Ἅγιος Λουκᾶς Συμφερουπόλεως: Ἡ ἀγάπη του ἐκδηλωνόταν μέ ἔργα. Ὅλους τούς ἀσθενεῖς τούς δεχόταν δωρεάν

  Ο θαυματουργός άγιος Λουκάς ο Ιατρός, Αρχιεπίσκοπος 

Συμφερουπόλεως και Κριμαίας (1877-1961).

Η Βέρα μας είπε:

– Ήταν πολύ καλός και τρυφερός [ο Άγιος Λουκά ο Ιατρός]. Μας είχε σαν παιδιά του. Πολύ μας αγαπούσε. 

Μας αγκάλιαζε, μας φιλούσε, μας συμβούλευε. Όταν τον βλέπαμε τρέχαμε από πίσω του.

Όταν έφτανε στο ναό, αλλά και όταν τελείωνε τη Θεία Λειτουργία, ο κόσμος τον ακολουθούσε μέχρι το σπίτι του. Στρώναμε λουλούδια για να περάσει, τόσο τον αγαπούσαμε. Πολλές φορές μάλιστα ερχόταν κρυφά από την πόρτα του Ιερού για να μη γίνει αντιληπτός.

Όταν γύρισε από την πρώτη του εξορία δεν του έδωσαν θέση στο πανεπιστήμιο, ούτε στο νοσοκομείο, ενώ από την έδρα της επισκοπής είχε παραιτήθει.

 

Ήταν παροπλισμένος, όμως εξακολουθούσε να είναι ουσιαστικά ο ποιμένας. Όχι μόνο τον τιμούσαν, αλλά σ’ αυτόν απευθύνονταν οι άνθρωποι για όλα τους τα προβλήματα. Όλοι σ’ αυτόν ανατρέχαμε.

Ρώσοι Νεομάρτυρες καί ὁμολογητές.

Αρχιμ. Νεκταρίου Αντωνοπούλου

Ρώσοι Νεομάρτυρες και ομολογητές

Με αυτόν τον τίτλον οι εκδόσεις ΑΚΡΙΤΑΣ Αθηνών εκυκλοφόρησαν εντός του 2000 μ.Χ. ένα ιδιαίτερα επίκαιρο διαφωτιστικό και ενισχυτικό βιβλίο που αναφέρεται σε σύγχρονες ηρωικές μορφές της Ορθοδόξου μαρτυρικής Εκκλησίας της Ρωσίας στην περίοδο του αθεϊστικού και αντιχρίστου καθεστώτος.
 

Το βιβλίο αυτό αξίζει να διαβασθή από περισσοτέρους Έλληνας. Έχει πολλά να μας προσφέρη τώρα που και στην χώρα μας παρουσιάστηκαν ανησυχητικά φαινόμενα. Θεωρούμε χρήσιμο να μεταφέρουμε και εδώ λίγες σελίδες προς αύξησι του αγωνιστικού μας φρονήματος.

********

Εγκύκλιος του μαρτυρικού Πατριάρχου Τύχωνος

«Η Εκκλησία του Χριστού στη ρωσική γη διέρχεται κρίσιμη περίοδο. Οι δηλωμένοι ή κρυφοί εχθροί της αλήθειας του Χριστού καταδιώκουν την αλήθεια αυτή και αγωνίζονται να εξαφανίσουν το έργο του Χριστού.
Στη θέση της χριστιανικής αγάπης σπείρουν παντού τα σπέρματα της κακίας, του μίσους και των αδελφοκτόνων μαχών. Οι εντολές του Χριστού για την αγάπη προς τον πλησίον λησμονήθηκαν και περιφρονήθηκαν.

Κι ὅμως ἀγάπη σέ κρύο ἀνθρωποκτόνο

«Δύσκολα μπορεί κανείς να μείνει ανεπηρέαστος από τη γνήσια αγάπη, όσο σκληρός και να είναι». Με αυτά τα λόγια αναφέρεται ο Σεβ. Μητροπολίτης, κ.κ. Νεκτάριος Αντωνόπουλος, σε κάποιο περιστατικό της ζωής του Αγίου Λουκά του Ιατρού, κατά το οποίο ο Άγιος έμπρακτα έδειξε αγάπη σε κάποιον συγκρατούμενο του, η οποία αναγνωρίστηκε ανέλπιστα από κάποιον «σκληρό» της φυλακής, έναν «αρχηγό» σεσημασμένο.

Αυτό το περιστατικό αποθησαυρίζεται στο βραβευμένο βιβλίο του Σεβ. Μητροπολίτου, κ.κ. Νεκταρίου Αντωνόπουλου, με τίτλο «ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΛΟΥΚΑΣ, Ένας άγιος ποιμένας και γιατρός χειρουργός (1877-1961)» των Εκδόσεων Ακρίτας.

Μέσα σε άθλιες συνθήκες και το κρύο να τρίβει το κόκκαλο στις φυλακές Ταγκάνκα της Μόσχας, ο Άγιος έκανε αγάπη και είπε να δώσει το παλτό του σε κάποιον συγκρατούμενο του, τον οποίον παρατήρησε σε κάποιον πλημμυρισμένο θάλαμο. Ο κρατούμενος στεκόταν όρθιος, με το νερό να φτάνει στον αστράγαλο κι εκείνος να τρέμει από το κρύο.

Ἄν φτιάξεις τόν ἑαυτό σου, θά φτιαχτεῖ κι ἕνα κομμάτι ἀπ᾿ τήν Ἐκκλησία.

[...]θυμάμαι την πρώτη μου επίσκεψη στον π. Παίσιο. Νέος άνθρωπος τότε, με τη συνηθι­σμένη στους νέους ανθρώπους έπαρση και οξύτατη κριτική για τά κακώς κείμενα στο χώρο της Εκκλησίας.

Ό γέροντας με δέ­χτηκε με πολλή αγάπη και κου­βεντιάσαμε για πολλά θέματα. Προς το τέλος σηκώθηκε, πήγε στο μηχάνημα για να μου φτιά­ξει ένα εικονάκι. Σέ μια στιγμή γύρισε και μου είπε:

 - «Κοίταξε, εύλογημένε, να φτιάξεις τόν εαυτό σου. "Αν φτιάξεις τόν εαυτό σου, θα φτιαχτεί κι ένα κομμάτι άπ'την Έκκλησία. Κι αν φτιάξουμε ολοί τον εαυτό μας, αυτό θα έχει θετικό αντί­κτυπο στο σώμα τηςΈκκλήσίας!».

~ Δεν αισθανόμαστε το τι σημαίνει να είναι κανείς μέλος της 'Εκκλησίας και πόση ευθύνη έχει απέναντι στον Χριστό και τούς αδελφούς του. Δεν συναισθανόμαστε το κακό πού προκαλεί ή δική μας αμαρτία στο σώμα τής'Εκκλησίας, σαν να ήταν ή αμαρτία ιδιωτική μας υπόθεση.

Αὐτή πού γνώρισε τόν Ἅγιο Λουκᾶ

Ήταν 10 Ιουνίου του 2000, παραμονή της εορτής του αγίου Λουκά του ιατρού, Αρχιεπισκόπου Συμφερουπόλεως και Κριμαίας. Βρισκόμουν στον ναό της Αγίας Τριάδος Συμφερουπόλεως για τον πανηγυρικό εσπερινό και τον όρθρο. Ανάμεσα στους χιλιάδες προσκυνητές διέκρινα μία ηλικιωμένη μεγαλόσχημη μοναχή.

Ήταν η Γερόντισσα Ναντιέζντα (Ελπίδα) από την Σεβαστούπολη. 

Από την πρώτη στιγμή με εντυπωσίασε η μορφή της και η καλοσύνη της. Οι συγγενείς της, πού την συνόδευαν, μου είπαν ότι η γερόντισσα ήταν πνευματικό παιδί του αγίου Λουκά. Την ξαναείδα την επόμενη χρονιά στην Σεβαστούπολη.

Μιλήσαμε λίγο περισσότερο και κατάλαβα ότι πρόκειται για πνευματικό θησαυρό. Δυστυχώς ο χρόνος με πίεζε και δεν είχα την δυνατότητα να μείνω περισσότερο. Την αποχαιρέτισα λέγοντας ότι, αν θέλει ο Θεός, την επόμενη χρονιά θα την επισκεφθώ στο σπίτι της.

Πράγματι τον Ιούνιο του 2002 την επισκέφθηκα στην κατοικία της.

Τό κύκνειο ἄσμα τοῦ Ἁγίου Λουκᾶ

Όπως σημειώσαμε, στο διαμέρισμα των Βόινο-Γιασενέτσκι φυλάσσονται πολλά προσωπικά αντικείμενα του Αγίου. Κάποια απ’ αυτά παραχώρησαν στο μουσείο της μονής της Αγίας Τριάδος στη Συμφερούπολη και κάποια στην ιερά μονή Σαγματά. Οι συγγενείς του Αγίου φυλάσσουν κι ένα ακόμη κειμήλιο : την πνευματική διαθήκη του Αγίου προς τα παιδιά και τα εγγόνια του. Είναι το κύκνειο άσμα του Αγίου. Την  υπαγόρευσε στη γραμματέα του Ε. Λέικφλεντ.

Στην αυτοτελή έκδοση της «Διαθήκης» το 2009 γράφαμε μεταξύ των άλλων:

«… Η Πνευματική Διαθήκη απευθύνεται στα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονα του Αγίου. Θα πρέπει να σημειώσουμε ότι μαζί με τον πατέρα υπέφεραν και τα τέσσερα παιδιά του. Δοκίμασαν την πίκρα της διπλής ορφάνιας και του κατατρεγμού. Θεωρούνταν παιδιά ενός «εχθρού του λαού» και αντιμετώπισαν πολλές δυσκολίες.

Θαῦμα Ἁγίου Λουκᾶ τοῦ Ἰατροῦ: 'Ὅταν ὅλα εἶχαν τελειώσει…

«Ὅταν ὅλα εἶχαν τελειώσει…» - Θαῦμα Ἁγίων Λουκᾶ τοῦ Ἰατροῦ καί τῶν Ἀναργύρων Κοσμᾶ καί Δαμιανοῦ

«Ὀνομάζομαι Ε.Χ., 37 ἐτῶν, ἀπό τήν Μόρφου καί τώρα κάτοικος Λεμεσού. Ἡ ἐργασία μου εἶναι ἀεροσυνοδός καί καθηγήτρια Ἰταλικῶν. Τήν Κυριακή πρωί 28 Ἰουνίου 2008 ξύπνησα νωρίς κι ἔνιωθα λίγη ἀδυναμία. Εἶχα λίγο πυρετό καί ἀποφάσισα νά πάω στήν Πολυκλινική γιά νά μοῦ κάνουν ἔνεση νά μοῦ περάσει γρήγορα, γιατί εἶχα προγραμματίσει ταξίδι στήν Ἁγία Μαρίνα τῆς Ἀνδρου μέ τή μητέρα μου.

Τήν Δευτέρα 29 Ἰουνίου δέν ἔνιωθα καλύτερα καί ἀποφάσισα νά ξαναεπισκεφθῶ τήν Πολυκλινική, ἐπειδή ὁ χρόνος γιά τό ταξίδι πίεζε καί δέν θά προλάβαινα. Στήν Πολυκλινική ὁ γιατρός πού μέ ἐξέτασε ἦταν ὁ γιατρός τῆς μητέρας μου. Μοῦ ἔκανε κάποιες ἐξετάσεις, ἀλλά δέν ἔβρισκε τίποτα, παρά μόνον λίγο πυρετό καί κομμάρες πού ἐγώ αἰσθανόμουνα. Ἔτσι γιά προληπτικούς λόγους ἀποφάσισε νά μέ κρατήσει στήν Πολυκλινική, παρά τήν ἄρνησή μου. Τοῦ εἶπα μάλιστα:

Ἡ πρώτη ἀγάπη

Η  ΠΡΩΤΗ  ΑΓΑΠΗ

ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΑΡΓΟΛΙΔΟΣ κ.κ.ΝΕΚΤΑΡΙΟΥ ΑΝΤΩΝΟΠΟΥΛΟΥ

 (Από το Βιβλίο ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ  ΛΟΥΚΑΣ)

«Ας μου επιτρέψει ό αναγνώστης μιά προ­σωπική εξομολόγηση.

 Γράφοντας το θαυμαστό  βίο καί πολιτεία τού συγχρόνου Αγίου Αρχιεπισκόπου Λουκά του Ιατρού, πολ­λές φορές θαύμασα, συγκλονίστηκα, προβληματίστηκα.

'Αναπόλησα τή δική μου προσωπική πορεία. Γύρισα τό χρόνο, τότε πού μαζί μέ άλλους νέους αδελφούς, φίλους, συμφοιτητές, φτιάχναμε τά ονειρά μας, τους οραματισμούς μας μέσα από τή λαχτάρα της αφιέρωσης στό Θεό. Μάς έλεγαν τότε μεγαλύτεροι, σοφότεροι καί εμπειρότεροι πνευματικοί πατέρες: «Ό μεγαλύτερος κίνδυνος γιά τους κληρικούς καί μοναχούς είναι ή εξοικείωση, ή ραθυμία καί ή αδιαφορία. Στην αρχή ό Ιερέας φοβάται τό Θεό, "Επειτα ό Θεός φοβάται τόν Ιερέα...!» Καί όταν χειροτονήθηκα, φίλος Ιερέας μού ευχήθηκε:

Δέν ἄφησε τόν δαίμονα νά κάψει τήν ἐκκλησία

 

ΔΕΝ ΑΦΗΣΕ ΤΟΝ ΔΑΙΜΟΝΑ ΝΑ ΚΑΨΕΙ

ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ 

π.Νεκταρίου Αντωνοπούλου «Ταχύς εις βοήθειαν…»

Στον Ιερό Ναό των Αγίων Αποστόλων Πέτρου καί Παύλου  στα Γαννιτσά τήν Κυριακή της Όρθοδοξίας 2008 συνέβη καί τό εξής περιστατικό :

«Το παρεκκλήσι του Αγίου Λουκά βρίσκεται στή νότια πλευρά του Ναού κι επικοινωνεί με μία πόρτα.

Τήν ώρα τής θείας Λειτουργίας κά­ποιος ενορίτης προσκύνησε τά ιερά λείψανα του Αγίου Λουκά που βρί­σκονται στό παρεκκλήσι, έκανε μία υπόκλιση καί κοίταξε μέσα από τό κουρτινάκι στό Ιερό Βήμα.

Βλέπει τότε έκπληκτος μπροστά στην αγία Τράπεζα έναν Αρχιερέα ντυμένο την αρχιερατική του στολή, σκυφτό, μέ τά χέρια του λίγο υψωμένα σέ στάση δέησης. Του έκανε εντύπωση πώς δέν κοιτούσε μπροστά, άλλα κάπως λοξά στραμμένος προς τόν κυρίως ναό. Δέν είδε τή φυσιογνωμία του, αλλά σκέφτηκε «τί νά ζητά εδώ αυτός ό Αρχιερέας;», τήν ώρα που οι υπόλοιποι κληρικοί λειτουργούσαν στον κυρίως Ναό.

Ὁ Ἅγιος Λουκᾶς ὁ ἰατρός καί τό κάπνισμα π. Νεκταρίου Ἀντωνοπούλου «Ταχύς εἰς βοήθειαν»

Ὁ Ἅγιος Λουκᾶς ὁ ἰατρός καί τό κάπνισμα

π. Νεκταρίου Ἀντωνοπούλου «Ταχύς εἰς βοήθειαν»

π. Νεκταρίου Ἀντωνοπούλου

Στις 11 Ιουνίου του 2004, ημέρα της μνήμης του Αγίου Λουκά του Ιατρού και ημέρα των εγκαινίων του Ιερού Παρεκκλησίου στα Γιαννιτσά, η κυρία αυτή προσευχήθηκε θερμά και παρακάλεσε τον Άγιο Λουκά να την βοηθήσει και να της συμπαρασταθεί στον αγώνα της. Και ο Άγιος έκανε το θαύμα του.

Τρείς μήνες αργότερα η κυρία έφερε μια χρηματική δωρεά στην Εκκλησία, στον Άγιο Λουκά.

Ἐμοῦ προσευχόμενου, σοῦ δὲ κοιμωμένου»

 Ἐμοῦ προσευχόμενου,

σοῦ δὲ κοιμωμένου»

(Από το βιβλίο «Υπεύθυνοι για όλα» του π.Νεκταρίου Αντωνοπούλου)

Πολλοί άνθρωποι, άν και δεν προσεύχονται ιδιαίτερα, αναγνωρίζουν όμως τή δύναμη καί την άξια της προσευχής και σε πολύ δύσκολες στιγμές προστρέ­χουν στις εκκλησίες ή στά μοναστήρια και παρακαλούν τους Ιερείς ή τους μο­ναχούς νά προσευχηθούν γι' αυτούς. Δεν είναι άσχημο αυτό, αλλά μήπως η κίνηση αύτη σημαίνει πώς δεν θέλουν νά αναλάβουν οι ίδιοι την ευθύνη; Μή­πως δεν θέλουν νά μπουν στον κόπο της προσευχής; (Γιατί πράγματι η προ­σευχή είναι κόπος.) "Αν όμως μας πονάει κάτι, εμείς είμαστε οι καταλληλό­τεροι νά προσευχηθούμε. Τότε η προσευχή μας αποκτάει μία ιδιαίτερη θέρ­μη καί μπορεί νά εισακουστεί από τόν Θεό. Καί βέβαια η προσευχή μας αύτη θά πρέπει νά έχει αντίκρυσμα στη ζωή μας. Νά συνδυάζεται με εντονότερο πνευματικό αγώνα.
Κάποιος πατέρας επισκέφθηκε τόν π. Παίσιο. Με πολύ πόνο του είπε:

«Μαμά, τή νύχτα ἧρθε ἐκεῖνος ὁ παππούλης»

«Μαμά, τή νύχτα ήρθε εκείνος

ό παππούλης»

(Από το βιβλίο του π.Νεκταρίου Αντωνοπούλου «Ταχύς εις βοήθειαν»)

Το έτος 2004 ήλθα γιά προσκύνημα στην Ί. Μονή Σαγματά με τίς κόρες μου καί ό Γέροντας, π.Νεκτάριος  ,μας έδωσε ευλογία μιά είκονίτσα του αγίου Λουκά του Ιατρού μ' ένα κομματάκι άπ' τό φέρετρο του Αγίου.
Είμαστε άπό τή Θεσσαλονίκη. Τό βαπτιστήρι μας. ή Χριστίνα, τριών χρονών, παρουσίασε ένα πρόβλημα. Στην κάτω γνάθο, αριστερά, είχε ένα έξογκωματάκι κι έδειχνε μελανό. Οι γονείς τό πήγαν στον παιδίατρο, ο οποίος τους συνέστησε υπέρηχο, γιά νά δουν τί είναι. Ό υπέρηχος έδει­ξε ένα ογκίδιο καί ο γιατρός είπε πώς πρέπει νά αφαιρεθεί. Στό σπίτι έπεσε πανικός. Άρχισαν νά τό τρέχουν σέ διάφορους γιατρούς.

Γιατί « Den eklepsa »

 (Από το βιβλίο «Ταχύς εις βοήθειαν…»

του π.Νεκταρίου Αντωνοπούλου

Ο Α.Μ. πού κατάγεται από τήν Θήβα καί εργάζεται στην Αθήνα, μας διηγήθηκε ενα μάλλον χαριτωμένο περιστατικό πού του συνέβη καί είχε σχέση μέ τόν άγιο Λουκά.

«Πρίν από καιρό είχα πάρει καινούργιο αυτοκίνητο καί τό είχα παρ­κάρει έξω από τό σπίτι μου. Πηγαίνοντας ένα πρωινό νά πάρω τό αυτο­κίνητο, είδα πώς τό είχαν διαρρήξει. Είχαν ανοίξει τήν πόρτα καί μέσα όλα ήταν άνω κάτω. Σκέφθηκα αμέσως πώς ό διαρρήκτης θά είχε κλέψει τό ραδιοκασετόφωνο καί ό,τι άλλο μπορούσε. Παρηγορήθηκα όμως, μέ τή σκέψη ότι δέν έκλεψε όλο τό αυτοκίνητο.