητά της ἀγωνίστηκε πολυτρόπως. Ἔγραφε: «Δὲν εἶμαι ἀπὸ ἐκείνους ποὺ ἔχουν κάνει τὴν Ὀρθόδοξον τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίαν κόμμα. Ἀγαπῶ τοὺς καλοὺς ἐργάτας τοῦ Χριστοῦ καὶ βοηθῶ ὅσο μπορῶ».

Βοήθησε πολλοὺς νέους νὰ γίνουν καλοὶ κληρικοί, ἐργάτες στὸν ἀμπελώνα τοῦ Κυρίου. Τοὺς συμβούλευε: «Ἐργασθεῖτε ταπεινὰ μέσα στὴν Ἐκκλησία καὶ ὁ Κύριος θὰ σᾶς προδώσει (ἀναδείξει, φανερώσει) στὰ μάτια τῶν ἀνθρώπων». Κάποιοι ἀπὸ αὐτοὺς σήμερα κοσμοῦν τὴν Ἱεραρχία.

Ἤθελε οἱ κληρικοὶ νὰ ἑτοιμάζουν τὸν λαὸ μὲ τὴν μετάνοια, γιὰ νὰ ἀποφύγουμε τὴν δικαία ὀργὴ τοῦ Θεοῦ. Ἡ διακονία τους νὰ ἀποβλέπη στὴν σωτηρία τῶν πιστῶν καὶ στὴν δόξα τῆς Ἐκκλησίας, ὄχι στὴν αὐτοπροβολή. Ἔλεγε γιὰ κληρικὸ ποὺ ἐπετέλεσε ἔργο ἀξιόλογο, ὅτι «θὰ εἶχε...ἀξία τό ἔργο του, ἂν δὲν ἦταν κάτι τὸ προσωπικό».