Αὐτός εἶναι πού γνωρίζει ἀληθινά τόν ἑαυτό του, αὐτός πού πιστεύει ὅτι εἶναι τό μηδέν

❈ *Ἐρώτηση*: Ὅλοι οἱ ψυχολόγοι εἶναι τό ἴδιο; Ἀνήκουν στήν κατηγορία πού εἴπατε ὅτι εἶναι ὑπό δαιμονική ἐπήρεια;

*Ἀπάντηση*: Ἔχετε ἀκούσει κανένα ψυχολόγο νά μιλάει γιά Διάβολο; Δέν ὑπάρχει κανένας! Κανέναν πού νά μιλάει γιά ταπείνωση; Γιά Χάρη Θεοῦ; Γιά μηδενική αὐτοεκτίμηση; Αὐτό εἶναι τό νορμάλ. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέει, αὐτός εἶναι πού γνωρίζει ἀληθινά τόν ἑαυτό του, αὐτός πού πιστεύει ὅτι εἶναι τό μηδέν.

Ἡ ψυχολογία καί ὁ διάβολος , Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (ἀπόσπασμα)

 

Λυπᾶμαι γιά τούς Πνευματικούς Πατέρες πού ἰσχυρίζονται ὅτι...

Λυπᾶμαι γιά τούς Πνευματικούς Πατέρες πού ἰσχυρίζονται ὅτι δέν ἀρκεῖ ἡ Πνευματική ζωή, ἀλλά χρειάζεται καί ἡ ψυχολογία.

Ὅσιος Σωφρόνιος Σαχάρωφ.

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2022/07/blog-post_37.html

π. Κωνσταντῖνος Στρατηγόπουλος: Ἐξομολόγηση καὶ ψυχοθεραπεία

Τοῦ πατρὸς Κωνσταντίνου Στρατηγόπουλου

Εἰσαγωγή

Ἔχουμε μπροστά μας ἕνα θέμα πάρα πολύ καίριο πραγματικά, πολύ λεπτεπίλεπτο, πού πρέπει νά τό δοῦμε μέ πλεονάζουσα σοβαρότητα, γιατί ἀκριβῶς αὐτή ἡ συγκριτική πού θέτει τό θέμα μπροστά μας, «Ψυχοθεραπεία καί ἐξομολόγηση», μπορεῖ νά δημιουργήσει συγχύσεις ἤ ἀκόμη καί περιττές ἀντιπαλότητες. Ἐπειδή τό θέμα εἶναι πάρα πολύ μεγάλο, στά λίγα λεπτά πού διαθέτω μπροστά μου, θά προσπαθήσω νά τό σκιαγραφήσω πολύ ἁπλά, πολύ ἁδρά, νά πῶ πολύ μεγάλες ἔννοιες μέ ἁπλά λόγια, νά τό ὁρίσω στήν ἀγάπη σας καί νά ᾽χετε κάποιο στοιχεῖο, κάποιο ἐπίπεδο, γιά νά μπορεῖτε ὅταν γίνονται αὐτές οἱ ἀναλύσεις νά τίς καταλαβαίνετε λίγο καλύτερα.

Πρῶτα-πρῶτα, ποῦ στοχεύει αὐτή ἡ συγκριτική; Τί στόχο ἔχει; «Ἐξομολόγηση ἤ ψυχοθεραπεία». Πρῶτα-πρῶτα γιά ἕνα ξεκαθάρισμα ἐννοιῶν, νά ξέρουμε τί ἔχουμε μπροστά μας καί ποιές εἶναι...

οἱ ἔννοιες, ποιές εἶναι οἱ ὁρολογίες. Τί ἐννοοῦμε «ψυχοθεραπεία». Καί ἕνα δεύτερο, πάρα πολύ οὐσιαστικό καί πολύ καίριο γιά τήν Ἐκκλησία μας, εἶναι γιά νά μή γίνει πρόσληψη λαθεμένων στοιχείων.

Τί εἶναι πρόσληψη;

Τί εἶναι πρόσληψη: Ξέρετε, ἡ Ἐκκλησία μας ὅταν μπεῖ σ’ ἕνα χῶρο γιά νά κάνει ποιμαντική, ὅταν κάνει ἱεραποστολή, προσλαμβάνει τά στοιχεῖα τοῦ πολιτισμοῦ πού εἶναι ἐκεῖ –τοῦ τόπου– τή «σάρκα» τοῦ τόπου καί μέσα σ’ αὐτή τή «σάρκα» ὁρίζει τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ. Καί ὁ Χριστός προσέλαβε τήν ἀνθρώπινη σάρκα, τήν ἀνθρώπινη φύση. Ἔτσι λοιπόν ἡ πρόσληψη εἶναι ἕνα καίριο θέμα· τί προσλαμβάνουμε. Ὅ,τι εἶναι πρός πρόσληψη, πρός ἁγιασμό, τό προσλαμβάνουμε. Βλέπετε, ὁ Χριστός προσέλαβε τήν ἀνθρώπινη φύση. Δέν προσέλαβε τήν ἁμαρτία τῆς ἀνθρώπινης φύσης. Ἔχουμε ἐμεῖς κάτι νά προσλάβουμε ἀπό αὐτούς τούς χώρους πού γίνονται αὐτές οἱ διεργασίες, ἤ ὄχι; Ἔχουμε νά πάρουμε κάτι ἀπό ὅλες αὐτές τίς μεθοδολογίες πού ἀναπτύσσονται, ἐμεῖς, ὡς νέες τεχνικές προσεγγίσεως τῶν ψυχικῶν δεδομένων; 

Ὁ Ἅγιος Πορφύριος γιά τά ψυχολογικά καί τήν ψυχολογία, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (Κήρυγμα)

Ὁ Ἅγιος Πορφύριος γιά τά ψυχολογικά καί τήν ψυχολογία, 2-12-2020, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου (Κήρυγμα)

Ἐάν δέν ὑπῆρχαν τά ψυχολογικά βιβλία...

Βλέπω την καημένη την νεολαία ἐγκαταλειμμένη από πνευματικούς, γιατί οι περισσότεροι [πνευματικοί] ασχολούνται με την πρόνοια (ενώ υπάρχει η κοινωνική πρόνοια και κάνει πιο καλύτερα τη δουλειά της στον τομέα αυτό), και το έργο του πνευματικού (δυστυχώς), το κάνουν ψυχίατροι, που οι περισσότεροι δεν παραδέχονται ψυχή, ή την παραδέχονται με τον δικό τους τρόπο, και να μην αναγνωρίζουν (ενν: δεν αναγνωρίζουν) την αξία της ψυχής, που μια ψυχή αξίζει περισσότερο από όλον τον κόσμο, καθώς μας λέει ο Χριστός. 

Ψυχή, ψυχολογία, ψυχοθεραπεία, ψυχιατρική (Ἰωάννης Μηλιώνης, ἐκπαιδευτικός, μέλος τῆς Π.Ε.Γ.)

Ἡ ψυχολογία εἶναι μόρφωμα τῆς Δύσης καὶ ἀναπτύχθηκε σὲ χῶρες μὲ ὑποβαθμισμένη θρησκευτικὴ συνείδηση λόγω τῆς ἐπικράτησης ἀρχικά τοῦ Παπισμοῦ καὶ τοῦ Προτεσταντισμοῦ καὶ στὴ συνέχεια, ὡς ἀντίδραση στοὺς ἀνωτέρω δύο, τοῦ ἄθεου Ἀνθρωπισμοῦ.

Τὸ κακὸ ξεκίνησε μὲ τὸν Σίγκμουντ Φρόϊντ (Sigmund Freud καὶ τοὺς μαθητὲς του Κὰρλ Γιοὺνγκ (Carl Jung), Ἄλφρεντ Ἄντλερ (Alfred Adler), Βίλχελμ Ράϊχ (Wilhelm Reich) Βίκτορ Τάουσκ (Victor Tausk), Γκέοργκ Γκρόντεκ (Georg Groddeck), Χόρας Φρὶνκ (Horace Frink), τὸν ἀναρχικὸ Ὄτο Γκρὸς (Otto Gross) κ.ἄ. καὶ τοὺς μαθητὲς αὐτῶν «ἕως τρίτης καὶ τετάρτης γενεᾶς», ποὺ πίστεψαν ὅτι θὰ μποροῦσαν νὰ ἑρμηνεύσουν καὶ νὰ θεραπεύσουν τὴν «πνοὴν ζωῆς», ποὺ ὁ Κύριος «ἐνεφύσησεν εἰς τὸ πρόσωπον αὐτοῦ, καὶ ἐγένετο ὁ ἄνθρωπος εἰς ψυχὴν ζῶσαν» (Γέν. 2, 7).

Σύμφωνα μὲ τὴν Ὀρθόδοξη θεολογία: Ψυχὴ εἶναι ἡ ἀσώματη οὐσία τοῦ ἀνθρώπου ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τὴν ἕδρα τῆς προσωπικότητάς του, ἐπιζεῖ μετὰ τὸν θάνατο τοῦ σώματος, ὄντας ἡ ἴδια κατὰ χάριν ἀθάνατη, καθὼς λαμβάνει τὴν ἀθανασία ἀπὸ τὸ Θεό 1. Τὸ λάθος ὅλων αὐτῶν, ποὺ ἀνέπτυξαν ὁ καθένας καὶ δική του Σχολὴ, ἔγκειται στὸ ὅτι ἡ ψυχολογία δὲν εἶναι ἐπιστήμη. Πῶς μποροῦμε νὰ ἰσχυριστοῦμε κάτι τέτοιο μὲ βεβαιότητα; Γιατί ἡ ψυχολογία συχνὰ δὲν ἀνταποκρίνεται στὶς πέντε βασικὲς ἀπαιτήσεις ἑνὸς πεδίου γνώσης ὥστε νὰ θεωρηθεῖ ἐπιστημονικὰ ἀκριβής. Δηλαδή, νὰ ἔχει σαφῶς καθορισμένη ὁρολογία, μετρησιμότητα, αὐστηρὰ ἐλεγχόμενες πειραματικὲς συνθῆκες, ἀναπαραγωγιμότητα καί, τέλος, προβλεψιμότητα καὶ δυνατότητα ἐπαναδοκιμῆς 2.

Παρὰ ταῦτα, ἡ Ψυχολογία θεωρεῖται σήμερα ὡς μιὰ ἀκαδημαϊκὴ καὶ ταυτόχρονα ἐφαρμοσμένη ἐπιστήμη ἡ ὁποία ἀσχολεῖται μὲ τὴ μελέτη τῆς συμπεριφορᾶς τοῦ ἀνθρώπου, ἀλλὰ καὶ μὲ τὶς λειτουργίες τοῦ ὀργανισμοῦ ποὺ σχετίζονται μὲ τὴ συμπεριφορά. Προσπαθεῖ, δηλαδή, νὰ διερευνήσει καὶ νὰ κατανοήσει τὴ σκέψη, τὸ συναίσθημα καὶ τὴ συμπεριφορὰ τοῦ ἀτόμου, καθὼς καὶ τὶς μεταξύ τους σχέσεις καὶ ἀλληλεπιδράσεις.

Ὡς ἔτος ἔναρξης ἀποδοχῆς τῆς Ψυχολογίας ὡς ἐπιστήμης, θεωρεῖται τo 1897 ὅταν ὁ Βίλχελμ Βούντ (Wilhelm Wundt – 1832-1920) ἵδρυσε τὸ πρῶτο ἐργαστήριο ψυχολογίας στὴ Λειψία τῆς Γερμανίας καὶ ὅρισε τὴν Ψυχολογία ὡς μιὰ ἀνεξάρτητη πειραματικὴ ἐπιστήμη. Ὁ Βούντ προσπαθώντας νὰ περιγράψει τὶς δομὲς ποὺ συνθέτουν τὸ νοῦ, βασίστηκε στὴν πειραματικὴ μεθοδολογία, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ γίνει ἡ Ψυχολογία δεκτὴ ὡς ἐπιστήμη ἀπὸ τὸ κοινό της ἐποχῆς.

«Ὁ Ἅγιος Παΐσιος γιά τούς ψυχολόγους».Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

«Ὁ Ἅγιος Παΐσιος γιά τούς ψυχολόγους» 

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 05-07-2019 

«Ὁ διάβολος», λέει ἡ Ἁγία Γραφή, «εἶναι ὁ πλανῶν τήν οἰκουμένην ὅλην»[1], αὐτός πού πλανᾶ ὅλη τήν οἰκουμένη καί ἔχει πάρα πολλές μεθοδεῖες, πάρα πολλούς τρόπους, γιά νά πλανᾶ τούς ἀνθρώπους. Πλανῶ σημαίνει βγάζω ἀπό τόν σωστό δρόμο. Στήν σύγχρονη γλώσσα τό λέμε παραπλανῶ, δηλαδή ἀπομακρύνω τόν ἄνθρωπο ἀπό τόν σωστό δρόμο καί ἀπό τόν σωστό στόχο καί τόν βγάζω ἀπό τόν δρόμο ἤ τόν πάω σέ ἄλλους δρόμους. Ὁ δρόμος πού πρέπει νά βαδίσουμε εἶναι ὁ Χριστός. «Ἐγώ εἶμαι ἡ ὁδός καί ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή»[2]. Καί ὁ διάβολος προσπαθεῖ πάντα νά βγάλει τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν ὁδό. Καί οἱ χριστιανοί μάλιστα λέγονται οἱ ἐν τῇ ὁδῷ, γιατί βαδίζουμε τήν καλή στρατεία, τήν σωστή στράτα καί εἴμαστε σέ μία διαρκῆ πορεία ἐδῶ στήν γῆ καί σέ μία συνεχῆ ἐκστρατεία. Γι’ αὐτό καί ἡ Ἐκκλησία ἡ ἐπί γῆς λέγεται στρατευομένη καί οἱ πιστοί ἀποτελοῦμε τόν στρατό τοῦ Κυρίου. 

Μία ἀπό τίς μεθόδους πού ὁ διάβολος παραπλανᾶ τόν ἄνθρωπο εἶναι ἡ ψυχολογία, ὅσο κι ἄν ἀκούγεται παράδοξο. Γιατί σήμερα, ἤ μᾶλλον τούς τελευταίους αἰῶνες, ἔτσι ὅπως ἔχει διαμορφωθεῖ ἡ ψυχολογία ἐμπνέεται ἀπό δαιμονικά πνεύματα, νά τό ποῦμε ἔτσι ἁπλά. Οἱ ἅγιοι Πατέρες, ὁ Ἅγιος Παΐσιος, ὁ Ἅγιος Πορφύριος, βεβαίως δέν εἴχανε ἐμπάθεια πρός τούς ψυχολόγους καί τούς ψυχιάτρους ὡς ἀνθρώπους, ἀλλά δέν ἤθελαν νά ἀκούσουν γιά τίς θεωρίες αὐτές τῆς ψυχολογίας πού ἔχουν ἐπικρατήσει πλέον στήν λεγόμενη ἄς ποῦμε παιδαγωγική ἐπιστήμη, στό πῶς δηλαδή θά πρέπει οἱ γονεῖς νά μεγαλώνουν τά παιδιά καί πῶς οἱ δάσκαλοι, οἱ νηπιαγωγοί ἐπίσης, νά καταρτίζουν τά παιδιά. 

Ὑπάρχουνε ἀναφορές στά βιβλία πού ἔχουνε γραφτεῖ γιά τόν Ἅγιο Παΐσιο καί ἔχω μερικές ἐδῶ μπροστά μου. Ὅπως ὑπάρχουν ἀναφορές τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου. Μάλιστα ὁ Ἅγιος Πορφύριος ἔλεγε ὅτι κατάφερε ὁ διάβολος μέσα ἀπό τήν ψυχολογική ὁρολογία, πού ἔχει πλέον ἐνσωματωθεῖ στό λεξιλόγιό μας, νά πείσει τούς ἀνθρώπους νά τούς βγάλει ἀπό τήν Πατερική ὁρολογία, τήν ἐκκλησιαστική, καί νά τούς πείσει ὅτι δέν ὑπάρχουν πάθη, δέν ὑπάρχει διάβολος.. ὑπάρχουνε αὐτές οἱ λέξεις καί οἱ ὅροι πού χρησιμοποιοῦν οἱ ψυχολόγοι, ἄγχος, στρές, ἀνασφάλεια. Ἐνῶ, ἔλεγε ὁ Ἅγιος Πορφύριος, ἐμεῖς μιλᾶμε γιά τόν διάβολο τῆς ἀκηδίας, δέν μιλᾶμε γιά κατάθλιψη. Μιλᾶμε γιά τόν διάβολο τῆς λύπης. Ὑπάρχει εἰδικό δαιμόνιο πού προξενεῖ λύπη στόν ἄνθρωπο. Οἱ ψυχολόγοι καί ἡ ψυχολογία θεωροῦν ἀντιεπιστημονικό τό νά παραδεχθοῦμε ὅτι ὑπάρχει διάβολος καί λένε ὅτι δέν ὑπάρχει διάβολος. Ἐπίσης καί ὅτι ὑπάρχει Θεός. Πολλοί δέν πιστεύουνε ὅτι ὑπάρχει Θεός. Ἄλλοι πάλι, πιστεύουν στόν ντεϊσμό, ὅπως λέγαμε κάποια ἄλλη φορά, δηλαδή στήν θεωρία ὅτι ναί μέν ὑπάρχει Θεός, ἀλλά δέν ἀνακατεύεται στή ζωή μας. Εἶναι κάπου μακριά καί ἐμεῖς εἴμαστε ὑπεύθυνοι ἄς ποῦμε γιά τήν ζωή μας καί ὁ Θεός μᾶς ἔχει παρατήσει στήν «τύχη» μας. 

Ἀντί, ἑπομένως, ὁ ἄνθρωπος νά πάει στόν πνευματικό, ὅπως ἔλεγε καί ὁ Ἅγιος Παΐσιος, πηγαίνει στόν ψυχολόγο σήμερα καί στόν ψυχίατρο. Καί ἀντί νά βοηθηθεῖ βεβαίως, ταλαιπωρεῖται. Γιατί αὐτοί οἱ ἄνθρωποι, οἱ ψυχολόγοι, δέν μποροῦν νά βοηθήσουν, δηλαδή νά θεραπεύσουν τήν ψυχή. Πρῶτον, γιατί δέν τήν γνωρίζουν. Ἄν ρωτήσετε ἕναν ψυχολόγο καί ἕναν ψυχίατρο, τί εἶναι ἡ ψυχή, δέν ξέρει νά πεῖ. 

- Ἄν δέν γνωρίζεις τί εἶναι ἡ ψυχή, πῶς μπορεῖς νά τήν θεραπεύσεις; 

Εἶναι παραπλανητικός ὁ ὅρος ψυχίατρος, γιατρός τῆς ψυχῆς, γιατί αὐτοί οἱ ἄνθρωποι ἀσχολοῦνται μέ τό νευρικό σύστημα, οἱ ψυχίατροι. Τό ἴδιο καί ὀ ψυχολόγος, δέν θεραπεύει τήν ψυχή ἀλλά τί κάνει; Βοηθάει νά διορθωθοῦν κάποιες ἐξωτερικές συμπεριφορές. Σ’ αὐτό μπορεῖ νά σέ βοηθήσει λίγο. Ἀλλά σέ καμιά περίπτωση δέν ἀφαιρεῖ τό αἴτιο, τό ὁποῖο προξενεῖ τήν ψυχική δυσλειτουργία στόν ἄνθρωπο. Ἡ δέ λεγόμενη ψυχανάλυση, περί ἧς πολύς ὁ λόγος, καί οἱ διάφορες ψυχοθεραπεῖες πού κυκλοφοροῦν.. ὑπάρχουν ἑκατοντάδες εἴδη ψυχοθεραπειῶν, μία ἀπό αὐτές εἶναι ἡ ψυχανάλυση, καί ὅπου ἀκοῦτε στήν θεραπευτική πολλές μεθόδους θεραπείας σημαίνει ὅτι δέν ἔχουμε θεραπεία. Ὅπου ἀκοῦτε πολλά φάρμακα καί πολλές ἰατρικές μεθόδους, σημαίνει ὅτι δέν ἔχουμε θεραπεία. 

- Ἡ ψυχανάλυση οὐσιαστικά τί εἶναι;

«Ὁ Ἅγιος Παΐσιος γιά τούς ψυχολόγους».Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ὁ Ἅγιος Παΐσιος γιά τούς ψυχολόγους» 

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 05-07-2019 

«Ὁ διάβολος», λέει ἡ Ἁγία Γραφή, «εἶναι ὁ πλανῶν τήν οἰκουμένην ὅλην»[1], αὐτός πού πλανᾶ ὅλη τήν οἰκουμένη καί ἔχει πάρα πολλές μεθοδεῖες, πάρα πολλούς τρόπους, γιά νά πλανᾶ τούς ἀνθρώπους. Πλανῶ σημαίνει βγάζω ἀπό τόν σωστό δρόμο. Στήν σύγχρονη γλώσσα τό λέμε παραπλανῶ, δηλαδή ἀπομακρύνω τόν ἄνθρωπο ἀπό τόν σωστό δρόμο καί ἀπό τόν σωστό στόχο καί τόν βγάζω ἀπό τόν δρόμο ἤ τόν πάω σέ ἄλλους δρόμους. Ὁ δρόμος πού πρέπει νά βαδίσουμε εἶναι ὁ Χριστός. «Ἐγώ εἶμαι ἡ ὁδός καί ἡ ἀλήθεια καί ἡ ζωή»[2]. Καί ὁ διάβολος προσπαθεῖ πάντα νά βγάλει τόν ἄνθρωπο ἀπό τήν ὁδό. Καί οἱ χριστιανοί μάλιστα λέγονται οἱ ἐν τῇ ὁδῷ, γιατί βαδίζουμε τήν καλή στρατεία, τήν σωστή στράτα καί εἴμαστε σέ μία διαρκῆ πορεία ἐδῶ στήν γῆ καί σέ μία συνεχῆ ἐκστρατεία. Γι’ αὐτό καί ἡ Ἐκκλησία ἡ ἐπί γῆς λέγεται στρατευομένη καί οἱ πιστοί ἀποτελοῦμε τόν στρατό τοῦ Κυρίου. 

Μία ἀπό τίς μεθόδους πού ὁ διάβολος παραπλανᾶ τόν ἄνθρωπο εἶναι ἡ ψυχολογία, ὅσο κι ἄν ἀκούγεται παράδοξο. Γιατί σήμερα, ἤ μᾶλλον τούς τελευταίους αἰῶνες, ἔτσι ὅπως ἔχει διαμορφωθεῖ ἡ ψυχολογία ἐμπνέεται ἀπό δαιμονικά πνεύματα, νά τό ποῦμε ἔτσι ἁπλά. Οἱ ἅγιοι Πατέρες, ὁ Ἅγιος Παΐσιος, ὁ Ἅγιος Πορφύριος, βεβαίως δέν εἴχανε ἐμπάθεια πρός τούς ψυχολόγους καί τούς ψυχιάτρους ὡς ἀνθρώπους, ἀλλά δέν ἤθελαν νά ἀκούσουν γιά τίς θεωρίες αὐτές τῆς ψυχολογίας πού ἔχουν ἐπικρατήσει πλέον στήν λεγόμενη ἄς ποῦμε παιδαγωγική ἐπιστήμη, στό πῶς δηλαδή θά πρέπει οἱ γονεῖς νά μεγαλώνουν τά παιδιά καί πῶς οἱ δάσκαλοι, οἱ νηπιαγωγοί ἐπίσης, νά καταρτίζουν τά παιδιά. 

Ὑπάρχουνε ἀναφορές στά βιβλία πού ἔχουνε γραφτεῖ γιά τόν Ἅγιο Παΐσιο καί ἔχω μερικές ἐδῶ μπροστά μου. Ὅπως ὑπάρχουν ἀναφορές τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου. Μάλιστα ὁ Ἅγιος Πορφύριος ἔλεγε ὅτι κατάφερε ὁ διάβολος μέσα ἀπό τήν ψυχολογική ὁρολογία, πού ἔχει πλέον ἐνσωματωθεῖ στό λεξιλόγιό μας, νά πείσει τούς ἀνθρώπους νά τούς βγάλει ἀπό τήν Πατερική ὁρολογία, τήν ἐκκλησιαστική, καί νά τούς πείσει ὅτι δέν ὑπάρχουν πάθη, δέν ὑπάρχει διάβολος.. ὑπάρχουνε αὐτές οἱ λέξεις καί οἱ ὅροι πού χρησιμοποιοῦν οἱ ψυχολόγοι, ἄγχος, στρές, ἀνασφάλεια. Ἐνῶ, ἔλεγε ὁ Ἅγιος Πορφύριος, ἐμεῖς μιλᾶμε γιά τόν διάβολο τῆς ἀκηδίας, δέν μιλᾶμε γιά κατάθλιψη. Μιλᾶμε γιά τόν διάβολο τῆς λύπης. Ὑπάρχει εἰδικό δαιμόνιο πού προξενεῖ λύπη στόν ἄνθρωπο. Οἱ ψυχολόγοι καί ἡ ψυχολογία θεωροῦν ἀντιεπιστημονικό τό νά παραδεχθοῦμε ὅτι ὑπάρχει διάβολος καί λένε ὅτι δέν ὑπάρχει διάβολος. Ἐπίσης καί ὅτι ὑπάρχει Θεός. Πολλοί δέν πιστεύουνε ὅτι ὑπάρχει Θεός. Ἄλλοι πάλι, πιστεύουν στόν ντεϊσμό, ὅπως λέγαμε κάποια ἄλλη φορά, δηλαδή στήν θεωρία ὅτι ναί μέν ὑπάρχει Θεός, ἀλλά δέν ἀνακατεύεται στή ζωή μας. Εἶναι κάπου μακριά καί ἐμεῖς εἴμαστε ὑπεύθυνοι ἄς ποῦμε γιά τήν ζωή μας καί ὁ Θεός μᾶς ἔχει παρατήσει στήν «τύχη» μας. 

Ἀντί, ἑπομένως, ὁ ἄνθρωπος νά πάει στόν πνευματικό, ὅπως ἔλεγε καί ὁ Ἅγιος Παΐσιος, πηγαίνει στόν ψυχολόγο σήμερα καί στόν ψυχίατρο. Καί ἀντί νά βοηθηθεῖ βεβαίως, ταλαιπωρεῖται. Γιατί αὐτοί οἱ ἄνθρωποι, οἱ ψυχολόγοι, δέν μποροῦν νά βοηθήσουν, δηλαδή νά θεραπεύσουν τήν ψυχή. Πρῶτον, γιατί δέν τήν γνωρίζουν. Ἄν ρωτήσετε ἕναν ψυχολόγο καί ἕναν ψυχίατρο, τί εἶναι ἡ ψυχή, δέν ξέρει νά πεῖ. 

- Ἄν δέν γνωρίζεις τί εἶναι ἡ ψυχή, πῶς μπορεῖς νά τήν θεραπεύσεις; 

Ἡ στροφή τῆς ψυχολογίας στό χῶρο τῆς δαιμονικῆς ἐξαπατήσεως (MP3 + ΚΕΙΜΕΝΟ)

Η ΣΤΡΟΦΗ ΤΗΣ ΨΥΧΟΛΟΓΙΑΣ ΣΤΟ ΧΩΡΟ ΤΗΣ ΔΑΙΜΟΝΙΚΗΣ ΕΞΑΠΑΤΗΣΕΩΣ

τῆς κας Λυγερῆς Μελᾶ,

ψυχολόγου Μaster Ψυχολογίας Πανεπιστημίου Αθηνῶν καί πτυχιούχου τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς
ΚΕΙΜΕΝΟ ΚΑΙ  ΗΧΟΣ ΕΔΩ: https://www.hristospanagia.gr/%e1%bc%a1-%cf%83%cf%84%cf%81%ce%bf%cf%86%ce%ae-%cf%84%e1%bf%86%cf%82-%cf%88%cf%85%cf%87%ce%bf%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%af%ce%b1%cf%82-%cf%83%cf%84%cf%8c-%cf%87%e1%bf%b6%cf%81%ce%bf-%cf%84%e1%bf%86%cf%82/

Η ΟΜΙΛΙΑ ΑΠΟΜΑΓΝΗΤΟΦΩΝΗΜΕΝΗ: 

Ἀποκρυφισμός καί ψυχανάλυση.Ἡ στροφή τῆς ψυχολογίας στό χῶρο τῆς δαιμονικῆς ἐξαπατήσεως.
τῆς κας Λυγερῆς Μελᾶ, ψυχολόγου και θεολόγου

Σεβαστοί Πατέρες, ἐν Χριστῷ ἀδελφοί,

Η αλήθεια για την ψυχολογία, Αρχ. Σάββα Αγιορείτου

https://www.youtube.com/playlist?list=PL1IyRFUYI0Q0ci_8SPNaKvwfz5kwGoKBJ

Ψυχολογικά προβλήματα και δαιμόνια

https://youtu.be/H1-dPVNj3tw

Ὁ Ἅγιος Παΐσιος γιά τούς ψυχολόγους, 5-7-2019, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ὁ Ἅγιος Παΐσιος γιά τούς ψυχολόγους, 5-7-2019, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου ζωντανή μετάδοση, Ἅγιον Ὄρος, http://hristospanagia3.blogspot.gr, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr

Διαφορὰ μεταξὺ πνευματικοῦ καὶ ψυχολόγου

 

Ὁ πνευματικὸς πατέρας ποὺ πρέπει νὰ ἐξασκεῖ τὸ ἔργο μὲ βάση τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση διαφέρει σαφῶς ἀπὸ τὸν ψυχολόγο, ποὺ ἐργάζεται βάσει μίας ἀνθρωποκεντρικῆς θεωρήσεως τοῦ ἀνθρώπου καὶ τῆς ζωῆς του. 

Ὁ ψυχολόγος θέλει νὰ ἰσορροπήσει ψυχολογικὰ τὸν ἄνθρωπο. Ὁ πνευματικὸς πατέρας ἀποβλέπει στὴν θέωση τοῦ ἀνθρώπου. 

Ὁ ψυχολόγος χρησιμοποιεῖ τὶς ἀπόψεις τῆς Σχολῆς ποὺ ἐκπροσωπεῖ. Ὁ πνευματικὸς πατέρας χρησιμοποιεῖ τὸν αἰώνιο λόγο τοῦ Θεοῦ ποὺ φανερώθηκε στοὺς Προφήτας, στοὺς Ἀποστόλους καὶ τοὺς ἁγ

ίους. 

Ὁ ψυχολόγος νομίζει ὅτι ἡ ἀσθένεια ὀφείλεται μόνον σὲ τραυματικὲς ἐμπειρίες τοῦ παρελθόντος ἢ στὰ λεγόμενα ἀπωθημένα βιώματα. 

Ὁ πνευματικὸς γνωρίζει καλὰ ὅτι δὲν πρόκειται ἁπλῶς γιὰ μνῆμες τοῦ παρελθόντος καὶ ἀπωθημένα βιώματα ποὺ ἐναποθηκεύονται στὸ ὑποσυνείδητο, ἀλλὰ ὅτι ἀσθενεῖ μία συγκεκριμένη ἐνέργεια τῆς ψυχῆς, ποὺ εἶναι ὁ νοῦς, καί, μάλιστα, αὐτὸς εἶναι ὁ ὀφθαλμὸς τῆς ψυχῆς. 

Ὁ ψυχολόγος χρησιμοποιεῖ τὴ μέθοδο τῆς ἐρωτήσεως καὶ τῆς ἀκροάσεως καὶ προσπαθεῖ νὰ βοηθήσει τὸν ἄνθρωπο στὸ νὰ συνειδητοποιήσει τὸ πρόβλημά του, καὶ τὸν βοηθᾶ νὰ ὡριμάσει ψυχολογικά.

Ἀποκρυφισμός καί ψυχανάλυση. Ἡ στροφή τῆς ψυχολογίας στό χῶρο τῆς δαιμονικῆς ἐξαπατήσεως

Ἀκοῦστε το ἐδῶ:https://hristospanagia3.blogspot.com/2019/02/blog-post_48.html

Ἀποκρυφισμός καί ψυχανάλυση.Ἡ στροφή τῆς ψυχολογίας στό χῶρο τῆς δαιμονικῆς ἐξαπατήσεως.
τῆς κας Λυγερῆς Μελᾶ, ψυχολόγου και θεολόγου

Σεβαστοί Πατέρες, ἐν Χριστῷ ἀδελφοί, τά θέματά μας ἀφοροῦν λοιπόν τήν ψυχολογία καί τόν τρόπο πού αὐτή ἐπηρεάζεται ἀπό τόν Ἀποκρυφισμό, τόσο ἡ ψυχανάλυση ὡς κίνημα, ἀλλά πολύ περισσότερο ἄλλες πλευρές τῆς ψυχολογίας.

            Κατ’ ἀρχάς νά ξεκαθαρίσουμε ὅτι ἡ ψυχολογία εἶναι μιά ἐπιστήμη. Ἀφορᾶ δηλαδή τή μελέτη τῆς συμπεριφορᾶς τοῦ ἀνθρώπου. Ὡς τέτοια δέν μᾶς ἐνοχλεῖ θεολογικά. Δηλαδή μπορεῖ ἕνας νά εἶναι χριστιανός καί νά παρατηρεῖ τή συμπεριφορά τοῦ ἀνθρώπου καί νά ἀναπτύσσει συμπεράσματα καί θεωρίες μέσα ἀπό τίς ἔρευνές του. Ὅμως, μεγάλα κινήματα, ὅπως ἡ ψυχανάλυση, καί ὅπως θά δοῦμε ἀργότερα οἱ θεωρίες τοῦ Γιούνγκ, ἡ ἀναλυτική ψυχολογία τοῦ Γιούνγκ, οἱ θεωρίες τοῦ Ἀβραάμ Μάσλοου καί τελικά ἡ ὑπερπροσωπική ψυχολογία, εἶναι θεωρίες οἱ ὁποῖες ἐπηρεάστηκαν πάρα πολύ ἀπό τόν Ἀποκρυφισμό.

            Γιά νά μπορέσουμε λοιπόν νά κατανοήσουμε ποιό εἶναι τό πρόβλημα μ’ αὐτές τίς θεωρίες, πρέπει νά δοῦμε λίγο τό ὑπόβαθρο αὐτῶν τῶν ἀνθρώπων οἱ ὁποῖοι τίς διατύπωσαν. Οἱ ἐκπρόσωποι αὐτοί, ξεκινώντας καί ἀπό τόν Φρόυντ, ἀλλά καί ὁ Γιούνγκ καί οἱ μετέπειτα ψυχαναλυτές, φαίνεται, ὅσο περνάει δηλαδή ὁ καιρός, ἔχουμε περισσότερες ἀποκαλύψεις γιά τό ποῦ πραγματικά βασίζονταν. Μᾶς λέει ἕνας Ἑβραῖος μελετητής, ὁ Ντέιβιντ Μπάκαν, ἤδη ἀπό τό 1952 ὅτι ἡ ψυχανάλυση τοῦ Φρόυντ βασίζεται στόν ἑβραϊκό μυστικισμό. Αὐτή εἶναι μία πρώτη ἀποκάλυψη καί πραγματικά θά δοῦμε ὅτι ἡ ψυχανάλυση ὄντως διαφέρει πάρα πολύ ἀπό τή δική μας Ὀρθόδοξη Θεολογία καί ψυχολογία… Γιατί ἡ θεολογία ἔχει καί ἀνθρωπολογία μέσα της, τή σχέση δηλαδή τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό. Ἔτσι δέν εἶναι; Πῶς διαστρέφεται δηλαδή ἡ σχέση αὐτή τοῦ ἀνθρώπου μέ τόν Θεό, ἔτσι ὥστε ὁ ἀναλυόμενος, ὁ πελάτης, νά δέχεται ἐντελῶς λάθος πράγματα ἀπ’ τόν ἴδιο του τόν ἀναλυτή γιά τήν ἴδια του τήν ψυχολογία.

            Καθώς προχωρᾶνε λοιπόν τά χρόνια καί ὁ ἑβραϊκός μυστικισμός ἀναπτύσσεται καί διαδίδεται, δέν παραμένει κάτι κρυφό μεταξύ τῶν ραβίνων, ἀλλά ἀρχίζει νά διαδίδεται στό εὐρύτερο κοινό, τόσο πιό πολλοί ἄνθρωποι βρίσκονται πού ἀποκαλύπτουν τή σχέση αὐτή μεταξύ τῆς ψυχανάλυσης καί τοῦ ἑβραϊκοῦ μυστικισμοῦ.

Τά παιδιά μέ τούς συνεχεῖς ἐπαίνους δέν οἰκοδομοῦνται

 

AΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ

Τά παιδιά μέ τούς συνεχεῖς ἐπαίνους δέν οἰκοδομοῦνται. Γίνονται ἐγωιστές καί κενόδοξοι. Θά θέλουν σ' ὅλη τους τή ζωή νά τούς ἐπαινοῦν ὅλοι διαρκῶς, ἔστω κι ἄν τούς λένε καί ψέματα. Δυστυχῶς, σήμερα μάθανε ὅλοι νά λένε καί ψέματα καί τά δέχονται οἱ κενόδοξοι, εἶναι ἡ τροφή τους. «Πές το, κι ἄς εἶναι ψέμα, κι ἄς εἶναι εἰρωνεία», λένε. Ὁ Θεός αὐτό δέν τό θέλει. Ὁ Θεός θέλει τήν ἀλήθεια. Δυστυχῶς, αὐτό δέν τό καταλαβαίνουν ὅλοι καί κάνουν τό ἐντελῶς ἀντίθετο.

Τά παιδιά, ὅταν τά ἐπαινεῖς συνεχῶς, χωρίς διάκριση, τά πειράζει ὁ ἀντίθετος. Τούς ξεσηκώνει τό μυαλό τοῦ ἐγωισμοῦ καί, συνηθισμένα ἀπό μικρά στούς ἐπαίνους ἀπό γονεῖς καί δασκάλους, προχωροῦν ἴσως στά γράμματα, ἀλλά τί τό ὄφελος; Στή ζωή θά βγοῦν ἐγωιστές καί ὄχι Χριστιανοί. Οἱ ἐγωιστές δέν μποροῦν νά εἶναι ποτέ Χριστιανοί. Οἱ ἐγωιστές θέλουν διαρκῶς ὅλοι νά τούς ἐπαινοῦν, ὅλοι νά τούς ἀγαπᾶνε, ὅλοι νά λένε καλά γί αὐτούς, πράγμα πού ὁ Θεός μας, ἡ Ἐκκλησία μας, ὁ Χριστός μας δέν τό θέλει.

Ἡ Θρησκεία μας δέν θέλει αὐτόν τόν τρόπο, αὐτή τήν ἀγωγή. Ἀντίθετα, θέλει τά παιδιά ἀπό....

μικρά νά μαθαίνουν στήν ἀλήθεια. Ἡ ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ τονίζει ὅτι, ἅμα ἐπαινεῖς διαρκῶς ἕναν ἄνθρωπο, τόν κάνεις ἐγωιστή. Ὁ ἐγωιστής εἶναι ὁ «μπερδεμένος», ὁ ὁδηγούμενος ὑπό τοῦ Διαβόλου καί τοῦ κακοῦ πνεύματος. Ἔτσι, μεγαλώνοντας μέσα στόν ἐγωισμό, ἡ πρώτη του δουλειά εἶναι ν' ἀρνεῖται τό Θεό καί νά εἶναι ἕνας ἐγωιστής ἀπροσάρμοστος μέσα στήν κοινωνία.

Πρέπει νά πεῖς τήν ἀλήθεια, νά τή μάθει ὁ ἄνθρωπος. Ἀλλιῶς τόν ὑποστηρίζεις στήν ἀμορφωσιά του. Ὅταν πεῖς στόν ἄλλο τήν ἀλήθεια, αὐτός κατατοπίζεται, προσέχει, ἀκούει καί τούς ἄλλους, ἐγκρατεύεται. Ἔτσι καί στό παιδί, θά πεῖς τήν ἀλήθεια, θά τό μαλώσεις, γιά νά κατατοπισθεῖ ὅτι αὐτό πού κάνει δέν εἶναι καλό. Τί λέει ὁ σοφός Σολομῶν; «Ὅς φείδεται τῆς βακτηρίας (=μαγκούρας) μισεῖ τόν υἱόν αὐτοῦ, ὁ δέ ἀγαπῶν ἐπιμελῶς παιδεύει» (Παροιμ. 13, 24). Ὄχι ὅμως νά τό δέρνεις μέ τή μαγκούρα. Τότε φεύγουμε ἀπ' τά ὅρια καί γίνεται τό ἀντίθετο. Μέ τόν ἔπαινο ἀπό μικρά τά παιδιά μας τά ὁδηγοῦμε στόν ἐγωισμό.

Ἡ πίστη στό Θεό εἶναι προϊόν ψυχικῶν διαταραχῶν ἤ ὑπαρξιακῆς ἀναγκαιότητας;

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 2α Ιουλίου 2018

Η ΠΙΣΤΗ  ΣΤΟ ΘΕΟ ΕΙΝΑΙ ΠΡΟΪΟΝ ΨΥΧΙΚΩΝ ΔΙΑΤΑΡΑΧΩΝ Ή ΥΠΑΡΞΙΑΚΗΣ ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑΣ;

        Η σχέση του ανθρώπου με το Θεό είναι ένα από τα μεγάλα ζητούμενα της ιστορίας. Προφανώς δεν υπάρχει άλλος τομέας της ανθρώπινης ζωής που να απασχόλησε περισσότερο τον άνθρωπο, από τη θρησκεία.

Μελετώντας την ιστορία, από το απώτερο παρελθόν ως τα σήμερα, συμπεραίνουμε αβίαστα πως το μείζον πρόβλημα ήταν και παραμένει, η σχέση του ανθρώπου με το Θεό. Η πάλη του ανθρώπου να επιζητεί ή να απορρίπτει το Θεό.

      Όλες οι επιστήμες μας βεβαιώνουν πως δεν υπήρξε ποτέ εποχή που να μην απασχολούσε τον άνθρωπο η σχέση του με το θείον, δηλαδή να υπήρξε εποχή άθρησκος. Άλλωστε η α-θρησκεία είναι φαινόμενο των νεωτέρων χρόνων, γέννημα το άθεου ευρωπαϊκού πνεύματος, το οποίο όμως δεν μπόρεσε να τελεσφορήσει και παραμένει, εδώ και τρεις αιώνες, στο περιθώριο. Άθρησκος εποχή και αθεΐα, με τα σύγχρονα κριτήρια, δεν θα συναντήσουμε σε προηγούμενες εποχές. Η αθεΐα λ. χ. στην αρχαία Ελλάδα δεν έχει καμιά σχέση με την σημερινή αθεΐα. Οι «άθεοι» της αρχαίας εποχής δεν ήταν δογματικοί αρνητές του θείου, αλλά αγνωστικιστές. Μπόρεσαν και αποκολλήθηκαν από το παχυλό ειδωλολατρικό θρησκευτικό περιβάλλον της εποχής τους και άσκησαν κριτική στις απαράδεκτες περί των «θεών»  αντιλήψεις του. Ας θυμηθούμε τις μεγάλες διώξεις και δίκες στην αρχαία Αθήνα, κατά τις οποίες καταδικάστηκαν πάμπολλοι σοφοί και επιστήμονες, όχι γιατί αρνούνταν την ύπαρξη θεού ή θεών, αλλά την άρνησή τους προς τους συγκεκριμένους «θεούς» της πόλεως και την υποχρεωτική συμμετοχή τους στη δημόσια λατρεία. Αντίθετα, στον ευρωπαϊκό «διαφωτισμό» τα πράγματα είναι εντελώς διαφορετικά. Οι άθεοι δεν είναι απλά αμφισβητίες της υπάρχουσας θρησκευτικής κατάστασης, αλλά είναι δογματικοί και ιδεολογικοί αρνητές αυτού του ιδίου του Θεού. Είναι άθεοι με την πραγματική έννοα του όρου.

π. Σάββας Ἁγιορείτης,: «Ὑψηλή αὐτοεκτίμηση, σημαίνει ὑψηλή ὑπερηφάνεια… μήν κοροϊδευόμαστε»

 Απόσπασμα από ομιλία του π. Σάββα Αγιορείτου.

... Νά ἔχεις, λέει, ὑψηλή αὐτοεκτίμηση, πού σημαίνει ὑψηλή ὑπερηφάνεια… μήν κοροϊδευόμαστε. Ἁπλῶς ἀλλάζει ὁ διάβολος τίς λέξεις, γιά νά γίνονται πιό εὔκολα ἀποδεκτές. Νά ἔχεις λένε αὐτοπεποίθηση. Μά αὐτό εἶναι δαιμονικό! Καταραμένος ὅποιος ἔχει αὐτοπεποίθηση, λέει ἡ Ἁγία Γραφή. 

Τί ἔλεγαν οἱ Ἅγιοι Γέροντες Παΐσιος καί Πορφύριος γιά τούς ψυχολόγους καί τούς ψυχιάτρους;

Ἀπόσπασμα ἀπό ὁμιλία τοῦ π. Σάββα Ἁγιορείτη.

... Ὁ Ἅγιος Παΐσιος, ὁ Ἅγιος Πορφύριος καί ὅλοι οἱ σύγχρονοι Ἅγιοι, ἦταν ἐναντίον ὄχι τῶν ψυχιάτρων καί τῶν ψυχολόγων, γιατί ὡς ἀνθρώπους τούς ἀγαποῦσαν, ἀλλά ἐναντίον τῆς ψυχιατρικῆς καί τῆς ψυχολογίας.

Σᾶς τά λέω, γιατί μᾶς τά προβάλλουν ὡς ἐπιστήμη καί ὅταν ἀκοῦμε τήν λέξη ἐπιστήμη καί ἐπιστήμονας, στεκόμαστε προσοχή. Δέν πρέπει ὅμως νά στεκόμαστε προσοχή, γιατί δέν εἶναι ὅλα αὐτά ἐπιστῆμες. 

Εἶναι θεωρίες πού δέν μποροῦν νά σταθοῦν πουθενά ἤ εἶναι καί δαιμονικές διδασκαλίες, γιατί ὅσο ἐρευνοῦν τούς θεμελιωτές τῆς ψυχιατρικῆς, τόν Φρόυντ καί τόν Γιούνγκ, βρίσκουν ὅτι εἶχαν σχέση μέ ἀποκρυφισμό καί μέ μαγεία, μέ δαιμόνια δηλαδή. 

Συμβουλευόντουσαν μέντιουμ καί αὐτά πού τούς ἔλεγε ὁ διάβολος μέσω τῶν μέντιουμ τά ἔφτιαξαν θεωρίες καί ἔκαναν ἕνα ἀντι-εὐαγγέλιο. Αὐτά πού λένε εἶναι ἀντίθετα μέ αὐτά πού λέει τό Εὐαγγέλιο.

Νά ποῦμε ἕνα παράδειγμα. Τί λένε ὁ Φρόυντ κι αὐτοί ὅλοι;

Γέροντα, εἶναι μερικοί πού λένε ὅτι δέν ὑπάρχει διάβολος.

 

Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου

 

-Γέροντα, είναι μερικοί που λένε ότι δεν υπάρχει διάβολος.

- Ναι, κι εμένα μου είπε κάποιος: 

«Να βγάλης από την γαλλική μετάφραση του βιβλίου ‘’Ο Άγιος Αρσένιος ο Καππαδόκης’’ αυτά που αναφέρονται στους δαιμονισμένους, γιατί οι Ευρωπαίοι δεν θα τα καταλάβουν. Δεν πιστεύουν ότι υπάρχει διάβολος!» 

Τα εξηγούν, βλέπεις, όλα με την ψυχολογία.