Ἀπόσπασμα
ἀπό
τό
βιβλίο:
“Ὁ
Γέροντάς
μου
Ἰωσήφ
ὁ
ἡσυχαστής
καί
σπηλαιώτης”
Γέροντος
Ἐφραίμ
Φιλοθεΐτου
Αὐτός
ὁ μεγάλος ἀσκητής περισσότερο ἀπό
κάθε ἄλλη ἄσκησι μᾶς τόνιζε τήν ὑπακοή.
Καί ἐνῶ ὁ ἴδιος ἦταν ἄκρως ἡσυχαστής
καί ἀκριβής ἐργάτης τῆς Νοερᾶς
προσευχῆς, ὡς πρῶτο βάθρο δέν μᾶς
παρέδωσε τήν ἡσυχία καί τήν Νοερά
προσευχή, ἀλλά τό κοινόβιο καί τήν
ὑπακοή. Συνεχῶς μᾶς ἔλεγε:
«Ἡ
προσευχή πηγάζει ἀπό τήν ὑπακοή, ὄχι
ἡ ὑπακοή ἀπό τήν προσευχή. Κάνε ὑπακοή
τώρα καί στήν συνέχεια θά᾿ ρθῃ ἡ Χάρις».
Καί
πάλι: «ὅση περισσότερη
εὐλάβεια καί πίστι
ἔχεις στόν Γέροντά
σου, τόση Χάρι
δικαιοῦσαι!»
Μᾶς
ἐξηγοῦσε ὁ Γέροντας τήν πραγματική
ἔννοια τῆς ὑποταγῆς, λέγοντας:
«Οἱ
ἅγιοι
Πατέρες,
ὅπου
μᾶς
διδάσκουν
νά
εἴμεθα
εἰς
τήν
ὑψηλοτάτην
τῶν
ἀρετῶν
ὑπακοήν,
γενόμενοι
μιμηταί
τοῦ
Ἰησοῦ,
αὐτός
εἶναι
ὁ
σκοπός
των.
Ἤγουν
δι᾿
αὐτῆς
νά
μᾶς
καθαρίσουν
ἀπό
τά
διάφορα
πάθη
φρονήσεως
καί
αὐταρεσκείας
ἰδίου
θελήματος,
διά
νά
λάβωμεν
τήν
θείαν
Χάριν.
Ὁ
κύριος
σκοπός,
ὅπου
πάει
ὁ
μαθητής
πλησίον
Γέροντος
ἀπό
ἀγάπην
Χριστοῦ
νά
μεταδώσῃ
τό
τάλαντον
τοῦ
πλούτου
τῆς
αὐτοῦ
ἀρετῆς,
ὁ
δέ
μαθητής
νά
κληρονομήσῃ
τήν
χάρι
τοῦ
Γέροντος».1






