Διαφωτισμός (Ι): Ὁ Βολταῖρος Σατανιστής; Oἱ ἀπαρχές τῆς ἐκδίωξης τοῦ Χριστοῦ ἀπό τήν Εὐρώπη

Βολταίρος: Σε αγαστή συνεργασία με τους ισχυρούς της Γης ο προεξάρχων του Διαφωτισμού, και οι ομοϊδεάτες του, ύψωσαν τη σημαία εξαφάνισης του «απαίσιου» Χριστιανισμού και έφεραν στην Ευρώπη την Τρομοκρατία (18ο αιώνα), τον Μηδενισμό (19ο αιώνα) και τον Ολοκληρωτισμό τον 20ό!

ΔΙΑΦΩΤΙΣΜΟΣ (Ι): Ο ΒΟΛΤΑΙΡΟΣ ΣΑΤΑΝΙΣΤΗΣ;

Oι απαρχές της εκδίωξης του Χριστού από την Ευρώπη

Του Ξαβιέ Μαρτέν, ομότιμου καθηγητή Πανεπιστημίου -Μετάφραση: Ευάγγελος Δημ. Νιάνιος

[…Μια μέρα ένας ασεβής και άθεος Γάλλος άκουσε από τον Αγγελή να μιλά για την αγία πίστη των Ορθοδόξων και χλεύασε. Φιλονίκησαν και ο Αγγελής του είπε ότι μπορούσε να αποδείξει εμπράκτως την αγιότητα της Πίστεώς του· τον κάλεσε σε δημόσια μονομαχία αφήνοντάς τον να διαλέξει τα όπλα του, ενώ ο ίδιος θα μονομαχούσε οπλισμένος μόνο μ’ ένα ραβδί. Υπέγραψαν πρωτόκολλο ενώπιον του Γάλλου προξένου (στο Κουσάντασι) και ορίστηκε η μονομαχία για την επαύριον. Την νύχτα όμως, συλλογιζόμενος το ιερό πάθος του αντιπάλου του, ο βλάσθημος ξένος κατελήφθη από τρόμο και πανικό, παραιτήθηκε από τη μονομαχία…]

Απόσπασμα από το βίο του αγίου νεομάρτυρος Αγγελή (+3 Δεκ. 1813)από τον ΝΕΟ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ, Ινδικτος.

Σατανισμός; Ένα παρόμοιο θέμα δίνει ελάχιστες αφορμές στον ιστορικό και του επιβάλλει να είναι πολύ προσεκτικός. Επιφυλασσόμαστε να αποφανθούμε και μάλιστα να υπαινιχθούμε ξεκάθαρα ότι ο Βολταίρος ήταν σατανιστής. Περιοριζόμαστε να σημειώσουμε ότι σποραδικά, κάποια φιλοφροσύνη που εν μέρει δείχνει η καυστική του πένα για το θέμα του σατανά είναι επίσης κατάλληλη να φωτίσει, με το τρόπο της, κάποια οξύτητα της αλλεργίας του έναντι της χριστιανικής πίστης. Ετσι μπορούμε πιθανώς να σκεφτούμε όταν αυτός ο αρχιψεύτης κρίνει κατάλληλο να μπλέκεται με τον Σατανά, ευαγγελικά χαρακτηριζόμενο ως «πατέρα του ψεύδους», σε ένα, ακριβώς, από τα αναρίθμητα και συνεχή ψέματά του – μια απάρνηση πατρότητας των Φιλοσοφικών Επιστολών του (1734) που δίκαια του καταλογίζει ο ιερωμένος και δημοσιογράφος Ντεφονταίν. Καθαρή συκοφαντία, ανταπαντά. «Με εμφανίζει ως συγγραφέα των Φιλοσοφικών Επιστολών· προκαλώ τον Σατανά να δώσει αποδείξεις γι’ αυτό, προκαλώ τον Βελζεβούλ να δώσει αποδείξεις (γιατί πώς να αποδείξω αυτό που δεν έπραξα;)»

Οἱ ὁπαδοί τοῦ Βολταιρισμοῦ εἶναι ἀξιοθρήνητοι (Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Πάριος)

Είναι να απορεί κανείς για τις κρίσεις που κάνουν πολλοί αναφορικά με το πιο ακριβό και πολύτιμο πράγμα που έχουν και από το οποίο πολυτιμότερο και πιο ανεκτίμητο ούτε υπάρχει, ούτε είναι δυνατόν να υπάρξει· και αυτό είναι η ψυχή, η λογική και αθάνατη. Η ψυχή, για την οποίαν ο Θεός έκανε τόσα, που κανένας λόγος ανθρώπινος δεν μπορεί να περιγράψει. Είναι αρκετό να πει κανείς ότι για αυτήν την ψυχή ο Θεός έγινε άνθρωπος, για να κάνει τον άνθρωπο Θεό. Είναι, λοιπόν, πράγματι άξιο απορίας το γεγονός ο άνθρωπος να δείχνει τόση λίγη φροντίδα για την επιμέλεια αυτής της λογικής ψυχής, για την οποία δεν είναι άξιο αντάλλαγμα ο κόσμος ολόκληρος, κατά τον Δεσποτικό λόγο. Απεναντίας μάλιστα, την περιφρονεί, την προδίδει, την ανταλλάσσει με τις πιο χυδαίες και αισχρές ηδονές, κάτι που δεν κάνει για κανένα από τα επίγεια αγαθά. Το ασήμι, το χρυσάφι, τους πολύτιμους λίθους, τα λεγόμενα «τζεβαερικά» (θησαυρούς) φροντίζουν να τα φυλάσσουν μέσα σε ασφαλή θησαυροφυλάκια, ακόμα και σιδερένια και αν συμβεί να κλαπούν ή να υποστούν κάποια ζημιά -οι ιδιοκτήτες τους- αγανακτούν, οργίζονται, ξεσηκώνουν τα πάντα, τρέχουν στα δικαστήρια και κάνουν ό,τι είναι δυνατόν για να επανακτήσουν τα απολεσθέντα, μολονότι είναι πράγματα μάταια, προσωρινά και ευτελή. Την ψυχή όμως, που δεν συγκρίνεται με κανένα πράγμα του κόσμου τούτου, ούτε και ο κόσμος ολόκληρος· «τι γαρ δώσει άνθρωπος αντάλλαγμα της ψυχής αυτού;» (Ματθ. ΙΣΤ’, 26), αυτήν την ψυχή λοιπόν, για την οποία πέθανε ο Υιός του Θεού, αυτοί οι ταλαίπωροι την παραδίνουν στην αιώνια απώλεια με τη δική τους θέληση και προαίρεση, για να ικανοποιήσουν τις ορέξεις της σάρκας. Για να απολαύσουν τις κακές τους επιθυμίες! Τι αφροσύνη! Τι ψυχόλεθρη ανταλλαγή!

Ὁ θεοστυγής Βολταῖρος εἶναι ἄσπονδος ἐχθρός τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ (Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Πάριος)

Κάθε επιστήμη και γενικότερα κάθε λογική κατασκευή, έχει το δικό της ιδιαίτερο γνωστικό υποκείμενο και τις δικές της συστατικές (αξιωματικές) αρχές, ώστε η καθεμιά να αναγνωρίζεται από την ονομασία της ποια είναι. Η Μεταφυσική, επί παραδείγματι, έχει σαν γνωστικό υποκείμενο το ον και σαν αξιωματικές αρχές της τις λογικές και κοσμολογικές ιδιότητες· η Φυσική το φυσικό σώμα και αρχές τα χαρακτηριστικά του σώματος· η Γεωμετρία το συνεχές ποσόν και τους δικούς της ορισμούς και τα αξιώματα και ούτω καθεξής όλες οι άλλες επιστήμες. Έτσι και η θεία Πίστη, έχει ως γνωστικό υποκείμενό της τον Θεό· και σαν αρχές με τις οποίες αποδεικνύεται η ύπαρξή Του, έχει τα θεοπαράδοτα λόγια Του, όπως τα ονομάζει ο μέγας Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης. Πιο συγκεκριμένα, η Αγία Εκκλησία του Χριστού παρέλαβε και διδάχθηκε να πιστεύει σε Έναν Τρισυπόστατο Θεό, ο Οποίος αναγνωρίζεται και δοξάζεται εν Πατρί και Υιώ και Αγίω Πνεύματι· παρέλαβε δε και έμαθε αυτήν την ιερή Πίστη εξ αποκαλύψεως, δηλαδή από τα παραδεδομένα από τον Ίδιο τον Θεό λόγια, τα οποία διδαχθήκαμε να τα ονομάζουμε θείες Γραφές.

Οι θείες αυτές Γραφές, επειδή έχουν δοθεί εξ αποκαλύψεως και δεν είναι προϊόν της ανθρώπινης μάθησης, είναι υπεράνω κάθε ανθρώπινης κρίσης και δεν επιδέχονται καμμία λογική αντιλογία, όπως συνήθως συμβαίνει να επιδέχονται τα ανθρώπινα συγγράμματα και οι ανθρώπινες διδασκαλίες.

Ἡ ἀθεΐα εἶναι διπλή (Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Πάριος)

Η αθεΐα στο παρελθόν ήταν μικρής έκτασης και αφανής, κατά τον αμέσως προηγούμενο όμως αιώνα γιγαντώθηκε στη μορφή και την όψη, έχοντας ηγέτες και υποστηρικτές και πολλούς άλλους, ιδιαίτερα όμως τον αθεότατο Βολταίρο.

Οι σοφοί διακρίνουν δύο μορφές αθεΐας, δηλαδή αθέων γιά νά άκριβολογοϋμε, τους «αποφατικούς» (αρνητικούς) και τους «θετικούς». Αποφατικούς ονομάζουν εκείνους τους αθέους που απορρίπτουν κάθε έννοια θεότητας· και, μολονότι κάποιοι φιλόσοφοι θεωρούν ότι η ιδέα του Θεού είναι έμφυτη στον άνθρωπο, ο Άγγλος Λοκ εναντιώθηκε στην πεποίθηση αυτή, αποδεικνύοντας με πολλά επιχειρήματα ότι αληθεύει το Αριστοτελικό αξίωμα που λέει ότι «ουδέν τω νω, ο μη πρότερον εν τη αισθήσει»: δεν υπάρχει τίποτα στη διάνοια, αν προηγουμένως δεν υποπέσει στις αισθήσεις.

Οι άθεοι που ανήκουν σ’ αυτήν την κατηγορία, λοιπόν, λέ­γονται «αποφατικοί», επειδή έχουν ως δεδομένο και ως προϋ­πόθεση να εμφανίζονται ως άνθρωποι που δεν αποδέχονται καθόλου την έννοια του Θεού.

Τό πάθημα τοῦ Βολταίρου.

Ο Βολταίρος θεωρείται ο πατριάρχης των άθεων. Μια μέρα σ΄ένα τραπέζι, θέλησε ν’ αστειευτεί, όπως κάμνουν πολλοί έξυπνοι, προκειμένου να δείξουν την ψυχική τους κενότητα.

- Πουλώ την θέση μου στην παράδεισο, είπε, για ένα πεντόφραγκο.

Μερικοί ξεκαρδίστηκαν στα γέλια. Ένας όμως, πιστός χριστιανός δεν χάνει καιρό και σε ύφος σοβαρό δίδει την απάντηση.

Νηστεία, Βολταῖρος καί Εὐγένιος Βούλγαρης

ΝΗΣΤΕΙΑ, ΒΟΛΤΑΙΡΟΣ ΚΑΙ ΕΥΓ. ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ἀθανασίου Ἀβραμίδη,
καρδιολόγου, καθηγ. Παθολογίας Πανεπ. Ἀθηνῶν «Η ΝΗΣΤΕΙΑ, Η ΕΓΚΡΑΤΕΙΑ ΚΑΙ Η ΑΥΤΟΚΥΡΙΑΡΧΙΑ
ΣΤΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ» ἐκδ. «ΤΗΝΟΣ»

.       Ὁ Aὐτοκράτορας τῆς Πρωσσίας Φρειδερίκος ὁ B΄, ὁ ἐπιλεγόμενος Mέγας (1712-1786) λογοτέχνης καί ποιητής μέ πνευματικά ἐνδιαφέροντα, πολύ εὐχαριστεῖτο νά συζητᾶ πνευματικά θέματα μέ τόν σοφό Διάκονο, τότε, Eὐγένιο Bούλγαρη (1716-1806) ―σχολάρχη μετέπειτα τῆς Ἀθωνιάδος Σχολῆς τοῦ Ἁγίου Ὄρους, καθηγητή τῆς Πατριαρχικῆς Ἀκαδημίας Kων/πόλεως, Ἀρχιεπίσκοπο Σλαβενίου καί Xερσῶνος Pωσίας ἀργότερα καί φημισμένο Διδάσκαλο τοῦ Γένους― ὁ ὁποῖος τήν ἐποχή ἐκείνη σπούδαζε στή χώρα τοῦ Aὐτοκράτορος αὐτοῦ.Συχνός συνδαιτυμόνας στό αὐτοκρατορικό τραπέζι ἦταν ὁ διανοητής καί φιλόσοφος Bολταῖρος (1694-1778) διάσημος συγγραφέας, ἄπιστος καί σκωπτικός, εἴ­ρων εἰς βάρος τῆς πίστεως σέ Θεό καί πολέμιος τῆς μεταφυσικῆς, τήν ὁποία θεωροῦσε ὡς τήν «πηγή δυστυχίας τῆς ἀνθρωπότητος». Aὐτός ἐν ὀλίγοις ἦταν ὁ πολύς Bολταῖρος.