Πρίν ἀπό πολλά χρόνια εἶχε συμβεῖ στή Μονή Δοχειαρίου ἕνα συγκλονιστικό γεγονός.

«Πρίν ἀπό πολλά χρόνια εἶχε συμβεῖ στή Μονή Δοχειαρίου ἕνα συγκλονιστικό γεγονός. Σε μιά ἀπ᾿ τίς ἐπισκέψεις τοῦ Θ. Π. στήν Ἀθωνική Μοναχοπολιτεία, ἕνας Μοναχός τῆς Μονῆς τοῦ εἶχε πεῖ πώς πρίν ἀπό περίπου 40 χρόνια εμφανίστηκε ἕνα μικρό παιδί, 12 ἐτῶν, ἀπ' τήν Ουρανούπολι καί ζητοῦσε ἐπίμονα νά δῶ τόν ἡγούμενο τῆς Μονῆς.

Ὅταν ἐμφανίστηκε ὁ Ἡγούμενος, τό παιδί τοῦ εἶπε πώς εἶδε σέ ὅραμα τήν Παναγία ἡ ὁποία τοῦ ὑπέδειξε ένα σημεῖο τῆς Ἀθωνικῆς Χερσονήσου ὅπου ἦταν κρυμμένος ἕνας θησαυρός. Στη συνέχεια τοῦ εἶπε πώς ὁ θησαυρός αὐτός προορίζεται γιά τή Μονή Δοχειαρίου, ἡ ὁποία ἀντιμετωπίζει σοβαρά οικονομικά προβλήματα καί τοῦ ἔδωσε ἐντολή νά πληροφορήση γι' αὐτό τόν Ἡγούμενο τῆς Μονῆς.

Ὁ Ἡγούμενος, συγκλονισμένος ἀπ' τό ὅραμα του παιδιοῦ, ἔδωσε ως συνοδεία στο δωδεκάχρονο δύο Μοναχούς, οἱ ὁποῖοι θά ἔσκαβαν καί μόλις ἔβρισκαν τό θησαυρό, θά τόν παρέδιδαν στη Μονή.

Πράγματι, ἔτσι ἔγινε.

Τό παιδί ὑπέδειξε τό σημεῖο, οἱ Μοναχοί ἔσκαψαν καί ὁ θησαυρός βρέθηκε. Μόλις, ὅμως, οἱ Μοναχοί ἀντίκρισαν τό θησαυρό, ἀκάθαρτα καί πονηρά πνεύματα κατάλαβαν τήν ψυχή τους καί ἄρχισαν νά κάνουν ἄσχημους λογισμούς. Τούς κατέλαβε ἡ ἀπληστία, συμφώνησαν να φυλάξουν τό θησαυρό γιά τόν ἑαυτό τους καί μόλις τόν πάρουν, να φύγουν ἀπ᾽ τό Ἅγιον Ὄρος.

Τὰ ἔσοδα τῶν Ἱερῶν Ναῶν καὶ ἡ ἀπληστία τῶν Μητροπολιτῶν

Τὰ ἔσοδα τῶν Ἱερῶν Ναῶν καὶ ἡ ἀπληστία τῶν Μητροπολιτῶν

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

Πολλοὶ νέοι μητροπολίτες, ποὺ δὲν ἔχουν τὴν ἀνάλογη ἐμπειρία, δημιουργοῦν προβλήματα στοὺς ἐφημέριους μὲ τὶς ἀδιάκοπες ἀπαιτήσεις τους γιὰ χρήματα ποὺ δὲν τοὺς ἀνήκουν. Ἔχουν τὴν ἐσφαλμένη ἐντύπωση ὅτι ὅλες οἱ ἐνορίες πρέπει νὰ προσφέρουν ὅ,τι ἔχουν καὶ δὲν ἔχουν στὸ μητροπολιτικό τους ταμεῖο καὶ ἀδιαφοροῦν γιὰ τὶς λειτουργικὲς ἀνάγκες τῶν ἐνοριακῶν ναῶν, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὸ ποιμαντικὸ ἔργο ποὺ ἐπιτελοῦν.

Ποτὲ δὲν σκέπτονται νὰ ἐνισχύσουν οἰκονομικὰ τὶς πτωχὲς καὶ ὀλιγάνθρωπες ἐνορίες, ἀλλὰ καὶ ἀπὸ αὐτὲς ἀπαιτοῦν ποσὰ ποὺ δὲν ὑπάρχουν! Εἶναι τραγικὸ κατάντημα νὰ κάνουν ἱερατικάς συνάξεις, νὰ ἀπειλοῦν τοὺς ἱερεῖς, νὰ χρησιμοποιοῦν γλῶσσα ἀταίριαστη σὲ μητροπολίτες καὶ χωρὶς ντροπὴ νὰ τοὺς ἀποκαλοῦν κλέπτες τοῦ ἱεροῦ χρήματος τῶν ναῶν, ἐνῷ οἱ ἴδιοι μὲ τὰ ἱερὰ χρήματα τῶν μητροπόλεών τους ἱκανοποιοῦν ἀνεξέλεγκτα τὶς προσωπικές τους ἐπιθυμίες, τὶς ἁμαρτωλές τους φιλοδοξίες καὶ καλύπτουν τὰ ἔξοδα τοῦ ἀριστοκρατικοῦ τρόπου ζωῆς ποὺ ἐπιλέγουν. Γι’ αὐτοὺς οἱ ἱερεῖς εἶναι κλέπτες, ἐνῷ οἱ ἴδιοι εἶναι ἄμεμπτοι διαχειριστὲς τοῦ ἱεροῦ χρήματος! Συνήθως στὸ θέμα τῶν δαπανῶν δὲν ἔχουν ἀξιοπρεπεῖς καὶ ἀνιδιοτελεῖς συμβούλους, γιὰ νὰ τοὺς ἐμποδίζουν στὴν ὑλοποίηση τῶν ποιμαντικῶν σχεδιασμῶν τους.

«Ἄν ἦταν στήν ἐξουσία σας δέν θα ἀφήνατε ἄθικτο μήτε τό σάκκο τοῦ Διογένη...»

(Ἁγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος - «πρὸς τοὺς πολιτευομένους» - Ἐπιστολὴ 98)

Γράφει ὁ ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ

Στὴ μεστὴ (μικρὴ) αὐτὴ ἐπιστολή του ὁ Ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος στηλιτεύει καὶ ἐλέγχει τίς ἀπληστίες τῶν πολιτικῶν, ὡς ἔκπτωση τοῦ ρόλου τῆς ἀνθρώπινης ἐξουσίας.

Ἀποδοκιμάζει τὴν πολιτικὴ συμπεριφορὰ τῆς (τότε) ἐξουσίας ἔναντι τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου, εἰς βάρος αὐτῶν ποὺ εὑρίσκοντο στὶς χαμηλὲς βαθμίδες τοῦ κοινωνικοῦ συστήματος, ὅπως αὐτὸ εἶχε θεμελιωθεῖ - δημιουργηθεῖ ἀπὸ τοὺς ἐξουσιαστὲς (ἄρχουσα τάξη).

Ὁ Ἅγ. Γρηγόριος ὁ Θεολόγος γράφει, γιὰ τὸ κοινωνικὸ δεδομένο τῆς πολιτικῆς, σύγχρονο γι᾿ αὐτόν:

«Ὑμεῖς μοι δοκεῖτε, μηδ᾿ ἄν τῆς Διογένους πήρας, εἰ καθ᾿ ὑμᾶς ἦν, ἀποσχέσθαι τοῦ Σινωπέως, ἀλλὰ κακείνω τὰς χεῖρας ἐπιβαλεῖν, τέχνην ἐπικαλοῦντες αὐτῷ, τὸν τρίβωνα καὶ τὴν βακτηρίαν καὶ αὐτὸ τὸ κεκτῆσθαι, μηδὲν ἐκ φιλοσοφίας, ἄλλοτε δὲ ἄλλη θύρα προσφοιτὰν εἰκῇ διαζώντα καὶ ὅθεν ἔτυχεν».

Ἑρμηνεία: «Μοῦ φαίνεται ὅτι ἂν ἦταν στὴν ἐξουσία σας δὲ θὰ ἀφήνατε ἄθικτο μήτε τὸ σάκκο τοῦ Διογένη τοῦ Σινωπέα, ἀλλὰ θ᾿ ἁπλώνατε χέρι καὶ σ᾿ ἐκεῖνον, ὀνειδίζοντας τὴν τέχνη του, τὴν τριμμένη χλαίνα καὶ τὴ βακτηρία καὶ ὅτι δὲν ἀπόχτησε τίποτα ἀπὸ τὴ φιλοσοφία κι ὅτι κάθε φορὰ χτυπᾷ καὶ διαφορετικὴ πόρτα ζῶντας ὅπως τύχει, χωρὶς συγκεκριμένο σκοπό».

Τὴν ἐποχὴ ἐκείνη οἱ ἄνθρωποι ἐξαντλοῦσαν τὴν ἐνεργητικότητά τους γιὰ νὰ ἐξασφαλίσουν ἴσα - ἴσα τὰ ἀπαραίτητα τῆς ζωῆς, ὡς ἀσφάλεια, στέγη, τροφή, οἰκογένεια καὶ αὐτοέκφραση.

Ὁ Διογένης ὁ Κυνικὸς Φιλόσοφος, ὁ Σινωπέας, ὡς σημαντικὸς ἐκπρόσωπος τῆς Κυνικῆς Φιλοσοφικῆς Σχολῆς, ποὺ καταγόταν ἀπὸ τὴν πόλη Σινώπη τοῦ Πόντου, πίστευε ὅτι ἡ εὐτυχία τοῦ ἀνθρώπου βρίσκεται στὴν αὐτάρκεια, στὴ λιτότητα, στὴν αὐτογνωσία καὶ στὴν ἄσκηση.

Κυριακή ΙΓ’ Λουκᾶ: Περί τοῦ εὐσεβοῦς νέου († ἀρχ. Γεώργιος Καψάνης, Προηγούμενος Ἱ. Μ. Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους)

Τον πλούσιο νέο, όπως ακούσαμε σήμερα στο ιερό Ευαγγέλιο, τον απασχολούσε πολύ το πρόβλημα της σωτηρίας του, το πώς θα κληρονομήσει την αιώνιο ζωή. Γι’ αυτό ερώτησε τον Χριστό τι να κάνει. Πώς να σωθεί.

Γνώριζε τις εντολές διότι ήταν ευσεβής νέος. Γνώριζε τον νόμο του Θεού. Μη κλέψεις, μη μοιχεύσεις, μη ψευδομαρτυρήσεις κλπ. «Αυτά τα έχω τηρήσει εκ νεότητός μου», έλεγε. Και θα περίμενε αυτός ο νέος να του πει ο Κύριος, ότι εφόσον τα τήρησες, κέρδισες την Βασιλεία των ουρανών.

Δεν του είπε όμως κάτι τέτοιο ενθουσιαστικό, αλλά του είπε κάτι το οποίο του έφερε πολλή ακηδία στην ψυχή. Του είπε λοιπόν ότι «όλα αυτά που μου είπες τα τήρησες βέβαια, αλλά σε κάτι υστερείς. Πώλησον τα υπάρχοντά σου και διάδος πτωχοίς και δεύρο ακολούθει μοι».

Φαίνεται ότι ο ευσεβής αυτός νέος, ενώ ήταν αυστηρός τηρητής του Νόμου, όμως ήταν δέσμιος ενός μεγάλου πάθους, της φιλαργυρίας. Και η φιλαργυρία και φιλοχρηματία τον χώριζαν από τον Θεό. Έπρεπε λοιπόν ν’ απαλλαγεί από το πάθος της φιλαργυρίας και απληστίας για να μπορέσει να ενωθεί με τον Θεό. Και έτσι να αξιωθεί της Βασιλείας των ουρανών.

Και βέβαια αυτή η διήγηση, που περιέχεται στο ιερό Ευαγγέλιο, δεν είναι υποχρεωτική για κάθε άνθρωπο, αλλά είναι μία πρόσκληση γι’ αυτούς που θέλουν και μπορούν να θυσιάσουν τα πάντα για τον Χριστό.

Ἀπαράδεκτη ἀδικία

Κάποτε ένας άρχοντας καλός και αγαθός, ελεήμων και εύσπλαχνος, θέλησε να κάνει έναν μοναχικό περίπατο στο γειτονικό δάσος.

Στον δρόμο που πήγαινε, συνάντησε έναν ζητιάνο με αξιολύπητη εμφάνιση, ο οποίος του ζήτησε ελεημοσύνη. Τον ευσπλαχνίστηκε και, γενναιόδωρος καθώς ήταν, άδειασε τις τσέπες του στα χέρια του. Είχε πάνω του 168 λίρες. Του έδωσε τις 166 και κράτησε μόνο τις δύο!

Ο ζητιάνος έκθαμβός μπροστά σ’ αυτή τη γενναιοδωρία, τον χιλιοευχαρίστησε , πρόσεξε όμως και τις δύο λίρες  που κράτησε ο άρχοντας.

Μετά από αυτό, ο ελεήμων άνθρωπος συνέχισε τον δρόμο του προς το δάσος.
Ο ζητιάνος, όμως, ο οποίος ήταν μεταμφιεσμένος ληστής, χώθηκε στο δάσος και από άλλον δρόμο του βγήκε μπροστά  κι εκεί  στην ερημιά χτύπησε και σκότωσε τον ευεργέτη του και του πήρε και τις δύο λίρες που είχε κρατήσει!!!

Τό πάθος τῆς ἀπληστίας κάνει τόν ἄνθρωπο νά μήν ἔχει ἐμπιστοσύνη στό Θεό

 O Εδέσσης, Πέλλης & Αλμωπίας Ιωήλ

Ο Κύριος εξαιτίας μιάς ερωτήσεως κάποιου για κληρονομικές υποθέσεις με τον αδελφό του είπε «ότι ουκ εν τω περισσεύειν τινί η ζωή αυτού εστιν εκ των υπαρχόντων αυτού» (Λουκ. 12,15), δηλ. κι αν έχει κάποιος αφθονία, τα πλούτη του δεν του δίνουν ζωή. 

Η ανθρώπινη ζωή δε συμπαρεκτείνεται με τα ανθρώπινα πλούτη. Στη συνέχεια για να στηρίξει τη διαπίστωσή Του αυτή ο Κύριος είπε την παραβολή του άφρονος και άπληστου πλουσίου. Ας δούμε τα σημεία της απληστίας του. 

Πρώτα πρώτα στην παραβολή φαίνεται η ευσπλαχνία του Θεού. Δεν ευφόρησε κάποιο χωράφι του πλουσίου, αλλά «η χώρα» (οπ. π. στιχ. 16). Όλα τα κτήματά του τη χρονιά εκείνη ήταν καρποφόρα. Μπροστά στα αναμενόμενα αγαθά που επρόκειτο να λάβει ο άπληστος εκείνος άνθρωπος, συμπεριφέρθηκε ανόητα. Καταλήφθηκε από άπληστους λογισμούς. Θέλοντας να μαζέψει όλους τους καρπούς του εξαιτίας της πλεονεξίας του και μην μπορώντας, επειδή ο όγκος των αγαθών ήταν μεγάλος, «εξαπορείται και στεναχωρείται, ως άγαν πένης, ο άγαν πλούσιος», δηλ. στενοχωριέται σαν είναι πάρα πολύ φτωχός, εκείνος που ήταν πολύ πλούσιος, τονίζει ο Ευθύμιος 

Ζιγαβηνός. Έπρεπε η να δώσει τους παλαιούς καρπούς στους πτωχούς η να ευχαριστήσει το Θεό για την ευφορία. Τίποτε από τα δύο δεν έκανε. Δεν κατάλαβε πως ο Θεός του έδωσε τόσα αγαθά όχι για να τρώγει αυτός, αλλά και για τους ενδεείς και τους ανήμπορους. Το ότι ευφόρησε η χώρα του δείχνει το βάθος του πλούτου του. Αυτός που είχε τόσο πλούτο, φωνάζει σαν φτωχός. Ο Θεός έδωσε αγαθά κι ο άνθρωπος απάντησε με απληστία.

Εντύπωση προκαλεί και ο τρόπος που ομιλεί. Λέγει: «Οι αποθήκες μου, οι καρποί μου, τα αγαθά μου, τα γεννήματά μου· «η ψυχή μου, φάγε, πίε, ευφραίνου» (οπ. π. στιχ. 17 και εξ.). Ο άνθρωπος αυτός φαίνεται στην παραβολή σαν να μην έχει συγγενείς, οικογένεια, παιδιά, γνωστούς και οικείους. Μόνο για τον εαυτό του κάνει λόγο. Σαν να λέγει: «Ουδένα έχω κοινωνόν, ουδένα μεριστήν ποιούμαι, ου του Θεού εισιν, αλλ’ εμά, μόνος ούν απολαύσω» (άγιος Θεοφύλακτος), δηλ. «δεν έχω κανέναν που να συμμεριστεί τα πλούτη μου, κανένας δε θα τα μοιραστεί μαζί μου, δεν είναι του Θεού, αλλά δικά μου, μόνος μου θα τα απολαύσω». Η απληστία κάνει τον άνθρωπο να στεγνώσει από κάθε ανθρώπινο αίσθημα. Διαλύει συγγενικούς δεσμούς και αποξενώνει τους ανθρώπους από το κοινωνικό σύνολο.

Ὁ ἅγιος Πολύκαρπος ἔγραψε πρός τούς Φιλιππησίους γιά κάποιον ἱερέα, ὀνόματι Οὐαλεντίνο, ὁ ὁποῖος ἔπεσε στήν ἁμαρτία τῆς φιλαργυρίας καί ἀπέκρυπτε χρήματα πού ἀνῆκαν στήν Ἐκκλησία:

  Ο άγιος Πολύκαρπος έγραψε προς τούς Φιλιππησίους για κάποιον ιερέα, ονόματι Ουαλεντίνο, ο οποίος έπεσε στην αμαρτία της φιλαργυρίας και απέκρυπτε χρήματα πού ανήκαν στην Εκκλησία: «Μεγάλη λύπη με συνέχει για τον Ουαλεντίνο πού κάποτε ήταν  πρεσβύτερος εν μέσω ημών, διότι έχει ξεχάσει το αξίωμα πού του δόθηκε. Γι’ αυτό σας ικετεύω, φυλαχθείτε από την απληστία και μείνετε αγνοί και δίκαιοι. Εγκρατεύεσθε, αποφύγετε κάθε ακολασία. Εκείνος πού δεν μπορεί ο ίδιος να εκρατευθεί, πώς θά μπορέσει να διδάξει άλλους να εγκρατεύονται;

 Εκείνος πού υποκύπτει στη, φιλαργυρία μολύνει τον εαυτό του με ειδωλομανία και κατατάσσει τον εαυτό του στις τάξεις των ειδωλολατρών. Ποιος δεν έχει επίγνωση της κρίσεως του Θεού; Όπως διδάσκει ο Παύλος: Δεν γνωρίζετε ότι οι άγιοι κρίνουν τον κόσμο-, (Α' Κορινθ. 6:2).

Ἡ Εὐρώπη εἶναι ὁ θάνατος καί ὁ Χριστός ἡ ζωή (Ἅγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς)

Πού το σκοτάδι είναι πιο βαθύ; Εκεί που λάμπει το πιο μεγάλο φως, και ύστερα σβήνει. Σε μία πλατεία, που φωτίζεται με εκατοντάδες χιλιάδες λάμπες, τη στιγμή που σβήνουν όλες οι λάμπες, τότε το σκοτάδι είναι πιο βαθύ. Πότε το σκοτάδι είναι βαθύ; Τη νύχτα λίγο πριν ξημερώσει. Αδελφοί μου, στην εποχή μας αντικρίσαμε μία πλατεία που φωτιζόταν με εκατοντάδες χιλιάδες λάμπες, τόσο φωτεινή που συναγωνιζόταν το φως του ήλιου. Όταν όμως οι λάμπες έσβησαν, αντικρίσαμε μία πλατεία χωρίς φως, τόσο σκοτεινή σαν τη φωλιά του τυφλοπόντικα κάτω από τη γη. Αυτή η πλατεία στο χάρτη του κόσμου έχει το όνομα Ευρώπη. Ποια είναι η Ευρώπη; Ευρώπη είναι η απληστία και η ευφυΐα. Και τα δύο είναι ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Και η απληστία και η εξυπνάδα. Και τα δύο είναι προσωποποιημένα στα πρόσωπα του πάπα και του Λούθηρου. Ποια λοιπόν είναι η Ευρώπη;

Ευρώπη είναι ο πάπας και ο Λούθηρος, η κορεσμένη δηλαδή ανθρώπινη απληστία και ο ικανοποιημένος μέχρι έσχατου βαθμού ανθρώπινος νους. Ο πάπας είναι το συνώνυμο της ανθρώπινης απληστίας για εξουσία. Ο Λούθηρος είναι το συνώνυμο της ανθρώπινης θέλησης να ερμηνεύσει, εξηγήσει τα πάντα με τη λογική. Ο πάπας παρουσιάζεται σαν κυβερνήτης αυτού του κόσμου και ο Λούθηρος παρουσιάζεται σαν ο επιστήμονας αυτού του κόσμου. Αυτοί οι δύο είναι η Ευρώπη με δύο λόγια, και σύμφωνα με την ιστορία έως τώρα.

Ἀδικία…Μία διδακτική ἱστορία.

Μια φορά κι έναν καιρό ένας άρχοντας καλός και αγαθός, ελεήμων και εύσπλαχνος, θέλησε να κάνει έναν μοναχικό περίπατο στο γειτονικό δάσος. Στον δρόμο που πήγαινε, συνάντησε έναν ζητιάνο με αξιολύπητη εμφάνιση, ο οποίος του ζήτησε ελεημοσύνη.

Τον ευσπλαχνίστηκε και, γενναιόδωρος καθώς ήταν, άδειασε τις τσέπες του στα χέρια του. Είχε πάνω του 168 λίρες. Του έδωσε τις 166 και κράτησε μόνο τις δύο! Ο ζητιάνος έκθαμβος μπροστά σ’ αυτή τη γενναιοδωρία, τον χιλιοευχαρίστησε, πρόσεξε όμως και τις δύο λίρες που κράτησε ο άρχοντας.

Ὁ Ἅδης τῆς πλεονεξίας

Ο Μέγας Βασίλειος, μέ πολλή σύνεση καί σοφία, κάνει τήν ἑξῆς παρατήρηση γιά τή σκληρή καί ἀνάλγητη πλεονεξία· «῞Οσα βλέπει ὁ ὀφθαλμός, αὐτά ἐπιθυμεῖ καί ὁ πλεονέκτης. ῾Ο ῞Αδης δέν εἶπε ποτέ, ἀρκεῖ, οὔτε ὁ πλεονέκτης εἶπε ποτέ, φτάνει. ῾Η θάλασσα γνωρίζει τά ὅριά της, ἡ νύκτα δέν ξεπερνάει τά πανάρχαια ὁροθέσιά της, ἀλλά ὁ πλεονέκτης δέν λογαριάζει χρόνο, δέν μπορεῖ νά θέσει ὅρια, δέν καταλαβαίνει ὅτι ὑπάρχουν διάδοχοι καί κληρονόμοι. Μιμεῖται τή βιαιότητα τῆς φωτιᾶς, ὅλα τά διευθετεῖ γιά ὅλα ἐγείρει ἀξιώσεις, καί ὅλα, θεωρεῖ, πώς ἀνήκουν σ᾿ αὐτόν»1. 1. Πρός τούς πλουτοῦντας, ΕΠΕ 6, 304-312.

῾Η πλεονεξία λοιπόν (ἀπό τό πλέον ἔχειν) εἶναι ἡ ἐμπαθής τάση νά μήν ἀρκεῖται κανείς σέ ὅ,τι ἔχει, ἀλλά νά ἐπιδιώκει περισσότερα ἀπ᾿ ὅσα κατέχει, δικαιοῦται ἤ ἔχει πραγματικά ἀνάγκη.

Στήν Καινή Διαθήκη ἡ λέξη αὐτή δηλώνει τή δίψα νά κατέχει κανείς ὅλο καί περισσότερα, χωρίς νά λαμβάνει ὑπόψη του τούς ἄλλους, καί μάλιστα συχνά τό κάνει εἰς βάρος τους.

Περί πλεονεξίας καί εἰκόνας τοῦ πλεονέκτη. Περί κλοπῆς καί ἁρπαγῆς καί περί κλέφτη καί ἄρπαγα. (Ἁγ. Νεκτάριος Πενταπόλεως)

Η πλεονεξία είναι πάθος αχόρταγης ψυχής.

Ο πλεονέκτης συγκεντρώνει ασήμι και μαζεύει χρυσάφι, κτίζει σπίτια και πλησιάζει οικία την οικία και αγρό τον αγρό, με σκοπό να αφαιρέσει κάτι από τον ιδιοκτήτη έως ότου δεν του αφήσει τίποτα. Ο πλεονέκτης, όσο περισσότερο αυξάνει την περιουσία του, τόσο περισσότερο γίνεται άπληστος. Ο πλεονέκτης αισθάνεται δίψα για χρυσάφι και πείνα για περιουσία γι' αυτόν το λόγο δεν μπορεί να απαλλαγεί ούτε από τη φτώχεια ούτε από τη στέρηση. Με ποτό μεν έχουν σβήσει την όρεξη του πότη και την επιθυμία της τροφής τη χόρτασαν με τροφή. Την πλεονεξία όμως δεν την έσβησαν ούτε με ασήμι ούτε με χρυσάφι.

Στον πλεονέκτη ταιριάζει αυτό που έχουν πει για τον αλαζόνα γιατρό: «Το φάρμακό σου κάνει την αρρώστια να χειροτερεύει».

Η πλεονεξία είναι άπιστη μανία που ενθουσιάζει την αχόρταγη ψυχή με σκοπό να αυξήσει την περιουσία που ήδη κατέχει.

Σαηεντολογία: Ἡ Σέκτα τῆς ἀπληστίας (Μέρος Γ΄)

Σαηεντολογία: Η Σέκτα της Απληστίας (Μέρος Γ΄)

Του Jon Atack

Ομιλία του στην 7^η Διορθόδοξη Συνάντηση του Δικτύου Πρωτοβουλιών Μελέτης Θρησκειών και Καταστροφικών Λατρειών, Αγία Πετρούπολη Ρωσίας, 18-21 Σεπτεμβρίου 2014

Μετάφραση – Επιμέλεια: Ελένη Ζήνωνος

 Ύπνωσις

Από την εφηβεία του, ο Χάμπαρντ διάβαζε με μεγάλο ενδιαφέρον ό,τι αφορούσε την Ύπνωση. Στη βιογραφία του, ο συγγραφέας του μυθιστορήματος «Triton» γράφει ότι «περνούσε τον ελεύθερό του χρόνο μελετώντας και κάνοντας υπνωτισμό». Είχε γίνει διάσημος υπνωτίζοντας κόσμο σε κέντρα διασκέδασης, στα τέλη της δεκαετίας του 40’. Όντως, η αρχική μέθοδος που χρησιμοποίησε στην Νταϊανέτικς ήταν βαθειά έκσταση/ ύπνωση, αλλά όταν κυκλοφόρησε το βιβλίο του, ο Χάμπαρντ είπε σε κάποιον συνεργάτη του ότι η βαθειά ύπνωση (deeptrance) δεν ήταν δημοφιλής κι έτσι θα χρησιμοποιούσε ελαφρά ύπνωση ή χαλάρωση με «ονειροπόληση» (reverie). Παραδέχθηκε ότι η τεχνική της «ελαφράς χαλάρωσης» (reverie) ήταν υπνωτική και την ακύρωσε το 1951. Το 1970 την επανέφερε σιωπηρά και αποτελεί μέρος του «BookOneCourse» που χρησιμοποιείται κατά την ένταξη νέων μελών στη Σαηεντολογία.[51]

Ο όρος «ύπνωση» έχει προκαλέσει μεγάλες συζητήσεις. Ο πιο ακριβής ορισμός, πιθανώς να έχει δοθεί από τον Δρ Milton Erickson, ο οποίος είπε ότι η ύπνωση είναι μια αλληλεπίδραση μεταξύ ανθρώπων κατά την οποία γίνεται πρόσβαση, ανάκτηση και επανόρθωση «αλλοιωμένων» καταστάσεων της συνείδησης. 

Σαηεντολογία: Ἡ Σέκτα τῆς ἀπληστίας ( Β )

Σαηεντολογία: Η Σέκτα της Απληστίας

ΜΕΡΟΣ Β΄

Του Jon Atack    

Ομιλία του στην 7^η Διορθόδοξη Συνάντηση του Δικτύου Πρωτοβουλιών Μελέτης Θρησκειών και Καταστροφικών Λατρειών, Αγία Πετρούπολη Ρωσίας, 18-21 Σεπτεμβρίου 2014

Μετάφραση – Επιμέλεια: Ελένη Ζήνωνος

Η «Θαλάσσια Οργάνωση» της Σαηεντολογίας (Sea Organization)

Ο Χάμπαρντ διέφυγε στη Ροδεσία, αφού συνελήφθη ενώ προσπαθούσε να εξασφαλίσει βαρβιτουρικά από φαρμακείο στην Αγγλία. Απελάθηκε από τη Ροδεσία όταν ο βοηθός του συνελήφθη για επέμβαση σε κυβερνητικά γραφεία.[30]  Ο Χάμπαρντ χαρακτηρίστηκε ανεπιθύμητος αλλοδαπός από τη Βρετανική κυβέρνηση και τότε μπάρκαρε για τις ανοικτές θάλασσες, με ένα μικρό πλήρωμα που έγινε γνωστό ως «Θαλάσσιος Οργανισμός».

Για έξι χρόνια, η Θαλάσσια Οργάνωση διέπλεε τα νερά της Μεσογείου διωγμένη από το ένα λιμάνι μετά το άλλο.

Σαηεντολογία: Ἡ Σέκτα τῆς Ἀπληστίας (Α΄)

Σαηεντολογία: Η Σέκτα της Απληστίας

 

Του Jon Atack (πρώην Σαηεντολόγου)

 

Ομιλία του στην 7η Διορθόδοξη Συνάντηση του Δικτύου Πρωτοβουλιών Μελέτης Θρησκειών και Καταστροφικών Λατρειών, Αγία Πετρούπολη Ρωσίας, 18-21 Σεπτεμβρίου 2014

 

Μετάφραση – Επιμέλεια: Ελένη Ζήνωνος

 

ΜΕΡΟΣ Α΄

Πριν από εβδομηνταπέντε εκατομμύρια χρόνια, ο γαλαξιακός Πρίγκιπας Ζένου (Xenu) έφερε τους κατοίκους 76 πλανητών στη Γη, όπου τους έριξε σε ηφαίστεια, τους ανατίναξε  με βόμβες υδρογόνου και μάζεψε τις ψυχές τους σε δέσμες από ηλεκτρονικές κορδέλες. Αυτό ακούγεται σαν μυθιστόρημα επιστημονικής φαντασίας. Είναι πράγματι έτσι αλλά, οι Σαηεντολόγοι που έχουν φθάσει στο μυστικό επίπεδο «ΟΤ 3», διδάσκονται ότι δεν υπάρχει άλλος τρόπος ν’ ανακτήσουν την ατομικότητά τους, παρά ν’ απεγκλωβιστούν απ’ αυτά τα συμπλέγματα ψυχών. Και πληρώνουν δεκάδες χιλιάδες δολάρια για να ασκήσουν αυτή τη σύγχρονη μορφή εξορκισμού.[1]

Ο ιδρυτής της Σαηεντολογίας, Ρον Χάμπαρντ, ισχυρίστηκε ότι, όποιος εκτεθεί απροετοίμαστος στα μυστικά αυτού του επιπέδου, θα πεθάνει μέσα σε λίγες μέρες. Όμως στη δεκαετία του 1980, ο ίδιος προσπάθησε να πουλήσει ένα κινηματογραφικό σενάριο της ιστορίας αυτής, με τον τίτλο «Επανάσταση στα Άστρα» (Revolt in the Stars).

Πετάξετε ἀπὸ πάνω σας τὴν ψευτιά.

 

γράφει ο Φώτης Κόντογλου

Τί μεγαλομανία σ᾿ ἔχει πιάσει, ἀδελφέ μου, καὶ δὲν βρίσκεις ἡσυχία καὶ χτίζεις πατώματα ἀπάνω στὰ πατώματα, κι᾿ ἔχεις δυὸ τρία αὐτοκίνητα καὶ κότερα καὶ κάθε λογὴς μάταια πράγματα! Γύρισε καὶ κύτταξε καὶ τὸν ἀδελφό σου, νὰ δροσισθεῖ ἡ ψυχή σου μὲ τὴν εὐλογημένη καλωσύνη, ποὺ τὴν ξεράνανε τὰ τσιμέντα, οἱ ψεύτικες κουβέντες, οἱ συμφεροντολογικὲς παρέες, οἱ συνοφρυωμένες ἀξιοπρέπειες.

 Ἂν δὲν μπορεῖς νὰ κάνεις θυσίες, τουλάχιστον νὰ συχαθεῖς τὴν ἀδικία. Μὴν ἀδικεῖς. Ἡ ἀδικία εἶναι σιχαμερὴ στρίγγλα, χωρίστρα τῶν ἀνθρώπων, ἀνθρωποκτονία σὰν τὸν πατέρα τὸν σατανᾶ.

Τί θὰ δίνανε πολλοὶ ἀπ᾿ αὐτούς, ποὺ κερδίσανε τὸν κόσμο καὶ χάσανε τὴν ψυχή τους, γιὰ νὰ νοιώσουνε ὅ,τι νοιώθουνε οἱ ἄλλοι ποὺ δὲν χάσανε τὴν ψυχή τους!

Λόγος Α΄,(Μέρος 3ο) Λόγος ψυχωφελῆς: Ὁ νοῦς ὁμιλεῖ μέ τήν ψυχή. Ἐπίσης λόγος περί ἀπληστίας

(Μέρος 3ο)

Να θυμάσαι πάντοτε, ψυχή, τον φοβερό Κριτή, ο οποίος την ώρα της φοβερής Κρίσεως θα πλέξει στεφάνους χαρίζοντας την ατελεύτητη βασιλεία, την ζωή και την ουράνια δόξα στους πτωχούς, πού θα στέκονται τότε εκ δεξιών Του, ενώ θα πεί φοβερά λόγια σε εκείνους πού στέκονται εξ ευωνύμων Του λόγω της ασπλαγχνίας τους προς τους πτωχούς: να εξαφανιστείτε από μένα, καταραμένοι, στο αιώνιο πύρ[1]. Για όλες τις άλλες, καλές και κακές, πράξεις και αυτών και των άλλων δεν μνημονεύεται τίποτα, όχι επειδή αυτές δεν αξίζουν ούτε έπαινο ούτε μομφή, αλλά αυτό δείχνει φανερά, ότι και η αρετή και το κακό συνίστανται περισσότερο στο να δίδει κανείς ελεημοσύνη στους πτωχούς, πού ζούν μέσα στις θλίψεις, παρά στο να τους περιφρονεί. Επομένως, μην χαίρεσαι με τους στεναγμούς η με τις κακοπάθειες των πτωχών, επειδή φοβερός εκδικητής και προστάτης τους είναι ο ίδιος ο Ύψιστος. Πάψε λοιπόν να επιβαρύνεις τους πτωχούς με φόρους και με την απληστία σου. «Από της ταλαιπωρίας των πτωχών και από του στεναγμού των πενήτων, νύν αναστήσομαι, λέγει Κύριος»[2]. Να φοβάσαι, ανόητη, να φοβάσαι και να απαλλαγείς από αυτήν την ανόητη συνήθεια, πού απέκτησες από παλιά εξαιτίας του ακορέστου πάθους σου για το χρυσάφι.

Λόγος Α΄, Λόγος ψυχωφελῆς: Ὁ νοῦς ὁμιλεῖ μέ τήν ψυχή. Ἐπίσης λόγος περί ἀπληστίας (Μέρος 2ο)

 Ψυχή μου, να μην θεωρείς τίποτε πιο τίμιο και πιο αξιοζήλευτο από την αγάπη του Θεού, επειδή αυτή συνήθως αγιάζει τον άνθρωπο, ο οποίος εμφανίζεται στους αντιπάλους του δεινός, ισχυρός και ανίκητος αγωνιστής. Να δεθείς με τον Ιησού με φλογερή αγάπη, όπως συνδέεται κάποιος με τον αγαπημένο του πατέρα. Να Τον φοβάσαι όμως ως τον Κύριό σου και να σπεύδεις να εκτελείς όλες τις εντολές Του ως σώφρων δούλος. Με κανένα τρόπο αυτό πού επιθυμεί ο Θεός δεν μπορεί να παραμείνει πολύ χρόνο στην καρδιά πού την έχει κυριεύσει η οκνηρία, αλλά αναπηδάει σαν σκληρή πέτρα αφήνοντας το εσωτερικό της χωρίς φώς. Γέμισε τον εαυτό σου με το θείο πύρ του Παρακλήτου και πρόσφερέ τον θυσία στον ζώντα Θεό. Ο μοναχικός βίος, ψυχή μου, μοιάζει με το χωράφι, όπου σπέρνεται σιτάρι και χρειάζεται πολύ κόπο. Αν θέλεις να φέρει πολύκαρπα στάχυα και όχι αγκάθια και διάφορα τριβόλια πού γίνονται τροφή για τα ζώα, να είσαι νηφάλια και να επιδιώκεις να αποδώσεις στον Κύριό σου καρπούς εκατονταπλασίους ή εξηκονταπλασίους ή τριακονταπλασίους. Το ίδιο ζητά και από τους εγγάμους.

Λόγος Α΄, Λόγος ψυχωφελῆς: Ὁ νοῦς ὁμιλεῖ μέ τήν ψυχή. Ἐπίσης λόγος περί ἀπληστίας (Μέρος 1ο).(Ἁγίου Μαξίμου Γραικοῦ)

Γιατί, ψυχή μου αγαπημένη, λησμονούμε την δόξα και την ευδαιμονία των επουρανίων στεφάνων, με τους οποίους ο Χριστός, ο Βασιλεύς των πάντων, υπόσχεται να στεφανώσει όσους με ανδρεία ανθίστανται στους ασώματους εχθρούς; Γιατί δεν αφιερώνουμε τον νου μας σε εκείνον τον θείο σκοπό, για τον οποίο μας δημιούργησε ο Θεός κατ’ εικόνα Του, αλλά σαν τα άλογα ζώα ξοδεύουμε ολόκληρη την ζωή μας ικανοποιώντας την γαστέρα μας; Γιατί, ψυχή μου, αφού είμαστε πλασμένοι για να κληρονομήσουμε τα επουράνια αγαθά, μένουμε απερίσκεπτα στα επίγεια; Εικόνα Θεού είμαστε, και επομένως πρέπει να επιδιώκουμε να αναχθούμε στο αρχέτυπο αγαθό. Να ξέρεις όμως ότι, τότε συμπεριφέρεσαι σύμφωνα με το Αρχέτυπό σου, με το οποίο πρέπει να ομοιωθείς πραγματικά, όταν επιμελώς και ως την τελευταία σου πνοή βαδίζεις στην ζωή σου σύμφωνα με τις θείες εντολές Του· καθώς επίσης και όταν απαρνηθείς εντελώς τις εμπαθείς επιθυμίες της σάρκας και ξεριζώσεις από την καρδιά σου το ψέμα, τον δόλο και τον φθόνο. Ας αγαπήσουμε λοιπόν στο καθετί την αλήθεια, την δικαιοσύνη, την ακακία και τον αγιοπρεπή βίο. Διαφορετικά, ας μην ονομάζει κανείς τον εαυτό του εικόνα του Θεού, εφόσον δεν έχει αποκτήσει το κάλλος του Αρχετύπου.

Ἀπαράδεκτη ἀδικία

Κάποτε ένας άρχοντας καλός και αγαθός, ελεήμων και εύσπλαχνος, θέλησε να κάνει έναν μοναχικό περίπατο στο γειτονικό δάσος.

Στον δρόμο που πήγαινε, συνάντησε έναν ζητιάνο με αξιολύπητη εμφάνιση, ο οποίος του ζήτησε ελεημοσύνη. Τον ευσπλαχνίστηκε και, γενναιόδωρος καθώς ήταν, άδειασε τις τσέπες του στα χέρια του. Είχε πάνω του 168 λίρες. Του έδωσε τις 166 και κράτησε μόνο τις δύο!

Ο ζητιάνος έκθαμβός μπροστά σ’ αυτή τη γενναιοδωρία, τον χιλιοευχαρίστησε , πρόσεξε όμως και τις δύο λίρες  που κράτησε ο άρχοντας.

Μετά από αυτό, ο ελεήμων άνθρωπος συνέχισε τον δρόμο του προς το δάσος.

Ἀπληστία, τσιγγουνιά καί ἐλεημοσύνη

Ο στάρετς αγωνιζόταν επίμονα κατά της τσιγγουνιάς και της απληστίας, της ασυμπάθειας προς το πλησίον, για την άκαρπη συσσώρευση του πλούτου. Έλεγε ότι τέτοιοι άνθρωποι , που ζουν μόνο για τη δική τους ικανοποίηση, που δεν θέλουν να σκέφτονται τους φτωχούς αδελφούς τους, είναι όμοιοι με τον άπληστο πλούσιο του Ευαγγελίου. Ο στάρετς καλούσε τους ανθρώπους που είχαν πλούτο να βοηθούν τους φτωχούς, ακολουθώντας τα λόγια του αποστόλου: «Οι έχοντες ως μη έχοντες και οι μη έχοντες ως έχοντες». Με το παράδειγμα της φύσεως αποκάλυπτε την αμοιβαία σχέση των δημιουργημάτων του Θεού:

-       Τα στοιχεία της φύσεως και της επιστήμης συμπληρώνουν το ένα το άλλο, μοιράζονται μεταξύ τους ότι έχουν, και η φύση στο λογικό ον, τον άνθρωπο, δίνει τα αγαθά της: το φως, τη θερμότητα, την υγρασία και μ’ αυτόν τον τρόπο διατηρείται η ζωή του και η ζωή του οργανικού κόσμου. Αλλά εμείς , τα λογικά όντα, οι άνθρωποι, συχνά μετατρεπόμαστε σε τσιγγούνηδες, αναίσθητους, κουφούς στους στεναγμούς και τις κραυγές των αδελφών μας.