Όταν λοιπόν καταδικάστηκε η Ουνία στο Φράιζινγκ του Μονάχου το 1991, το Βατικανό έγινε άνω κάτω. Και σας το έχω πει και άλλη φορά, ήλθε τότε ο πρόεδρος του διαλόγου, ο Αυστραλίας Στυλιανός στο σπίτι μου, καλοκαίρι παρούσης της πρεσβυτέρας, και με παρακάλεσε να αποσύρουμε και να αποκρύψουμε το υπογραφέν κείμενο.
Φανταστείτε αν εγώ υποχωρούσα. Το Bατικανό δεν δέχεται. Και τί είμαστε εμείς; Υπάλληλοι του Βατικανού; Φανταστείτε ένας άνθρωπος που ζει τώρα τί γίνεται μέσα στον οικουμενισμό. Εγώ λέω, Άγιε Αυστραλίας δεν μπορώ να συμφωνήσω και να συμμαχήσω σε μία τέτοια πράξη. Αυτό το κείμενο αποτελεί νίκη της Ορθοδοξίας. Αναγκάστηκαν και οι ρωμαιοκαθολικοί να υπογράψουν τις δικές μας τις θέσεις. Αυτό λοιπόν το κείμενο που είναι σημαία δική μας εναντίον της Ουνίας, θα το αποσύρουμε;
Το Βατικανό το εξαφάνισε. Δεν το παρουσίασε πουθενά. Δεν κάνει τσιμουδιά το Βατικανό για το κείμενο αυτό της καταδίκης της Ουνίας.
Το Βατικανό όμως έχει διπλωματία και έχει δύναμη. Σε δύο χρόνια, τρία, μας παρέσυρε σε άλλη συνεδρία, στο περίφημο Μπαλαμάντ του Λιβάνου το ’93, όπου εκεί την αθώωσαν την Ουνία. Την είχαμε καταδικάσει εμείς στο Μόναχο, στο Μπαλαμάντ την αθώωσαν την Ουνία απόντων ημών. Η Εκκλησία της Ελλάδος και άλλες έξι Εκκλησίες διαμαρτυρόμενες δεν πήγαν όπου εκεί αθώωσαν την Ουνία.
Όταν λοιπόν βγήκε το κείμενο το αθωωτικό της Ουνίας, εγώ που εγνώριζα το θέμα και είχα συντελέσει στην καταδίκη της Ουνίας, έγραψα ένα κείμενο με το οποίο έκρινα το κείμενο του Μπαλαμάντ. Και τα κείμενα αυτά όλα, και για την πρώτη καταδίκη και για την αθώωση της Ουνίας υπάρχουν το βιβλίο μου «Ουνία». Σας το έχω δείξει μερικές φορές εδώ, το οποίο και αυτό είναι εξαφανισμένο! Δεν το ξέρουνε, δεν το παίρνουνε, πού να το παρουσιάσουνε; Δεν παραπέμπουν καν σε αυτό. Παραπέμπουν σε άσχετα θέματα και όχι σε εμένα που ήμουν αυτόπτης μάρτυς και πρωταγωνιστής στα θέματα αυτά.