Ὁ ἱερομόναχος Νικόδημος πνευματικὸς ὁ Κρής. Στὴν Ἱερὰ Μονὴ Κουδουμά. Οἱ ἐξορκισμοί.

Ο ιερομόναχος Νικόδημος πνευματικός ο Κρης. Στην Ιερά Μονή Κουδουμά. Οι εξορκισμοί. 

Στη Μονή Κουδουμά ο πάτερ Νικόδημος έδειξε μεγάλη αγάπη προς τους προσκυνητές, τους οποίους δεχόταν πατρικά και τους εξομολογούσε. Η ψυχική συμπαράσταση που πρόσφερε στους πιστούς καθώς και οι προσευχές του, θεράπευσαν αρκετούς αρρώστους αλλά και δαιμονισμένους. Μια από τις πιο γνωστές περιπτώσεις θεραπείας από τα δαιμόνια στη Μονή ήταν αυτή του Μοναχού Σωφρόνιου (μετέπειτα Άγιο Ευμένιο) αλλά και μιας γυναίκας από την Ιεράπετρα την οποία οι συγγενείς της την μετέφεραν μέσα σ' ένα τσουβάλι στον Κουδουμά όπου ο πάτερ Νικόδημος την ελευθέρωσε από το πονηρό πνεύμα.

Αρχές του 1960 ο Μοναχός Σωφρόνιος ενώ βρισκόταν στο νοσοκομείο Λοιμωδών Αθηνών, κυριεύτηκε από δαιμόνιο με αποτέλεσμα να βασανιστεί για μεγάλο χρονικό διάστημα. Παρόλες τις προσευχές, τις λειτουργίες, τις αγρυπνίες και τους εξορκισμούς γι' αυτόν δεν κατορθώθηκε να απελευθερωθεί από το δαιμόνιο. Ο μοναχός ωθούμενος από το δαιμόνιο είχε τάσεις αυτοκτονίας με αποτέλεσμα να τον κατεβάσουν στην Κρήτη δεμένο με σχοινιά. Στη συνέχεια τον μετέφεραν στην Ιερά Μονή Κουδουμά όπου ο όσιος γέροντας Νικόδημος με μεγάλο αγώνα, προσευχές προς την Παναγία και εξορκισμό κατάφερε να ελευθερώσει το μοναχό Σωφρόνιο από το δαίμονα. Έκτοτε ο μοναχός Σωφρόνιος εγγράφηκε ως αδελφός της Μονής Κουδουμά,

Περί Δαιμονισμένων

❈ Εἶχαν πάει ἕναν δαιμονισμένο σέ ἕναν Παπικό «ἱερέα» καί ὁ Δαίμονας φυσικά οὔτε κουνήθηκε ἀπό τούς ἐξορκισμούς καί ἀναγκάστηκε ὁ Πάπας νά βγάλει μία ἐντολή νά μήν ξανακάνουν ἐξορκισμούς οἱ Παπικοί «ἱερεῖς».

Ὅλοι οἱ ἱερεῖς ἔχουν ἐξουσία ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ διαβάζουν εὐχὲς ἐξορκισμοῦ, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Α, μέ γεμάτο στομάχι ἦρθες; Α καλά, δέν βγαίνω!

    Κάλεσαν κάποτε τον π. Γερβάσιο Παρασκευόπουλο να κάνει έναν εξορκισμό.

Όταν έφτασε στόν χώρο που ήταν η κοπέλα, ακούστηκε μια φωνή...

- Α, με γεμάτο στομάχι ήρθες; Α καλά, δεν βγαίνω! 

Είπε ο δαίμονας!

- ''Καλά.. θα ξανάρθω.'' Απάντησε ο π. Γερβάσιος. Γύρισε και έφυγε.

Νήστεψε απο φαγητό 40 μέρες, δεν έφαγε τίποτε...

Και επέστρεψε.

Ὁ ἐξορκιστής. Στάρετς Ἱερώνυμος

Λέγεται γι 'αυτόν ότι ήταν εξορκιστής και βοηθούσε πνευματικά άρρωστους ανθρώπους. Ήξερε πραγματικά τους νόμους του πνευματικού πολέμου και, όπως ήταν ο ίδιος ασκητικός και προσευχητικό  πνεύμα , απειλούσε πολύ τα κακά πνεύματα. Αλλά τα συνέτριβε αποκλειστικά με την αγάπη του για τον Θεό και τους ανθρώπους. Ήταν ακέραιος  διάβαζε τις προσευχές από τα ακάθαρτα πνεύματα (προφανώς με την ταπεινοφροσύνη του -όσο ο καθένας είχε το δικαίωμα να το πράξει), και  στρεφόταν  κατευθείαν στο Θεό, ζητώντας με προσευχή την υγεία για εκείνους που ήρθαν σ 'αυτόν για θεραπεία.

Ὑπάρχει σχέση μεταξύ τῆς Μαγείας καί τῶν ἐξορκισμῶν;

Η Μαγεία είναι μια υπαρκτή κατάσταση. Την τελούν άνθρωποι που συνεργάζονται με τον μισόκαλο διάβολο. Η μαγεία τελείται από μάγους που έχουν ταχθεί με τον διάβολο, να είναι σύμμαχοι του και να προσπαθούν με κάθε τρόπο να πλανήσουν όχι μόνο τους ειδήμονες σε τέτοια θέματα μαγειών, άλλα και πολλούς ταλαίπωρους και ανυποψίαστους ανθρώπους.

Η μαγεία χωρίζεται σε λευκή και μαύρη. Η λευκή μαγεία όπως επαγγέλλονται οι μάγοι δεν προκαλεί ζημιά, αντιθέτως φέρνει υγεία και μακροημέρευση. Η μαύρη μαγεία επιφέρει όλα τα κακά.

Οι Εξορκισμοί είναι το αντίδοτο για την αντιμετώπιση της μαγείας. Όμως όπως και σε άλλο σημείο του βιβλίου μας τονίσαμε οι εξορκισμοί δεν αυτονομούνται των άλλων ιερών μυστηρίων. Συνδέονται με μια σειρά ιερών μυστηρίων, αυτήν της ιεράς εξομολογήσεως και της θείας Ευχαριστίας, ώστε με τη μετάληψη του Σώματος και του Αίματος του Χριστού που θα λάβει ο ασθενών-δαιμονόπληκτος είναι δυνατόν να πετύχει τη θεραπεία του.

Εὐχὲς τῶν Ἐξορκισμῶν ἐπὶ πασχόντων ὑπὸ Δαιμόνων καὶ ἐπὶ πᾶσαν ἀσθένειαν

Στὸ Εὐχολόγιο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας ὑπάρχει μία σειρὰ ἐξορκιστικῶν εὐχῶν πολὺ διαδεδομένη. Αὐτὲς οἱ εὐχὲς φέρουν τὸν τίτλο: «Εὐχαὶ ἤτοι Ἐξορκισμοὶ ἐπὶ πασχόντων ὑπὸ δαιμόνων καὶ ἐπὶ πᾶσαν ἀσθένειαν» (βλ. Μικρὸν Εὐχολόγιον, ἐκδ. ιδ’ Ἀποστολικῆς Διακονίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, Ἀθήνα 1999, σ. 305-317).

Οἱ ἐξορκισμοὶ εἶναι ἕνα σύνολο ἑπτὰ εὐχῶν, ποὺ ἀποδίδονται οἱ μὲν τρεῖς πρῶτες εὐχὲς στὸν Μέγα Βασίλειο, οἱ δὲ ἄλλες τέσσερις στὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸ Χρυσόστομο.

Οἱ τρεῖς εὐχὲς τοῦ Μεγάλου Βασιλείου:

1. «Ὁ Θεὸς τῶν θεῶν, καὶ Κύριος τῶν κυρίων, ὁ τῶν πυρίνων ταγμάτων δημιουργός….».

2. «Ἐξορκίζω σε τὸν ἀρχέκακον τῆς βλασφημίας, τὸν ἀρχηγὸν τῆς ἀνταρσίας…».

3. «Ὁ Θεὸς τῶν οὐρανῶν, ὁ Θεὸς τῶν φώτων, ὁ Θεὸς τῶν Ἀγγέλων…».

Οἱ τέσσερις εὐχὲς τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου:

1. «Ὁ Θεὸς ὁ αἰώνιος, ὁ λυτρωσάμενος τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων…».

2. «Ὁ πᾶσιν ἀκαθάρτοις πνεύμασιν ἐπιτιμήσας, καὶ δυνάμει ῥήματος…».

3. «Ἐπικαλούμεθά σε, Δέσποτα, Θεὲ παντοκράτορ…».

4. «Τὴν θείαν τε καὶ ἁγίαν, καὶ μεγάλην, καὶ φρικτήν…».

Ποιός μπορεί να διαβάζει τους εξορκισμούς;

Τί εἶναι οἱ ἐξορκισμοί; Πότε καί ἀπό ποιόν καί πῶς διαβάζονται οἱ εὐχές;

 

Όπως διαβάζουμε στα διάφορα ειδικά εγχειρίδια όταν μιλάμε για εξορκισμούς εννοούμε ότι πρόκειται για μιά αγιαστική πράξη της Εκκλησίας μας της κατηγορίας των αρνητικών καθιερώσεων.

Σκοπός δηλαδή του εξορκισμού είναι η εν ονόματι του Θεού απαλλαγή του ανθρώπου αλλά και των κτισμάτων Του από της δαιμονικής κατοχής ή επηρείας ή και αυτής της ροπής των δαιμονίων δυνάμεων, υπό την οποία βρίσκεται η λογική και άλογη φύση.

Γι’ αυτό και ο εξορκισμός έχει συνήθως επιτιμητικό ή προστακτικό χαρακτήρα. Ο Άγ. Ιουστίνος, φιλόσοφος και μάρτυς των αρχών του 2ου αι., τονίζει την αρχαιότατη πράξη της Εκκλησίας μας, η οποία έχει τις ρίζες της στην Καινή Διαθήκη. Αναφέρει στην Απολογία του: «πάν δαιμόνιον εξορκιζόμενον τη δυνάμει του Ιησού ονόματος νικάται και υποτάσσεται».

 

Ήδη ο Κύριος ενεργεί πολλά θαύματα θεραπείας και απαλλαγής ανθρώπων από τους δαίμονες (όπως του νέου στη χώρα των Γεργεσηνών), αλλά κατηγορείται από τους Φαρισαίους ότι «εν τώ άρχοντι των δαιμονίων εκβάλλει τα δαιμόνια» (Ματθ. 9,34 και 12,24). Σε τέτοιες θεραπείες προβαίνουν στη συνέχεια και οι Απόστολοι, επικαλούμενοι βεβαίως το όνομα του Ιησού Χριστού· άλλωστε ο ίδιος ο Κύριος είπε για εκείνους· «εν τώ ονόματί μου δαιμόνια εκβαλούσι, γλώσσαις λαλήσουσι καιναίς, όφεις αρούσι, κάν θανάσιμόν τι πίωσιν, ου μη αυτούς βλάψει, επί αρρώστους χείρας επιθήσουσι και καλώς έξουσι» (Μάρκ. 16,17). Και ο ευαγγελιστής Ματθαίος αναφέρει το λόγο του Κυρίου: «εν τώ ονόματί μου δαιμόνια εκβάλλετε» (Ματθ. 10,18).

 

Γέροντας Ἰάκωβος Τσαλίκης - Ἐκβάλει δαιμόνια καί καθυβρίζεται ἀπό αὐτά

Από νωρίς, από τότε που οι δαίμονες τον χτυπούσαν και τον άφηναν αναίσθητο, άρχισε να του παρέχεται κι ένα άλλο χάρισμα. Να εκβάλλει δαιμόνια από ανθρώπους. Παλιά η μεθοδεία του Σατανά.Ταλαιπωρεί αφάνταστα και μεταβάλλει τον άνθρωπο σε απαίσιο τυφλό του όργανο. Ιδιαίτερα στη δεκαετία του 1980 φέρνανε συχνά δαιμονισμένους στη Μονή, για να τους διαβάσει εξορκισμούς ο π. Ιάκωβος και να τους σταυρώσει με την κάρα του οσίου Δαβίδ.

Στις 13 του Σεπτέμβρη, το 1987, δαιμόνιο ενόχλησε το Γιώργο Λ., ένα παλικάρι 22 ετών. Κάθε μέρα και η κατάστασή του χειροτέρευε. Τον Οκτώβρη η μητέρα του και ο αδερφός του φέρανε το Γιώργο στη Μονή. Παρακάλεσαν τον π. Ιάκωβο να προσευχηθεί και να διαβάσει εξορκισμούς. Μπροστά στο ναό το δαιμόνιο αντέδρασε φοβερά. Έβριζε κι αισχρολογούσε, χειρονομούσε και απειλούσε. Μέσα στο ναό συνέχισε πιο έντονα την αντίδραση. Άνοιξε τη λειψανοθήκη ο π. Ιάκωβος, κατέβασε την κάρα του οσίου και άρχισε να διαβάζει εξορκισμούς. Τότε, από τη μητέρα, που κι αυτή μπήκε στο ναό, ακούστηκε μια κραυγή:

Παπά Γιάννης ὁ ἐξορκιστής...

Έτσι ίσως ήταν ο παπα Γιάννης ο Εξορκιστής...
 

Όταν το 1917 στην Ρωσία έγινε η επανάσταση των Μπολσεβίκων, συνέλαβαν στην Οδησσό 17 ιερείς για να τους εκτελέσουν.

Ένας απ' αυτούς κρύφθηκε στα δάση και σώθηκε' μετά βρήκε τα δύο του παιδιά, ένα αγόρι και ένα κορίτσι, τα οποία είχαν κρύψει οι γείτονές του και γλύτωσαν από τους κομμουνιστές.

Την πρεσβυτέρα του όμως την συνέλαβαν και την εκτέλεσαν.

Ο ιερέας αυτός ονομαζόταν παπά-Γιάννης και ήταν Έλληνας. Πήρε λοιπόν τα δύο του παιδιά και περιπλανώμενος από τόπου εις τόπον, πεζοπορώντας το περισσότερο διάστημα ήρθε μέσω Ρουμανίας και Βουλγαρίας στην Ελλάδα, την πατρίδα του.

Έκανε εφημέριος στην Μακεδονία και στην Θράκη. Έπειτα ήρθε στο χωριό Σκουτερά Αγρινίου, διότι ήταν κενή η θέση του εφημερίου.

Ο παπά-Γιάννης ήταν ρακένδυτος. Φορούσε ένα τριμμένο ράσο με ένα ξυλάκι από ρείκι για κουμπί και στο λαιμό του είχε κρεμασμένο με μαύρο κορδόνι ένα ξύλινο Σταυρό.

Ἄν θέλεις κάτι περισσότερο πήγαινε στούς Ὀρθοδόξους

Βασισμένη σε αληθινό περιστατικό

Τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου Χονγκ Κονγκ κ. Νεκταρίου

Ότι ουκ έστιν ημίν η πάλη προς αίμα και σάρκα…

   Ο Ναός του Αγίου Λουκά είχε φορέσει τα γιορτινά του εκείνη την ημέρα. Τρείς νέοι άνδρες, μετά από πολύμηνη κατήχηση, ήταν έτοιμοι για το ιερό Μυστήριο της Βαπτίσεως και την είσοδό τους στην Εκκλησία του Χριστού.
Ξεκίνησα την ακολουθία της κατηχήσεως. Στην πρώτη ευχή του εξορκισμού o ένας από τους νεαρούς άρχισε να βήχει με ένα τρόπο περίεργο. Αρχίζω να διαβάζω την δεύτερη ευχή του εξορκισμού και ο βήχας του νεαρού γίνεται μούγκρισμα. Γονατίζει. Σκύβει το κεφάλι στο έδαφος.
  Ένας από τους πιστούς με πλησιάζει. Mου δείχνει τον νεαρό και προτείνει να σταματήσω την Ακολουθία.
«Κάτι σοβαρό του συμβαίνει», μου λέγει.

Γέροντος Παϊσίου: 1)Γιά τούς ἐξορκισμούς, 2)Μαρτύριο περνοῦν οἱ δαιμονισμένοι

Για τους εξορκισμούς

-Γέροντα, σήμερα έφεραν μία δαιμονισμένη και παρακάλεσαν να πούμε στον ιερέα να της διαβάσει εξορκισμούς. Τι να κάνουμε;

-Σ’ αυτή την περίπτωση καλύτερα να λέγατε να το κανονίσει ο πνευματικός της. Για να είναι ο διάβολος μέσα της, θα πει ότι αυτή έκανε κάποια σοβαρή αμαρτία  ή οι γονείς της, και έδωσαν δικαιώματα, γιατί η αμαρτία φέρνει τον διάβολο. Αν δεν μετανοήσουν και δεν εξομολογηθούν, δεν φεύγει η αμαρτία, επομένως δεν φεύγει και ο διάβολος.

-Βοηθιούνται, Γέροντα, οι δαιμονισμένοι με τους εξορκισμούς;

-Ανάλογα. Οι εξορκισμοί βοηθούν, όταν διαβάζονται σε ένα παιδάκι δαιμονισμένο που δεν έδωσε δικαιώματα και δεν ξέρει από εξομολόγηση ή σε έναν μεγάλο που έχασε τα λογικά του και δεν μπορεί να εξομολογηθεί. Όταν έχει τα λογικά του ο δαιμονισμένος, πρέπει πρώτα να βοηθηθεί να βρει σε τι έφταιξε και δαιμονίστηκε, να μετανοήσει, να εξομολογηθεί και μετά, αν χρειαστεί, να του διαβάσουν εξορκισμούς. Γιατί και μόνο με την συγχωρητική ευχή, μπορεί να φύγει το δαιμόνιο.