Κεφ. 42. Συνείδηση καί προσοχή, Γεροντικό. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Κεφ. 42. Συνείδηση καί προσοχή, Γεροντικό. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης 
Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 27-5-2017 (Σύναξη) 
Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης

http://HristosPanagia3.blogspot.gr

«Γιατί ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ Ἀλήθεια» Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσιανίνωφ,Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἀκοῦστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:«Γιατί ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ Ἀλήθεια»

Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσιανίνωφ

Ὁμιλία στίς 23-4-2017

«Μακάριοι οἱ μή ἰδόντες καί πιστεύσαντες» (Ἰω 20,29). Εἶναι μία διδαχή τοῦ Ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσιανίνωφ, ἑνός Ρώσου Ἁγίου, Πατρός τῆς Ἐκκλησίας μας, νηπτικοῦ καί καθηγητοῦ τῆς νοερᾶς προσευχῆς. Ἔχει γράψει κι ἕνα ὡραιότατο βιβλίο «Υἱέ μου δός μοι σήν καρδίαν», τό ὁποῖο ὁμιλεῖ γιά τήν νοερά προσευχή. Ἡ διδαχή πού θά μελετήσουμε σήμερα μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, εἶναι διδαχή τῆς Κυριακῆς τοῦ Ἀντίπασχα γιά τόν χριστιανισμό. Δηλαδή γιά τήν σημερινή Κυριακή, πού εἶναι ὀχτώ ἡμέρες μετά τό Πάσχα καί εἶναι πάλι Πάσχα. Εἶναι καί ἡ ἀρχή ὅλων τῶν Κυριακῶν ὅλου τοῦ ἐνιαυτοῦ, ὅπου κάθε φορά γιορτάζουμε τήν Ἀνάσταση.

Μακάριοι, λοιπόν, οἱ μή ἰδόντες καί πιστεύσαντες, λέγει ὁ Κύριος. «Μακάριοι ἐκεῖνοι πού πιστεύουν χωρίς νά Μέ ἔχουν δεῖ. Αὐτά τά λόγια εἶπε ὁ Κύριος στόν μαθητή Του, πού ἀρνήθηκε νά πιστέψει στήν Ἀνάστασή Του, ὅταν οἱ ἀδελφοί του, οἱ Ἀπόστολοι, τοῦ τήν γνωστοποίησαν». Ἐκεῖνος ἦταν ἀπών καί τούς εἶπε ὅτι δέν θά πιστέψω, ἐάν δέν βάλω τά δάχτυλά μου στόν τύπο τῶν ἥλων καί τό χέρι μου στήν πλευρά Του (Ἰω. 20,25). Τά εἶπε αὐτά τά λόγια ὁ Κύριος στόν μαθητή Του πού εἶχε δηλώσει ὅτι δέν θά πίστευε στήν Ἀνάστασή Του, ὥσπου θά βεβαιωνόταν μέ τίς αἰσθήσεις του γιά αὐτό τό τόσο θαυμαστό καί τό τόσο σημαντικό γιά ὅλη τήν ἀνθρωπότητα γεγονός. «Εἴδαμε τόν Κύριο μέ τά μάτια μας» (Ἰω. 20,25), τοῦ εἶπαν οἱ Ἅγιοι Ἀπόστολοι μέ χαρά.

Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης: «Λίγο φιλότιμο νά δῆ ὁ Θεός, λίγη καλή διάθεση, καί δίνει πλούσια τήν Χάρη Του»

- Γέροντα, πώς πληροφορείται κανείς ότι είναι συμφιλιωμένος με τον Θεό;

- Η εσωτερική χαρά, η θεία παρηγοριά, που νιώθει μέσα του είναι μια πληροφορία ότι είναι συμφιλιωμένος με τον Θεό.

- Μπορεί να αισθάνεται κανείς συμφιλιωμένος με τον Θεό και να μη νιώθη χαρά, θεία παρηγοριά;

- Δεν μπορεί, κάτι θα νιώθη. Μπορεί να ένιωσε μια φορά δυνατή παρηγοριά και μετά η παρηγοριά που νιώθει να είναι λιγώτερη και γι’ αυτό και γι’ αυτό να νομίζη ότι δεν νιώθει θεία παρηγοριά.

- Πώς γίνεται, Γέροντα, μερικές φορές, ενώ βρίσκεσαι σε μια καλή πνευματική κατάσταση και χαίρεσαι, ξαφνικά να χάνης αυτήν την χαρά;

- Σου στέλνει ο Θεός πνευματικές χαρές και χαίρεσαι. Τις παίρνει, κι εσύ μετά τις αναζητάς και καταβάλλεις περισσότερο αγώνα και προχωράς πιο πολύ πνευματικά.

- Γέροντα, τί χαρά είναι αυτή που νιώθω; Μήπως δεν έχω συναίσθηση της αμαρτωλότητός μου;

Ἄμα ἐπιτρέψη ὁ Θεός νά γίνη τρίτος παγκόσμιος πόλεμος, ἀμέσως μετά θά βασιλέψη ὁ ἀντίχριστος, τότε θά θυμηθοῦμε αὐτές τις μέρες. Δέν θά τίς ξαναβροῦμε, θά λέμε: «Ἄχ, αὐτές τίς μέρες πῶς τίς ἔχασα, αὐτή τή νύχτα πῶς τήν ἔχασα, νά μή προσευχηθῶ;». ΓΕΡΟΝΤΙΣΣΑ ΜΑΚΡΙΝΑ ΒΑΣΣΟΠΟΥΛΟΥ

 Μεγάλη Τεσσαρακοστή- αυτές τις μέρες δέν ξέρουμε αν θά τις ξαναζήσουμε. Νά προσέξουμε την «ευχή», νά λέμε όλο καί περισσότερο την «ευχή»- διότι όσο πλησιάζουν τά χρόνια προς τό τέλος του κόσμου, τόσο θά απομακρύνεται ο άνθρωπος από τον Θεό. Ο όσιος Εφραίμ ο Σύρος έλεγε ότι όσο θά πλησιάζουμε στά χρόνια του αντιχρίστου, τόσο χειρότεροι θά γινώμαστε, μοναχοί καί κοσμικοί.

   Σήμερα δέν ύπάρχει οικογένεια πού δέν έχει προβλήματα, κυρίως από τά παιδιά τους- φοβερά προβλήματα. Φθάσαμε στήν κατάστασι πού ο ένας νά μη θέλη να δη τον άλλο. Ό διάβολος περιλαβαίνει καί τά Μοναστήρια. Έχει μία ουρά πού είναι απεριόριστη καί τυλίγεται στον καθένα καί του λέει: «Μή κάνης εκείνο, κάνε τό άλλο, μή κάνης προσευχή, μή κάνης αυτό, τό κάνεις μεθαύριο, κοιμήσου» καί φέρνει τη χαύνωσι. Εμείς λοιπόν νά κάνουμε υπακοή- η υπακοή στούς Προεστώτες είναι υπακοή στον Θεό. Οι Προεστώτες είναι ένα μέσο της σωτηρίας μας, δηλαδή είναι όπως μία φαγάνα πού αφαιρεί τά μεγάλα βράχια, γιά νά περάσουμε- τά υπόλοιπα όμως πρέπει νά τά βγάλουμε εμείς. ’Άν εμείς δέν κάνουμε υπακοή στον Θεό, δέν θα μας σκεπάζη η Χάρις Του. Τίποτε δέν γίνεται έτσι. Και νά προσεύχεται ένας άνθρωπος από τό πρωί μέχρι τό βράδυ γιά ένα άλλο άνθρωπο, αν δέν έχη εκείνος προαίρεσι, δέν τον βοηθάει η προσευχή. Γι’ αυτό θέλει λοιπόν νά έχουμε καλή προαίρεσι, νά θέλουμε τή σωτηρία μας καί νά θέλουμε νά αγωνιστούμε.

   Αγώνας! Πώς είναι σέ ένα γήπεδο, σέ ένα στάδιο πού αγωνίζονται νά κερδίσουν τό κύπελλο, έτσι και εμείς πρέπει νά τρέχουμε, νά λέμε τήν «ευχή» συνέχεια. Είναι κόπος;

Ἡ Ἐκκλησία τῆς Ρώμης καί ὁ Ἐπίσκοπός της στά Πρακτικά καί στίς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων (Πρωτοπρ. Ἀναστάσιος Γκοτσόπουλος)

   Διπλωματικὴ Ἐργασία στὸ Κανονικὸ Δίκαιο στὸ Τμῆμα Κοινωνικῆς Θεολογίας τοῦ Ἐθνικοῦ καὶ Καποδιστριακοῦ Πανεπιστημίου Ἀθηνῶν.

Έκδοση Greek-Orthodox books

Εισαγωγή

Στα πρακτικά της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου έχουν καταγραφεί χαρακτηριστικές φράσεις με τις οποίες συνοδικοί Πατέρες ομολόγησαν την ορθοδοξία της πίστεώς τους λέγοντας: «κατ’ ίχνος βαίνω των αγίων Πατέρων» ή «εμάθομεν ακολουθείν τοις πατράσιν». Οι ρήσεις αυτές αναδιατυπωμένες έλαβαν και συνοδική επικύρωση καθώς εντάχθηκαν σε Όρους των Οικουμενικών Συνόδων: «επόμενοι τοις αγίοις Πατράσιν»1. Χωρίς αμφισβήτηση η συνοδική αυτή απόφαση αποτελεί την επιτομή της ορθόδοξης θεολογικής ερμηνευτικής και προσεγγίσεως όλων των ζητημάτων που προκύπτουν στη ζωή της Εκκλησίας μας.

Αυτή την προσέγγιση ακολουθούσε πάντοτε και οφείλει και σήμερα να ακολουθήσει η Εκκλησία μας και στις διαχριστιανικές και διαθρησκειακές της επαφές. Ως γνωστόν, στο διμερή Θεολογικό Διάλογο που διεξάγεται από το 1980 μεταξύ της Ορθοδόξου Εκκλησίας και των Ρωμαιοκαθολικών συζητείται το πλέον ακανθώδες ζήτημα, του πρωτείου του επισκόπου Ρώμης.

Προσευχή εἶναι νά πλησιάζεις τό κάθε πλάσμα τοῦ Θεοῦ μέ ἀγάπη καί νά ζεῖς μέ ὅλα, καί μέ τ’ ἄγρια ἀκόμη, ἐν ἁρμονία.

Απομαγνητοφωνημένοι λόγοι του γέροντος Αγίου Πορφυρίου Καυσοκαλυβίτου

Προσευχή είναι νά πλησιάζεις τό κάθε πλάσμα τού Θεού  μέ αγάπη καί νά ζείς μέ όλα, καί μέ τ’ άγρια ακόμη·, έν αρμονία. Αυτό επιθυμώ καί προσπαθώ νά τό εφαρμόζω. Ακούστε νά σάς πώ κάτι πού έχει σχέση μ’ αυτό.
Κάποιος, πρίν άπό καιρό, μου χάρισε έναν παπαγάλο. Τίς πρώτες μέρες ήταν πολύ ατίθασος καί άγριος. Δέν μπο­ρούσες νά τόν πλησιάσεις· ήταν έτοιμος μέ τό ράμφος του νά σου κόψει τό χέρι. Θέλησα, λοιπόν, νά τόν ημερεύσω μέ τήν χάρι του Θεου καί μέ τήν ευχή. Έλεγα τό «Κύριε Ίη­σου Χριστέ, ελέησόν με» από μέσα μου ή καί απ’ έξω καί με μιά βεργίτσα ακουμπούσα πάνω στή ράχη του, ενώ ο παπαγάλος βρισκόταν μές στό κλουβί. Αυτή τήν κίνηση τήν έκανα τρείς φορές καί μέ προσοχή. Τό απόγευμα τής ίδιας μέρας επανέλαβα τό ίδιο. Τήν άλλη μέρα επίσης τό ίδιο. Μετά άπό λίγες μέρες ακουμπούσα τή βέργα πάνω απ’ τό κεφάλι του απαλά λέγοντας πάλι τό «Κύριε Ίησοῦ Χριστέ, ελέησόν με». Πάντα μέ προσοχή, μή θυμώσει τό πουλί. Αυτή τήν κίνηση δέν τήν έκανα πολλή ώρα. Μετά πάλι άπό λίγες μέρες τόν ακουμπούσα από πάνω απ’ τό κε­φάλι, συνέχιζα στή ράχη καί τόν έφθανα μέχρι τήν ουρά. Αφου δέν έβλεπα καμιά αντίδραση, άρχισα νά βάζω τή βέργα κάτω άπ’ τό λαιμό του σ’ όλο τό στήθος μέχρι κάτω μ’ έναν τρόπο απαλό, γιά νά μήν τόν εκνευρίσω, καί λέγον­τας πάντα τήν ευχή. Μετά πήρα θάρρος, άφησα τή βέργα, πήρα ένα μολύβι κι έκανα τίς ίδιες κινήσεις. Τέλος, άφησα τό μολύβι κι άρχισα νά χρησιμοποιώ τό χέρι μου.

«Κύριος ποιμαίνει με καί οὐδέν με ὑστερήσει»

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης

Ἄν ὁ Θεός μᾶς ἔδωσε τόν ἴδιο Του τόν ἑαυτό, ἐάν κατοικεῖ μέσα μας καί ἐμεῖς σ Αὐτόν, σύμφωνα μέ τ᾿ ἀδιάψευστα λόγιαΤου, τότε τί θά μοῦ στερήσει, τί θά τσιγκουνευτεῖ γιά μένα, πῶς εἶναι δυνατό νά μ᾿ ἐγκαταλείψει; «Κύριος ποιμαίνει με καί οὐδέν με ὑστερήσει» (Ψαλμ. Κβ΄ : 1). «Πῶς οὐχί καί σύν αὐτῷ τά πάντα ἡμῖν χαρίσεται;» (Ρωμ. Η΄ : 32). Γι᾿ αὐτό, ψυχή μου, νά εἰρηνέψεις καί νά μήν ξέρεις τίποτ᾿ ἄλλο ἀπό τήν ἀγάπη. «Ταῦτα ἐντέλλομαι ὑμῖν, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους» ( Ἰωάν. Ιε΄ : 17).

**

Μοῦ ἀρέσει νά κοιτῶ τήν εἰκόνα τοῦ ἀναστάντα Χριστοῦ μέ τά σύμβολα τῆς νίκης κατά τοῦ θανάτου καί ἐκείνου πού ἔχει τή δύναμη τοῦ θανάτου.

Ὁ γέροντας Κλεόπας καί ὁ Ἅγ.Ἰωάννης ὁ Τραπεζούντιος

 

 Στην φωτογραφία ο γέροντας Κλεόπας.Πίσω του η εικόνα του Αγίου Ιωάννου της Σουτσεάβας (Τραπεζούντιου)

  

Κάποια φορά ο αδελφός Κωνσταντίνος (γέροντας Κλεόπας) πέρασε τα βουνά για να πάει να βρει την αδελφή του,την μοναχή Αικατερίνη,στην μονή Αγάπια Βέκε.

Στο δάσος,στον τόπο που ονομάζεται Ποιάνα Τράπεζεϊ, περικυκλώθηκε από ένα κοπάδι αγριόχοιρων πού όλο και τον πλησίαζαν απειλητικά.Ευρισκόμενος σε μεγάλο κίνδυνο άρχισε να ψάλλει το κοντάκιο του Αγίου Ιωάννη της Σουτσεάβα (Τραπεζούντιου)

Σπάνιες φωτογραφίες μέ τόν γέροντα Ἐφραίμ Ἀριζονίτη

Κεφ.43. Καλοί τρόποι. Γεροντικό. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Κεφ.43. Καλοί τρόποι. Γεροντικό. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 28-5-2017 (Σύναξη) Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης
http://HristosPanagia3.blogspot.gr

Περί τοῦ γογγυσμοῦ κατά τοῦ Θεοῦ

Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΓΟΓΓΥΣΜΟΥ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΘΕΟΥ

Την προηγούμενη Κυριακή προσπάθησα να αποκαλύψω το μεγαλείο και το βάθος του λόγου του αποστόλου Παύλου που τον εαυτό του ονομάζει σπονδή στη Θυσία. Σας έλεγα για τις αμέτρητες συμφορές και τα βάσανα που υπόφερε σ' όλη τη ζωή του για τον Κύριο Ιησού Χριστό, ο οποίος προσφέρθηκε Θυσία για τις αμαρτίες όλου του κόσμου. Συμπληρώνοντας αυτά που σας έλεγα τότε, για τα παθήματα του μεγάλου αυτού αποστόλου, θα σας πω τώρα και τι υπέφερε σε μία πόλη της Μακεδονίας, στους Φιλίππους, για το κήρυγμά του. Με την καταγγελία κάποιων, που δεν τους άρεσε το κήρυγμά του, οι άρχοντες της πόλης έδωσαν διαταγή να τον ραβδίσουν και μετά τον έριξαν στη φυλακή και έσφιξαν τα πόδια του στο τιμωρητικό ξύλο. Έχασε τότε το θάρρος του ο απόστολος; Άρχισε να κλαίει; Ασφαλώς όχι. Κατά τα μεσάνυχτα ο Παύλος μαζί με το συνεργάτη του, το Σίλα, έψαλαν ψαλμούς, δοξολογώντας το Θεό.

«Μή νιώθεις προσβολή, ἄν κάποιος σοῦ μιλήσει ἤ σοῦ φερθεῖ ἄσχημα»

Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κρονστάνδης

Μή νιώθεις προσβολή ἄν κάποιος σοῦ μιλήσει ἤ σοῦ φερθεῖ,ἄσχημα.

Ἐσύ μιλᾶς ἤ συμπεριφέρεσαι πάντα καλά κι εὐγενικά στούςἄλλους;

Συχνά δέ φέρεσαι ὑποκριτικά;

Συνομιλεῖς πάντα εἰλικρινά μέ τό Θεό τήν ὥρα τῆςπροσευχῆς, χωρίς νά ὑποκρίνεσαι;

Πολλές φορές τά χείλη σου δέ μιλοῦν τή γλώσσα τῆς ἀλήθειας ἐνῶ ἡ καρδιά σου ψεύδεται;

Βαδίζεις μέ εἰλικρίνεια κι ἁπλότητα ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ;

Ἄν ἐσύ ὁ ἴδιος δέν εἶσαι δίκαιος κι εἰλικρινής ἀπέναντι στό Θεό καί τούς ἀνθρώπους, ἀλλά πολλές φορές ψεύδεσαι καί ὑποκρίνεσαι, τότε μήν ἐκνευρίζεσαι ὅταν οἱ ἄλλοι σοῦ φέρονται ὑποκριτικά, χωρίς εἰλικρίνεια. «Δί᾿ ὧν τις ἁμαρτάνει, διά τούτων κολάζεται» (Σοφ. Σολ. Ια΄ : 16), μᾶς λέειὁ σοφός Σολομῶν. Νά ᾿σαι ἐπιεικής στούς ἄλλους ἐκεῖ πού καί σύ σφάλεις καί ἁμαρτάνεις.

Οἱ ἀκολουθίες γίνονται, ἀλλά ποιό τό ὄφελος;Θαυμαστό γεγονός μέ τόν Ἅγιο Παντελεήμονα

0Ι ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ ΓΙΝΟΝΤΑΙ, ΑΛΛΑ ΠΟΙΟ ΤΟ ΟΦΕΛΟΣ;

1)     Θαυμαστό

Μια μέρα με ξύπνησε το τηλεφώνημα μιας καθηγήτριας αγγλικών την οποία γνώριζα από την εκκλησία. Με παρακάλεσε να της αγοράσω κάποια φάρμακα; «Έχω αμυγδαλίτιδα και δεν μπορώ να σηκωθώ από το κρεβάτι». Της πήγα από το φαρμακείο τα απαραίτητα και ενώ ετοίμαζα ζεστό φαγητό, της πρότεινα:

-       Ας διαβάσουμε την παράκληση του αγίου Παντελεήμονα!

-       Δεν θέλω να προσευχηθώ στον Παντελεήμονά σου και ούτε θέλω να ακούω γι’αυτόν! ξέσπασε ξάφνου η άρρωστη κλαίγοντας με λυγμούς.

Αυτή η έκρηξη απελπισίας ήταν απίστευτη αλλά να τι  κρυβόταν πίσω της. Ακριβώς εκείνες τις μέρες είχαν φέρει στη Μόσχα από το Άγιο Όρος το λείψανο του Αγίου Παντελεήμονα. Όταν η παλιά της συμφοιτήτρια θεραπεύτηκε μετά την προσκύνηση του λειψάνου, αυτή σκάφτηκε πως θα συμβεί και στην ίδια ένα θαύμα για τις πολλές της ασθένειες.

Τά μεμονωμένα μέλη τῆς Ἐκκλησίας μπορεῖ νά χάσουν τή μάχη, ἡ Ἐκκλησία ὅμως δέν μπορεῖ νά χάσει τόν πόλεμο. Ὁ Ἰούδας ἔπεσε μά ἡ Ἐκκλησία νίκησε.

Τα μεμονωμένα μέλη της Εκκλησίας μπορεί να χάσουν τη μάχη, η Εκκλησία όμως δεν μπορεί να χάσει τον πόλεμο. Ο Ιούδας έπεσε μα η Εκκλησία νίκησε. Ο ’Άρειος και ο Μακεδόνιος απώλεσαν τις ψυχές τους στη μάχη μα η Εκκλησία κέρδισε την νίκη. Ο Ιουλιανός ο Παραβάτης εξέπεσε, η Εκκλησία κέρδισε. Οι εξισλαμισμένοι υπέκυψαν στο πειρασμό μα η Εκκλησία εθριάμβευσε. Η αθεϊστική εξουσία στη Ρωσία θα κατρακυλά στις ζητωκραυγές αλλά η Εκκλησία θα θριαμβεύσει και πάλι. Αυτοκρατορίες κατέπεσαν μα η Εκκλησία παρέμεινε. Οι αιρετικοί εξαφανίστηκαν μα η Εκκλησία επέζησε.