«Ὁ διάβολος», λέει ἡ Ἁγία Γραφή, «εἶναι ὁ πλανῶν τήν οἰκουμένην ὅλην»[1], αὐτός πού πλανᾶ ὅλη τήν οἰκουμένη καί ἔχει πάρα πολλές μεθοδεῖες, πάρα πολλούς τρόπους, γιά νά πλανᾶ τούς ἀνθρώπους. Πλανῶ σημαίνει βγάζω ἀπό τόν σωστό δρόμο. Στήν σύγχρονη γλώσσα τό λέμε παραπλανῶ, δηλαδή ἀπομακρύνω τόν ἄνθρωπο ἀπό τόν σωστό δρόμο καί ἀπό τόν σωστό στόχο καί τόν βγάζω ἀπό τόν δρόμο ἤ τόν πάω σέ ἄλλους δρόμους. Ὁ δρόμος πού πρέπει νά βαδίσουμε εἶναι ὁ Χριστός. «Ἐγώ εἶμαι ἡ ὁδός καί ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή»[2]. Καί ὁ διάβολος προσπαθεῖ πάντα νά βγάλει τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν ὁδό. Καί οἱ χριστιανοί μάλιστα λέγονται οἱ ἐν τῇ ὁδῷ, γιατί βαδίζουμε τήν καλή στρατεία, τήν σωστή στράτα καί εἴμαστε σέ μία διαρκῆ πορεία ἐδῶ στήν γῆ καί σέ μία συνεχῆ ἐκστρατεία. Γι’ αὐτό καί ἡ Ἐκκλησία ἡ ἐπί γῆς λέγεται στρατευομένη καί οἱ πιστοί ἀποτελοῦμε τόν στρατό τοῦ Κυρίου.
Μία ἀπό τίς μεθόδους πού ὁ διάβολος παραπλανᾶ τόν ἄνθρωπο εἶναι ἡ ψυχολογία, ὅσο κι ἄν ἀκούγεται παράδοξο. Γιατί σήμερα, ἤ μᾶλλον τούς τελευταίους αἰῶνες, ἔτσι ὅπως ἔχει διαμορφωθεῖ ἡ ψυχολογία ἐμπνέεται ἀπό δαιμονικά πνεύματα, νά τό ποῦμε ἔτσι ἁπλά. Οἱ ἅγιοι Πατέρες, ὁ Ἅγιος Παΐσιος, ὁ Ἅγιος Πορφύριος, βεβαίως δέν εἴχανε ἐμπάθεια πρός τούς ψυχολόγους καί τούς ψυχιάτρους ὡς ἀνθρώπους, ἀλλά δέν ἤθελαν νά ἀκούσουν γιά τίς θεωρίες αὐτές τῆς ψυχολογίας πού ἔχουν ἐπικρατήσει πλέον στήν λεγόμενη ἄς ποῦμε παιδαγωγική ἐπιστήμη, στό πῶς δηλαδή θά πρέπει οἱ γονεῖς νά μεγαλώνουν τά παιδιά καί πῶς οἱ δάσκαλοι, οἱ νηπιαγωγοί ἐπίσης, νά καταρτίζουν τά παιδιά.
Ὑπάρχουνε ἀναφορές στά βιβλία πού ἔχουνε γραφτεῖ γιά τόν Ἅγιο Παΐσιο καί ἔχω μερικές ἐδῶ μπροστά μου. Ὅπως ὑπάρχουν ἀναφορές τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου. Μάλιστα ὁ Ἅγιος Πορφύριος ἔλεγε ὅτι κατάφερε ὁ διάβολος μέσα ἀπό τήν ψυχολογική ὁρολογία, πού ἔχει πλέον ἐνσωματωθεῖ στό λεξιλόγιό μας, νά πείσει τούς ἀνθρώπους νά τούς βγάλει ἀπό τήν Πατερική ὁρολογία, τήν ἐκκλησιαστική, καί νά τούς πείσει ὅτι δέν ὑπάρχουν πάθη, δέν ὑπάρχει διάβολος.. ὑπάρχουνε αὐτές οἱ λέξεις καί οἱ ὅροι πού χρησιμοποιοῦν οἱ ψυχολόγοι, ἄγχος, στρές, ἀνασφάλεια. Ἐνῶ, ἔλεγε ὁ Ἅγιος Πορφύριος, ἐμεῖς μιλᾶμε γιά τόν διάβολο τῆς ἀκηδίας, δέν μιλᾶμε γιά κατάθλιψη. Μιλᾶμε γιά τόν διάβολο τῆς λύπης. Ὑπάρχει εἰδικό δαιμόνιο πού προξενεῖ λύπη στόν ἄνθρωπο. Οἱ ψυχολόγοι καί ἡ ψυχολογία θεωροῦν ἀντιεπιστημονικό τό νά παραδεχθοῦμε ὅτι ὑπάρχει διάβολος καί λένε ὅτι δέν ὑπάρχει διάβολος. Ἐπίσης καί ὅτι ὑπάρχει Θεός. Πολλοί δέν πιστεύουνε ὅτι ὑπάρχει Θεός. Ἄλλοι πάλι, πιστεύουν στόν ντεϊσμό, ὅπως λέγαμε κάποια ἄλλη φορά, δηλαδή στήν θεωρία ὅτι ναί μέν ὑπάρχει Θεός, ἀλλά δέν ἀνακατεύεται στή ζωή μας. Εἶναι κάπου μακριά καί ἐμεῖς εἴμαστε ὑπεύθυνοι ἄς ποῦμε γιά τήν ζωή μας καί ὁ Θεός μᾶς ἔχει παρατήσει στήν «τύχη» μας.
Ἀντί, ἑπομένως, ὁ ἄνθρωπος νά πάει στόν πνευματικό, ὅπως ἔλεγε καί ὁ Ἅγιος Παΐσιος, πηγαίνει στόν ψυχολόγο σήμερα καί στόν ψυχίατρο. Καί ἀντί νά βοηθηθεῖ βεβαίως, ταλαιπωρεῖται. Γιατί αὐτοί οἱ ἄνθρωποι, οἱ ψυχολόγοι, δέν μποροῦν νά βοηθήσουν, δηλαδή νά θεραπεύσουν τήν ψυχή. Πρῶτον, γιατί δέν τήν γνωρίζουν. Ἄν ρωτήσετε ἕναν ψυχολόγο καί ἕναν ψυχίατρο, τί εἶναι ἡ ψυχή, δέν ξέρει νά πεῖ.
- Ἄν δέν γνωρίζεις τί εἶναι ἡ ψυχή, πῶς μπορεῖς νά τήν θεραπεύσεις;
Εἶναι παραπλανητικός ὁ ὅρος ψυχίατρος, γιατρός τῆς ψυχῆς, γιατί αὐτοί οἱ ἄνθρωποι ἀσχολοῦνται μέ τό νευρικό σύστημα, οἱ ψυχίατροι. Τό ἴδιο καί ὀ ψυχολόγος, δέν θεραπεύει τήν ψυχή ἀλλά τί κάνει; Βοηθάει νά διορθωθοῦν κάποιες ἐξωτερικές συμπεριφορές. Σ’ αὐτό μπορεῖ νά σέ βοηθήσει λίγο. Ἀλλά σέ καμιά περίπτωση δέν ἀφαιρεῖ τό αἴτιο, τό ὁποῖο προξενεῖ τήν ψυχική δυσλειτουργία στόν ἄνθρωπο. Ἡ δέ λεγόμενη ψυχανάλυση, περί ἧς πολύς ὁ λόγος, καί οἱ διάφορες ψυχοθεραπεῖες πού κυκλοφοροῦν.. ὑπάρχουν ἑκατοντάδες εἴδη ψυχοθεραπειῶν, μία ἀπό αὐτές εἶναι ἡ ψυχανάλυση, καί ὅπου ἀκοῦτε στήν θεραπευτική πολλές μεθόδους θεραπείας σημαίνει ὅτι δέν ἔχουμε θεραπεία. Ὅπου ἀκοῦτε πολλά φάρμακα καί πολλές ἰατρικές μεθόδους, σημαίνει ὅτι δέν ἔχουμε θεραπεία.
- Ἡ ψυχανάλυση οὐσιαστικά τί εἶναι;
