«Νηστεία καί ἐγκράτεια» Πνευματικό Ἀλφάβητο, Ἁγ. Δημητρίου Ροστώβ, Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Ἀκοῦστε τήν ὁμιλία ἐδῶ:«Νηστεία καί ἐγκράτεια»

Πνευματικό Ἀλφάβητο, Ἁγ. Δημητρίου Ροστώβ

Ὁμιλία Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου στίς 04-12-2018

            Συνεχίζουμε τή σειρά αὐτῶν τῶν πολύ πνευματικῶν θεμάτων ἀπό τό βιβλίο πού ἔχει γράψει ὁ Ἅγιος Δημήτριος τοῦ Ροστώβ καί λέγεται «Πνευματικό Ἀλφάβητο»[1] καί μᾶς βάζει στή θεμελιώδη πνευματική πορεία, μᾶς δίνει μᾶλλον τίς ὁδηγίες γιά μία καλή πνευματική ἀρχή, μᾶς βάζει τά θεμέλια τῆς πνευματικῆς ζωῆς. Γι’ αὐτό λέγεται καί Ἀλφάβητο. Μᾶς δίνει δηλαδή τίς βάσεις πάνω στίς ὁποῖες πρέπει νά χτίσουμε τήν πνευματική ζωή, δηλαδή τή σωτηρία μας. Μᾶς μίλησε στήν ἀρχή γιά τούς λογισμούς. Τό πρῶτο κεφάλαιο ἦταν ὁ πόλεμος τῶν λογισμῶν. Μετά μᾶς μίλησε ὁ Ἅγιος γιά τόν φωτισμό, τόν θεῖο φωτισμό, καί τό τρίτο μάθημα ἦταν γιά τή συνείδηση καί γιά τή διάκριση πού πρέπει νά ἔχουμε. Γιατί κανείς μπορεῖ ν’ ἀγωνίζεται, ἀλλά, ἄν δέν ἔχει διάκριση, θά κοπιάζει χωρίς ὠφέλεια. Ὅπως ἕνας πού χτυπάει ἕνα σίδερο, ἀλλά δέν ἔχει σχεδιάσει τί θέλει νά φτιάξει. Δέν θά βγεῖ κάτι καλό.

            Τό τέταρτο μάθημα πού ἔχει ὁ Ἅγιος εἶναι περί νηστείας καί ἐγκρατείας. Εἶναι βέβαια ἐπίκαιρο αὐτό, γιατί καί τώρα, μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, νηστεύουμε ἑτοιμαζόμενοι γιά τή μεγάλη γιορτή τῶν Χριστουγέννων, τῆς Ἐνανθρωπήσεως τοῦ Κυρίου. Ἡ νηστεία, ὅπως μᾶς λένε οἱ ἅγιες γραφές, εἶναι συνηλικιώτης τῆς ἀνθρωπότητας. Τί θά πεῖ αὐτό; Ὅτι ἔχει ἴδια ἡλικία μέ τήν ἡλικία πού ἔχει ἡ ἀνθρωπότητα. Ὁ πρῶτος ἄνθρωπος δηλαδή, πού ἦταν ὁ Ἀδάμ καί ἡ Εὔα πῆραν ὡς ἐντολή νά νηστεύουνε. Αὐτή ἦταν ἡ πρώτη ἐντολή πού πῆραν ἀπό τόν Θεό, νά τρῶνε ἀπό ὅλα τά δέντρα πού ἦταν ἐκεῖ στόν Παράδεισο ἐκτός ἀπό ἕνα, ἀπό τό δέντρο τῆς γνώσεως τοῦ καλοῦ καί τοῦ κακοῦ. Ἤτανε, λοιπόν, ἡ πρώτη-πρώτη ἐντολή.

            Σήμερα πολλοί ἄνθρωποι, δυστυχῶς, λένε ὅτι «ἐντάξει οἱ ἐντολές.. ἀλλά ἡ νηστεία δέν εἶναι τίποτα» καί μποροῦμε νά τή βάζουμε στήν ἄκρη. Παραθεωροῦν τή νηστεία καί δυστυχῶς πολύ λίγοι ἄνθρωποι νηστεύουν στίς μέρες μας. Κι ἄν κάποιος πεῖ ὅτι νηστεύει, τόν κοιτᾶνε καί παράξενα, καί μάλιστα τοῦ ἐπιτίθενται κιόλας.. τί εἶναι αὐτά πού κάνεις;… τάχατες ἀπό ἐνδιαφέρον.. θά κινδυνέψει ἡ ὑγεία σου.. θά ἀρρωστήσεις.. μήν κάνεις ὑπερβολές…

            Κι ὅμως αὐτή ἡ ἐντολή ἦταν ἡ πρώτη πού δόθηκε στόν ἄνθρωπο καί μάλιστα ἐνῶ ἤτανε μέσα στόν Παράδεισο. Ὄχι ἀφοῦ βγήκαμε ἀπό τόν Παράδεισο, ἀλλά ἐνῶ ἤμασταν μέσα στόν Παράδεισο, μᾶς ἔδωσε τήν ἐντολή νά νηστεύουμε, δηλαδή νά ἐγκρατευόμαστε ἀπό κάποιες τροφές. Καί συγκεκριμένα στόν Παράδεισο, ὅπως εἴπαμε, ἀπό ἐκεῖνο τό δέντρο, ἀπό τούς καρπούς ἐκείνου τοῦ δέντρου, τό δέντρο τῆς γνώσεως τοῦ καλοῦ καί τοῦ κακοῦ.

Ὅσοι βρίσκονται στόν Ἅδη μόνο ἕνα πράγμα θά ἤθελαν ἀπό τόν Χριστό: νά ζήσουν πέντε λεπτά γιά νά μετανοήσουν!

 Ἀπὸ τό βιβλίο "Οἰκογενειακὴ Ζωή, Λόγοι τοῦ π.Παισίου", Δ’ Τόμος, Ἐκδόσεις Ἱερὸ Ἡσυχαστήριο Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης ὁ Θεολόγος 

- Γέροντα, οἱ ὑπόδικοι νεκροὶ (πλὴν τῶν Ἁγίων) μποροῦν νὰ προσεύχονται; 

-Ἔρχονται σὲ συναίσθηση καὶ ζητοῦν βοήθεια, ἀλλὰ δὲν μποροῦν νὰ βοηθήσουν τὸν ἑαυτό τους. Ὅσοι βρίσκονται στὸν Ἅδη μόνο ἕνα πράγμα θὰ ἤθελαν ἀπὸ τὸν Χριστό: νὰ ζήσουν πέντε λεπτὰ γιὰ νὰ μετανοήσουν. Ἐμεῖς ποὺ ζοῦμε, ἔχουμε περιθώρια μετανοίας,ἐνῶ οἱ καημένοι οἱ κεκοιμημένοι δὲν μποροῦν πιὰ μόνοι τους νὰ καλυτερεύσουν τὴν θέση τους,ἀλλὰ περιμένουν ἀπὸ ἐμᾶς βοήθεια. Γι’ αὐτὸ ἔχουμε χρέος νὰ τοὺς βοηθοῦμε μὲ τὴν προσευχή μας.

Μοῦ λέει ὁ λογισμὸς ὅτι μόνο το δέκα τοῖς ἑκατὸ ἀπὸ τοὺς ὑπόδικους νεκροὺς βρίσκονται σὲ δαιμονικὴ κατάσταση, καὶ ,ἐκεῖ ποὺ εἶναι, βρίζουν τὸν Θεό,ὅπως οἱ δαίμονες.[...]

Οἱ ἄλλοι ὅμως οἱ ὑπόδικοι, ποὺ ἔχουν λίγο φιλότιμο, αἰσθάνονται τὴν ἐνοχή τους, μετανοοῦν καὶ ὑποφέρουν γιὰ τὶς ἁμαρτίες. Ζητοῦν νὰ βοηθηθοῦν καὶ βοηθιοῦνται θετικὰ μὲ τὶς προσευχὲς τῶν πιστῶν. Τοὺς δίνει δηλαδὴ ὁ Θεὸς μία εὐκαιρία,τώρα ποὺ εἶναι ὑπόδικοι,νὰ βοηθηθοῦν μέχρι νὰ γίνει ἡ Δευτέρα Παρουσία. Καὶ ὅπως σὲ αὐτὴ τὴ ζωή, ἂν κάποιος εἶναι φίλος μὲ τὸν βασιλιά, μπορεῖ νὰ μεσολαβήσει καὶ νὰ βοηθήσει ἕναν ὑπόδικο,ἔτσι κι ἂν εἶναι κανεὶς φίλος μὲ τὸν Θεό, μπορεῖ νὰ μεσολαβήσει στὸ Θεὸ μὲ τὴν προσευχή του καὶ νὰ μεταφέρει τοὺς ὑπόδικους ἀπὸ τὴν μία φυλακὴ σὲ ἄλλη καλύτερη, ἀπὸ τὸ ἕνα κρατητήριο σὲ ἕνα ἄλλο καλύτερο.Ἢ ἀκόμα μπορεῖ νὰ τοὺς μεταφέρει καὶ σὲ ἕνα δωμάτιο ἢ σὲ διαμέρισμα.

«Εἶμαι μάγος καί θέλω νά κοινωνήσω » (μία ἐκπληκτική ἱστορία ζωῆς).

 «Είμαι μάγος και θέλω να κοινωνησω » (μια εκπληκτική ιστορία ζωής).

"Μία φορά με έναν ιερέα τον Βλαντιμίρ Γκόρυουνοβ υπήρχε μια τέτοια περίπτωση. Ένας άνδρας ήρθε στον ναό και, ανεβαίνοντας στον πατέρα Βλαντι Βλαντιμίρ μίρ, ρώτησε: «Είμαι μάγος και πρέπει να εξομολογηθώ για να πάρω την θεία κοινωνία». Ακολούθησε μια μικρή συνομιλία, στην οποία ο ιερέας εξήγησε ότι θα μπορούσε να εξομολογηθη αυτό το πρόσωπο, αν πραγματικά μετανοούσε, αλλά θα έπρεπε να περιμένει τη Θεία Κοινωνία, καθώς υπάρχουν  κανόνες σύμφωνα με τους οποίους όχι μόνο οι μάγισσες, αλλά και οι άνθρωποι που ήρθαν σε, Εκκλησιαστική επικοινωνία θα  κοινωνησουν μετά από αρκετά χρόνια. Επομένως, χρειαζόμαστε κάποια περίοδο για να ενισχυθεί το πρόσωπο με τη μετάνοια του. Στο οποίο ο μάγος άρχισε να δηλώνει ότι αντιλαμβάνεται την  θεία Κοινωνία ως επαναφορτίζομενη "υψηλότερη ενέργεια" και ότι οι ιερείς είναι οι ίδιοι μάγοι όπως αυτός ... Όταν τα επιχειρήματα σε αυτή τη διαμάχη φάνηκαν εξαντλημένα, ο πατέρας Βλαντιμίρ είπε στον μάγο: «Ελάτε εδώ, παιδί μου ». 

Ἀνοιχτή ἐπιστολή πρός τό Ὑπουργεῖο Παιδείας,Ἔρευνας καί Θρησκευμάτων

Αθήνα, 4 Μαρτίου 2019 Διεύθυνση  Χαλκοκονδύλη 37,  10432 Αθήνα Τηλέφωνο  2105224180 Φαξ 2105224420 Email petheol@gmail.com Ιστοχώρος www.petheol.gr Αριθμ. Πρωτ. 20

Ανοιχτή Επιστολή προς τον Υπουργό Παιδείας, Έρευνας και Θρησκευμάτων

Το Υπουργείο Παιδείας σχεδιάζει την έκδοση

των ακυρωμένων από το Συμβούλιο της Επικρατείας,

βιβλίων των Θρησκευτικών;

            Η Πανελλήνια Ένωση Θεολόγων (ΠΕΘ) εκφράζοντας την έντονη ανησυχία της στη διαφαινόμενη πρόθεση του Υπουργείου Παιδείας να εκδώσει σχολικά εγχειρίδια για το μάθημα των Θρησκευτικών επισημαίνει, εκ νέου, προς πάσα κατεύθυνση τον κίνδυνο αλλοιώσεως και υποβαθμίσεως του μαθήματος των Θρησκευτικών σε βάρος των μαθητών και μαθητριών του ελληνικού σχολείου.

            Το νέο δόγμα - αφήγημα του κ. Υπουργού, στο όλο ζήτημα του μαθήματος των Θρησκευτικών φαίνεται να είναι ότι το μόνο που υπολείπεται είναι η έκδοση νέων σχολικών εγχειριδίων για το μάθημα.

Ωστόσο, αποτελεί αδιαμφισβήτητο γεγονός  ότι οι προσχηματικά εκδοθέντες, ως «Φάκελοι Μαθήματος», που χρησιμοποιήθηκαν τα δύο (2) τελευταία χρόνια για το μάθημα των Θρησκευτικών ήταν «κανονικά Βιβλία-εγχειρίδια».

            Είναι όμως τοις πάσι γνωστό ότι οι «Βιβλιοφάκελοι» του μαθήματος, τους οποίους τώρα σχεδιάζει ο κ. Υπουργός να εκδώσει πλέον ως Βιβλία-Εγχειρίδια, βασίζονται στα Νέα Προγράμματα για το μάθημα των Θρησκευτικών, τα οποία κρίθηκαν, με τις δύο Αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας, τον Μάρτιο και  Απρίλιο του 2018, ως αντισυνταγματικά, λειτουργούντα προσηλυτιστικά και αντορθόδοξα σε βάρος των μαθητών. Συνεπώς, ήταν επιβεβλημένο, στη βάση της τήρησης της έννομης τάξης αλλά και του δημοκρατικού πολιτεύματος, να αποσυρθούν από την εκπαίδευση, κάτι που όφειλε αλλά δεν έκανε ο κ. Υπουργός.

«Τό πολίτευμα τοῦ Σταυροῦ» ~ Μητρ. Ἰεροθέου Σ. Βλάχου

  (Ὁ βάτραχος...)

 

"Ὑπάρχει μία διαφορά μεταξύ τοῦ «εἶναι» καί τοῦ «φαίνεσθαι».Τό «φαίνεσθαι» εἶναι τό ἐξωτερικό, αὐτό πού θέλουμε νά ξέρουν οἱ ἄλλοι γιά μᾶς, αὐτό πού ἐμεῖς ἀφήνουμε νά ἀντιληφθοῦν οἱ ἄλλοι. 

Μποροῦμε νά ποῦμε ὅτι εἶναι τό προσωπεῖο καί ἡ μάσκα τήν ὁποία χρησιμοποιοῦμε γιά νά ἐπικοινωνοῦμε ἐξωτερικά καί νά γινόμαστε δεκτοί ἀπό ὅλες τίς κατηγορίες τῶν ἀνθρώπων. 

Πολλές φορές χρησιμοποιοῦμε καί τό προσωπεῖο τῆς θρησκευτικότητος. Αὐτό εἶναι τό «φαίνεσθαι». Ὑπάρχει ὅμως καί τό «εἶναι», αὐτό πού εἴμαστε στήν πραγματικότητα, στό βάθος, καί τό ὁποῖο τίς περισσότερες φορές ἐπιδιώκουμε νά κρύπτουμε ἐπιμελῶς.

Ἡ Ὀρθοδοξία ἐπιδιώκει νά φανερώση αὐτό τό βάθος. Συνήθως, ἡ φαρισαϊκή δικαιοσύνη ἐνδιαφέρεται γιά τό ἐξωτερικό, γιά μία ἐπιδερμική ἠθική, ἐνῶ ἡ Ὀρθοδοξία ἐνδιαφέρεται γιά τόν πυρήνα τῆς ὑπάρξεως τοῦ ἀνθρώπου. Ὅλα τά πατερικά κείμενα ἀναφέρονται στό πώς θά ἐλευθερωθῆ ὁ νοῦς ἀπό τήν δουλεία του στά πάθη, στήν λογική καί στίς συνθῆκες τοῦ περιβάλλοντος.

Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Σιναΐτης, χρησιμοποιώντας ἕνα χαριτωμένο περιστατικό πού ἀναλύει πολύ παραστατικά αὐτήν τήν πλευρά τῆς ζωῆς μας, γράφει:

«Μερικές φορές, καθώς ἀντλούσαμε νερό ἀπό τίς πηγές, ἀντλήσαμε μαζί μέ αὐτό, χωρίς νά τό καταλάβωμε, καί ἕναν βάτραχο. Παρόμοια πολλές φορές, καθώς καλλιεργοῦμε τίς ἀρετές, ὑπηρετοῦμε καί τίς κακίες πού χωρίς νά φαίνωνται εἶναι συμπεπλεγμένες μαζί τους.

Ἡ τεχνητή γονιμοποίηση

Ἡ τεχνητή γονιμοποίηση

Ὁ Ὅσιος Γέροντας Πορφύριος καταδίκαζε ὄχι μόνο κάθε σαρκικό ἁμάρτημα καί κάθε σαρκική διαστροφή, ἀλλά καί τήν ἐγωιστική ἐκβιαστική καί ἀφύσικη προσπάθεια γιά ἀπόκτηση τέκνου μέ τήν λεγόμενη τεχνητή γονιμοποίηση. Ὁ Θεός εἶναι αὐτός πού δίνει τά τέκνα στήν οἰκογένεια. Δέν πρέπει ὁ ἄνθρωπος νά προσπαθεῖ νά ἀποκτήσει τέκνο παρακάμπτοντας τόν τρόπο πού ὅρισε ὁ Θεός. Τότε ἔχουμε ὀδυνηρότατες, κάκιστες συνέπειες. Δίδασκε ὁ Ὅσιος:

«- Ὁ ὀργανισμός μας ἔχει μνήμη, τά κύτταρά μας, οἱ ἱστοί μας, ὅλα. Ἡ ψυχή εἶναι παντοῦ, σ’ ὅλο τό σῶμα.

- Ἄν κόψεις ἕνα κομματάκι δάχτυλο καί τό πετάξεις, πετᾶς καί λίγη ψυχή;

- Ὄχι, ἀλλά ὡστόσο καί στήν ἄκρη τοῦ δαχτύλου σου ἔχεις ψυχή. Ἦλθαν γυναικολόγοι καί μοῦ εἶπαν πώς θ’ ἀρχίσουν πε

Στήν ζωή μου βρέθηκα στό προσκεφάλι πολλῶν ἑτοιμοθάνατων.

 Στην ζωή μου βρέθηκα στο προσκεφάλι πολλών ετοιμοθάνατων.

Ουρλιαχτά, έβλεπαν δαίμονες, έβλεπαν τις αμαρτίες τους ακριβώς όπως τις έκαναν! Δεν μπορούσαν να σωθούν αφού ο θάνατος δεν έρχεται για να του κάνεις καφέ! Έρχεται να σε πάρει. Να σε πάρει εκεί που οδηγούν οι πράξεις σου. Δεν συζητάει...

Όλοι αυτοί ήθελαν να ζήσουν μία ακόμη ημέρα. Λέτε ότι είναι λίγο αλλά θα δείτε, όταν η αναπνοή σταματάει, πόσο σημαντική είναι ακόμη και μία στιγμή! Η θεία δικαιοσύνη περιλαμβάνεται στην θεϊκή αγάπη, και μας συγχωρεί με έναν στεναγμό. Αυτό με έκανε να πω ότι μία στιγμή μπορεί να είναι μία αιωνιότητα και ένας λυγμός να είναι μία προσευχή. 

Ένας μεγάλος ασκητής είπε ότι εκείνη η στιγμή είναι κάτι περισσότερο από ένα καλάθι με δάκρυα.

Ἅγιε τοῦ Θεοῦ Νικόλαε Πλανά, πρέσβευε ὑπέρ ἡμῶν

 

Ἀπολυτίκιον

Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

Τᾶς τοῦ πλάνου παγίδας ἐκφυγῶν, ἱερώτατε, ἀπλανῶς ἐπορεύθης διὰ βίου, πατὴρ ἠμῶν, Νικόλαε ἀοίδιμε Πλανᾶ, οὐράνια χαρίσματα λαβῶν, ἀγρυπνίαις καὶ νηστείαις, ἱερουργῶν ὁσίως τῷ Κυρίῳ σου. Ὅνπερ καθικετεύων ἐκτενῶς, Νάξιον ἱεράτευμα, πρέσβευε δωρηθῆναι καὶ ἠμὶν τὸ θεῖον ἔλεος.

https://paraklisi.blogspot.com/2019/03/blog-post_97.html

7 Μαρτίου. Τῶν ἐν Χερσῶνι ἐπισκοπευσάντων ἱερομαρτύρων Ἐφραΐμ, Βασιλέως, Εὐγενίου κ.λπ. Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ - Πέμ. τῆς Τυροφάγου. (Ἰούδα 11-25).

Ιου. 1,11           οὐαὶ αὐτοῖς, ὅτι τῇ ὁδῷ τοῦ Κάϊν ἐπορεύθησαν, καὶ τῇ πλάνῃ τοῦ Βαλαὰμ μισθοῦ ἐξεχύθησαν, καὶ τῇ ἀντιλογίᾳ τοῦ Κορὲ ἀπώλοντο.

Ιου. 1,11                     Αλλοίμονον εις αυτούς, διότι εβάδισαν τον δρόμον του Καϊν και εγκληματούν με το παράδειγμά των και τας ψευδολογίας των, εναντίον των αδελφών των. Αλλοίμονόν των διότι εχύθηκαν ασυγκράτητοι εις την πλάνην του Βαλαάμ, ένεκα υλικού κέρδους, και εχάθηκαν μέσα εις την επανάστασιν του Κορε κατά του Θεού.

25. Πῶς διακρίνονται τά παιδιά τοῦ Θεοῦ ἀπό τά παιδιά τοῦ διαβόλου, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτη

25. Πῶς διακρίνονται τά παιδιά τοῦ Θεοῦ ἀπό τά παιδιά τοῦ διαβόλου (Α΄ Ἰωαν. 3, 10-12), Ἁγ. Νικοδήμου Ἁγιορείτου καί Ἁγ. Ἰουστίνου Πόποβιτς, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτη, 3-3-2019, ζωντανή μετάδοση, Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης, http://hristospanagia3.blogspot.gr, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.gr Κατέβασμα ὁμιλιῶν ἀπό τό YouTube σέ mp3 http://hristospanagia3.blogspot.gr/20...

Ὁ οἰκογενειακός κώδικας τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου.Ἡ σύλληψη

Η ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΑ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΟΡΦΥΡΙΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΑΙΔΟΠΟΙΪΑ

Ὁ οἰκογενειακός κώδικας τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου

Γιά νά ὁλοκληρωθεῖ ἡ παρουσίαση τῆς ὅλης ἀσκητικῆς-ἁγιοπατερικῆς θεραπευτικῆς τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου καί συμπληρωματικά μέ ὅσα μέχρι τώρα παρουσιάσαμε, παραθέτουμε τίς θέσεις-συμβουλές του γιά τήν οἰκογενειακή ζωή, τήν παιδοποιΐα καί τήν ἀγωγή τῶν παιδιῶν. Ἐκτενέστερη μελέτη γιά τό θέμα, μέ τή Χάρη τοῦ Θεοῦ, παρουσιάζουμε στό βιβλίο μας «Ἡ ἀγωγή τῶν παιδιῶν κατά τόν Ὅσιο Πορφύριο»[1]. Ἐδῶ, σύν Θεῷ, θά κάνουμε κάποιες εἰδικές ἀναφορές στά θέματα: 1) σύλληψη, 2) κυοφορία, 3) γαλουχία, 4) ἀγκαλιές, φιλιά κ.λ.π. πρός τά παιδιά καί 5) ἀλλοίωση-διαστροφή τῆς γυναικείας ψυχολογίας, διά τῆς χρήσεως ἀνδρικῶν ἐνδυμάτων (π.χ. παντελονιῶν).

 Ἡ σύλληψη

 Ὁ Ἅγιος Πορφύριος, ἀντίθετα μέ ὅσα συκοφαντικά λέγουν γι’ αὐτόν οἱ μεταπατερικοί θολολόγοι, ἔδινε λεπτομερή οἰκογενειακό κώδικα (ἕνα εἶδος πνευματικοῦ πρωτοκόλλου) γιά τήν σύλληψη, κυοφορία καί ἐν τέλει δημιουργία μιᾶς ἅγιας ἀνθρώπινης ὕπαρξης. Ὅσοι γονεῖς ἐνστερνισθοῦν τίς θεόσοφες ὁδηγίες του, θά ἀπολαύσουν ὑγιῆ πνευματικά τέκνα μέ ἔντονη τήν ἁγιαστική χάρη. Ὁ «ἁγιασμός ἐκ κοιλίας μητρός» τῶν παιδιῶν ξεκινᾶ ἀπό τήν ἅγια ζωή τῶν γονέων καί τήν ἐξαγιασμένη διαδικασία σύλληψης-κυοφορίας τῶν τέκνων τους.

«Ἀπόλυτο παράδειγμα ἐξαγιασμένων γονέων», παρατηρεῖ ὁ Μοναχός Ἰωάννης, «ἀποτελοῦν οἱ Ἅγιοι Γονεῖς τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου δηλαδή ὁ Ἅγιος Ἰωακείμ (=Θεός Γιατρός) καί ἡ Ἁγία Ἄννα (=Χάρις) -οἱ ὁποῖοι καθαγιασμένοι ὄντες πρόσφεραν μέ τήν ἐνδοοικογενειακή γαμική σαρκική τους συνάφεια- στήν Ὑπεραγία Θεοτόκο ἐξαγιασμένο D.N.A. δηλαδή ὑγιή, καλή, κληρονομική σωματική προδιάθεση. Αὐτά, τηρουμένων τῶν ἀναλογιῶν, μποροῦν νά τά ζήσουν ὅλοι οἱ ὀρθόδοξοι γονεῖς πού, πρίν καί κατά τόν ὀρθόδοξο γάμο τους, ἐξαγιάζονται μέ τήν ὀρθόδοξη ἀσκητική καί μυστηριακή κοινή ζωή τους -ὅσα ἁμαρτήματα καί πάθη νά ἔχουν ἀπό τήν τυχόν παρελθοῦσα ζωή τους ἤ τήν ἄρρωστη κληρονομικότητα τῶν προγόνων τους-»[2].

 Ὁ Ἅγιος Πορφύριος συνιστοῦσε πρίν τήν συνεύρεση οἱ σύζυγοι νά θυμιάσουν καί νά κάνουν μία σύντομη προσευχή[3], ὅπως τό Βασιλεῦ Οὐράνιε[4]. Μέ τόν τρόπο αὐτόν, παρατηροῦσε, δημιουργεῖται πνευματική ἀτμόσφαιρα ἡ ὁποία ἐπιδρᾶ καί στό ἔμβρυο πού πιθανόν νά συλληφθεῖ[5]. Κάθε στιγμή, ἀνάλογα μέ τό πρός τά ποῦ εἴμαστε προσανατολισμένοι, ἐπηρεαζόμαστε εἴτε ἀπό τό Ἅγιο Πνεῦμα εἴτε ἀπό τά πνεύματα τῆς πονηρίας[6]. Ὅταν γίνεται ἡ σύλληψη μέσα

στήν προσευχητική-πνευματική ἀτμόσφαιρα, τότε τό συλληφθέν παιδί ἔχει μία πολύ καλή βάση, γιά νά κτίσει μία ἁγιασμένη προσωπικότητα. Ἐννοεῖται ὅτι ἡ σύλληψις καί ἡ ὅλη διαδικασία γίνεται μέ φυσικό τρόπο, χωρίς νά ὑπάρχει τίποτε τό παρά φύσιν, τό ἁμαρτωλό. Ὅταν ὅμως ὑπάρχουν αὐτά, τό πονηρό πνεῦμα ἐγκλωβίζει τόσο τούς γονεῖς ὅσο καί τό ἔμβρυο. Στό μέλλον τό παιδί, ὄντας φορτισμένο μέ ὅλα αὐτά τά ἀρνητικά ἁμαρτωλά βιώματα τῶν γονέων του, εἶναι πολύ πιθανό νά ἐκδηλώσει φρικτές σεξουαλικές ἰδιαιτερότητες-«διαφορετικότητες»[7].

Ὁ Ἅγιος Δαυίδ βοηθάει τόν Γέροντα νά κοινωνήσει τούς πιστούς.

 

Ο Άγιος Δαυίδ βοηθάει τον Γέροντα να κοινωνήσει τους πιστούς.

Από το νέο βιβλίο της Ιεράς Μονής Οσίου Δαυίδ: «Ένας σύγχρονος Άγιος ~ Ο Όσιος Ιάκωβος (Τσαλίκης)»

~ Στο Μοναστήρι τις περισσότερες φορές έφθανα το Σάββατο το απόγευμα, συνήθως πριν τον Εσπερινό. Αποβραδίς ο Άγιος Γέροντας μου διάβαζε την ευχή για να κοινωνήσω την επομένη.

Ένα Σάββατο έφθασα αργά στο Μοναστήρι και δεν συνάντησα τον Γέροντα. Την Κυριακή από τις 5:30 είμαι στο Ναό και ο λογισμός μου – πως θα κοινωνήσω, χωρίς ο Γέροντας να μου έχει διαβάσει την ευχή – είναι έντονος κατά την ώρα του Κοινωνικού.

Και ενώ πλησιάζει η στιγμή για να ακουστεί η φωνή του Γέροντα «Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης προσέλθετε», έρχεται προς το μέρος μου ένας Μοναχός, ο π. Νικόδημος αν θυμάμαι καλά και μου λέει;

– Κώστα σε θέλει ο π. Ιάκωβος, στο Ιερό Βήμα.

Πλημμύρισε η ψυχή μου από χαρά και αγαλλίαση που θα συναντούσα τον Γέροντα.

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος ὁ Πλανᾶς

Τὸ διήγημα τοῦ Ἀλεξάνδρου Παπαδιαμάντη «Ἱερεῖς τῶν Πόλεων καὶ Ἱερεῖς τῶν χωρίων», ποὺ ἔγραψε τὸ 1896, ἀναφέρεται σὲ ἕναν ὄντως συνειδητοποιημένο καὶ ἄοκνο ἱερουργό, ποὺ μὲ τὴν ἀπεριόριστη καλοσύνη του, τὴν ὑπερβολική του ἀφιλοχρηματία, τὸ ἀκτινοβόλο ἱερατικό του ἦθος, τὴν ταπείνωσή του, καταξιώθηκε στὴ συνείδηση τοῦ λαοῦ ὡς Ἅγιος πολυαγαπημένος καὶ θαυματουργός. Ἕνα πρότυπο ἱερέα, ἁπλό, γνήσιο, ἀληθινό.

Ὁ πρῶτος ποὺ δίδει γραπτὲς μαρτυρίες γιὰ τὸν παπα-Νικόλα εἶναι ὁ Ἀλέξανδρος Παπαδιαμάντης. Στὰ Ἀθηναϊκά του διηγήματα γράφει γιὰ τὸν ταπεινὸ ἱερέα ποὺ γνώρισε στὸ παρεκκλήσι τοῦ Προφήτου Ἐλισσαίου, στὸ Μοναστηράκι, τὰ ὅσα μαζὶ μὲ τὸν τριτεξάδελφό του, Ἀλέξανδρο Μωραϊτίδη, ἔζησαν στὶς ἀκολουθίες, ἑσπερινούς, ὄρθρους καὶ ἀγρυπνίες, στὶς ὁποῖες...

ἔψαλλαν οἱ ἴδιοι (ὁ Παπαδιαμάντης ὡς δεξιὸς καὶ ὁ Μωραϊτίδης ὡς ἀριστερὸς ψάλτης). Τὸν ὀνομάζει «ἄξιον λειτουργὸν τοῦ Ὑψίστου» καὶ τὸν ἀντιπαραβάλλει μὲ τοὺς «ἐπαγγελματίες ἱερεῖς».

Τὸ ἐκκλησάκι τοῦ Προφήτου Ἐλισσαίου, ποὺ χρονολογεῖται στὰ μέσα τοῦ 16ου αἰῶνα, ἀποτέλεσε τὰ χρόνια ἀπὸ τὸ 1885 ἕως τὸ 1942 «στέκι» λογοτεχνῶν καὶ λογίων της ἐποχῆς. Ἐκεῖ ἐκκλησιάζονταν, ἐξαιτίας τῆς ἐμβληματικῆς μορφῆς τοῦ Παπαδιαμάντη καὶ «ἐκ περιεργείας», γιὰ ν᾿ ἀκούσουν τὴ «φωνὴ γεμάτη εὐλάβεια», ὁ Παῦλος Νιρβάνας, ὁ Ζαχαρίας Παπαντωνίου, ὁ Γιάννης Βλαχογιάννης, ὁ Γεράσιμος Βῶκος κ.ἄ.

Ἀπ᾿ ὅσα γράφει στὸν πρόλογο, φαίνεται ὅτι οἱ ἀγρυπνίες ξεκίνησαν γύρω στὸ 1885 καὶ σύντομα ἄρχισαν νὰ συμμετέχουν ἀδιαλείπτως οἱ δύο Σκιαθῖτες λογοτέχνες. Ὁ Παπαδιαμάντης πέθανε τὸ 1911, ἀλλὰ οἱ ἀγρυπνίες συνεχίστηκαν ἀπὸ τὸν Ἀλέξανδρο Μωραϊτίδη, ὁ ὁποῖος τὸ 1925, τέσσερα χρόνια πρὶν πεθάνει, πρόλαβε καὶ ἐξέδωσε τὴν Ἀκολουθία τοῦ Προφήτου Ἐλισσαίου.

ΙΕΡΕΙΣ ΤΩΝ ΠΟΛΕΩΝ ΚΑΙ ΙΕΡΕΙΣ ΤΩΝ ΧΩΡΙΩΝ (ἀπόσπασμα)

Πρώτη δημοσίευση στὸ λεύκωμα: 

«Ἡ Ἑλλὰς κατὰ τοὺς Ὀλυμπιακοὺς Ἀγῶνας τοῦ 1896», μὲ τὴν ὑπογραφὴ Ἀλ. Παπαδιαμάντης.

...«Μεταξὺ τῶν ὑπαρχόντων ἱερέων ὑπάρχουσιν ἀκόμη πολλοὶ ἐνάρετοι καὶ ἀγαθοί, εἰς τὰς πόλεις καὶ εἰς τὰ χωρία. Εἶναι τύποι λαϊκοί, ὠφέλιμοι, σεβάσμιοι. Ἂς μὴν ἐκφωνῶσι λόγους. Ἠξεύρουσιν αὐτοὶ ἄλλον τρόπον πῶς νὰ διδάσκωσι τὸ ποίμνιον.

ΡΑΔΙΟΦΩΝΟ - Ἑρμηνεία εἰς τήν Ἀποκάλυψιν, π. Εὐσέβιος Βίττης

 

62 Ώρες ομιλιών Ερμηνείας της Αποκάλυψης του π. Ευσεβίου Βίττη.

Ο ασκητής Γέροντας Ευσέβιος γεννήθηκε το 1927 στη Βλάστη της Πτολεμαΐδος. Σπούδασε στη Θεολογική Σχολή Αθηνών, απ όπου πήρε με άριστα το πτυχίο του το 1950. Από τα χρόνια των σπουδών του υπήρξε δραστήριο μέλος της Αδελφότητος θεολόγων "Ζωή", όπου εργάστηκε σε υπεύθυνες θέσεις, ενώ παραλλήλως μελετούσε και μάθαινε ξένες γλώσσες. Αργότερα, όταν αποχώρησε από την Αδελφότητα "Ζωής", πήγε στη Γαλλία εθελοντής στη φιλανθρωπική οργάνωση "Εμμαούς" του αββά Πιερ, βοηθώντας αστέγους και ανήμπορους. Το 1963 μετέβη στη Σουηδία εργαζόμενος σκληρά, ενώ ταυτοχρόνως έκανε μελέτες σε πανεπιστημιακά κέντρα. Πρόσφερε τη βοήθειά του στους μετανάστες, εργαζόμενος ως κοινωνικός λειτουργικός και ως αποκλειστικός νοσοκόμος. Το 1965 χειροτονήθηκε Ιερέας από τον τότε Αρχιεπίσκοπο Θυατείρων Αθηναγόρα. Ως ιερέας πλέον αναλώθηκε στην ιεραποστολική διακονία των Ορθοδόξων στην ευρύτερη περιοχή Σουηδίας, Δανίας, Νορβηγίας. Ποτέ δεν δέχθηκε χρήματα ή μισθό από την ιερατική διακονία του. Το 1973 ίδρυσε το ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Νικολάου στο Ρέτβικ, στη Βόρεια Σουηδία, 300 χιλιόμετρα από τη Στοκχόλμη, ενώ παράλληλα εργαζόταν ως ξυλουργός σε ένα ίδρυμα. Εκεί τηρούσε το Τυπικό του Αγίου Όρους και όσοι πήγαιναν εκεί έβρισκαν το δρόμο της σωτηρίας, συμμετέχοντας στη λειτουργική ζωή. Το 1980 επέστρεψε στην Ελλάδα, κάνοντας υπακοή στον πνευματικό του, και εγκαταστάθηκε στο χωριό Φαιά Πέτρα Σιδηροκάστρου, μετά από πρόσκληση του τότε Σεβασμιωτάτου Επισκόπου Ιωάννη.