Ὁ ὕπνος – Ἁγίου Παισίου Βελιτσκόφσκυ.

Ο ύπνος – Αγίου Παισίου Βελιτσκόφσκυ.

(Πῶς θά τόν πολεμήσωμε)

1. Στήν ἔρημο, στήν μόνωση, στήν ἐρημητική ζωή, οἱ κυριώτεροι πόλεμοι εἶναι οἱ ἑξῆς ἕξι: ὀκνηρία, δειλία – μελαγχολία, ὕπνος, ἀπογοήτευση, βαριεστημάρα – ἀκηδία, φόβος.

Οἱ ἅγιοι πατέρες, γιά νά προφυλάξουν τούς μοναχούς, νά μή πέφτουν στά πάθη αὐτά, τούς ἀπαγορεύουν νά ζοῦν μόνοι τους.

2. ᾿Από τά πάθη αὐτά τό πιό ὀλέθριο εἶναι ὁ ὕπνος. Εἶναι πιό ὀλέθριος καί ἀπό τήν ὀκνηρία‧ καί αὐτό, γιατί ὁ ὕπνος προκαλεῖ πολλά ἄλλα πάθη.

῾Η βαριεστημάρα (ἤ ἀκηδία) καί ὁ φόβος προσβάλλουν τόν ἄνθρωπο πότε-πότε. ῾Η νωθρότητα καί ἡ τεμπελιά δέν μᾶς ἀφήνουν οὔτε στιγμή. ᾿Από τήν νωθρότητα καί τεμπελιά δέν εἶναι πού κοιμᾶται κανείς ἀχόρταγα; Ὅταν ὁ ζοφώδης ὕπνος μᾶς νικάει, ἡ ἀσκητική ζωή γίνεται μελαγχολική. ῾Ο μοναχός γεμίζει τότε λύπη γιά τόν χρόνο πού ἔχασε. Καί τότε τοῦ ἔρχεται ἀπογοήτευση γιά τήν σωτηρία τῆς ψυχῆς μας. Καί τότε κάνει τήν ἐμφάνισή της μιά σκέψη, πού τοῦ τραυματίζει τήν συνείδηση. Τοῦ λέγει: «Μάταιος ὁ κόπος σου, ἀφοῦ σέ νίκησε ὁ ὕπνος»! ᾿Αδελφοί, ὁ ὕπνος εἶναι μεγάλη συμφορά! Γιατί, ὅπως τά σύννεφα κρύβουν τόν ἥλιο, ἔτσι καί ἡ ὀμίχλη τῆς πολυϋπνίας σκεπάζει τήν θεωρητική δύναμη τοῦ νοῦ‧ καί τότε ἡ λήθη τοῦ Θεοῦ τοῦ δημιουργεῖ μιά κατάσταση, σάν νά τόν σκεπάζει προπέτασμα καπνοῦ. Καί τότε ὁ μοναχός καταντάει ἀναίσθητος σέ κάθε ἔργο πνευματικό‧ καί τά λησμονεῖ ὅλα.

Ὅταν οἱ φύλακες τό ρίχνουν ἔξω, τότε χτυπᾶνε οἱ ληστές. Ὅταν ὁ νοῦς γίνεται ἀναίσθητος, τότε καί ὁ ἴδιος σκοτίζεται‧ καί ἀφήνει τά πάθη νά παρεισδύουν μέσα.

Οἱ δαίμονες μᾶς σκοτίζουν τόν νοῦ, φέρνοντάς του μιά μαυρίλα‧ σβήνουν τήν ἐσωτερική φωτιά μας μέ «νερό». Ἔτσι λοιπόν, μέ τήν νύστα καί υπνηλία μᾶς νικᾶνε τόσο, πού βρίσκουν τήν εὐκαιρία, νά κλέψουν ἀπό τήν ψυχή μας ὅλα της τά ἀγαθά καί νά τῆς ἐπιτεθοῦν μέ πολλά πάθη. ῾Η προσπάθεια καί ὁ ἀγώνας τῶν δαιμόνων ἐναντίον μας συνίσταται, στό νά ἀποτραβήξουν τόν νοῦ μας ἀπό τόν Θεό καί ἀπό τήν συνεχῆ ἐργασία. Γι’ αὐτό ὁρμοῦν ἐναντίον μας‧ καί προσπαθοῦν μέ κάθε τρόπο, νά μᾶς κρατοῦν στήν ματαιότητα τῆς ἐποχῆς μας καί νά μᾶς βυθίζουν σέ ἕναν ὕπνο, τέτοιο, πού νά μποροῦν μετά, νά μᾶς κλέβουν τόν χρόνο μας καί νά μᾶς κάνουν νωθρούς καί ὀκνηρούς.

3. ῾Ο ὕπνος εἶναι ἕνα φαινόμενο, πάντοτε τό ἴδιο. Ὄμως, ἐκεῖνα πού τόν προκαλοῦν, εἶναι πολλά καί διάφορα. Μᾶς ἔρχεται:

• ἀπό ἀπαίτηση τῆς φύσης μας‧

Καί τί ἔλεγαν οἱ Δαίμονες; Ἀποκαλύφθηκε αὐτό.

❈ Ὁ Ἅγιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκι ζοῦσε σέ ἕνα μοναστήρι καί ἔκανε μεταφράσεις ἀσκητικῶν κειμένων ἀπό τά Ἑλληνικά στά Σλαβονικά. Πολύ βοήθησε γιά νά γίνει αὐτή ἡ ἀναγέννηση ἡ φιλοκαλική στή Ρωσία, πού εἴχαμε μετά τούς μεγάλους Ἁγίους, τόν Ἅγιο Σεραφείμ τοῦ Σαρώφ, τούς Ἁγίους τῆς Ὄπτινα κ.λπ.

Ὅλα αὐτά ξεκίνησαν ἀπό τόν Ἅγιο Παΐσιο, ὁ ὁποῖος εἶχε ἔρθει στό Ἅγιο Ὄρος μέ μιά ὁμάδα μοναχῶν, συγκέντρωσε κείμενα καί τά μετέφρασε στά Ρωσικά, στά Σλαβονικά..

Καί τί ἔλεγαν οἱ Δαίμονες; Ἀποκαλύφθηκε αὐτό.

- Ὅταν, λέει, ἦταν ἐδῶ ὁ Ἅγιος Παΐσιος στό μοναστήρι αὐτό εἴχαμε στείλει 60.000 Δαίμονες!

Καταλαβαίνετε; Σ' ἕνα μοναστήρι μόνο! 60.000 Δαίμονες!...

Ἂν ἀγαπᾶς τὸ φαγητό, θὰ περάσεις τὴ ζωή σου μέσα στὰ πάθη....

Αν αγαπάς το φαγητό, θα περάσεις τη ζωή σου μέσα στα πάθη. Η ψυχή δεν θα ταπεινωθεί, αν η σάρκα δεν στερηθεί το ψωμί. Η αχόρταγη κοιλιά, είναι η ρίζα και η αιτία κάθε κακού. Και όσο συνηθίζεις στο πολύ φαγητό, τόσο το σώμα σου ζητάει περισσότερο. Ενώ όποιος συνηθίζει να τρώει λίγο, μαθαίνει το σώμα του στο λίγο.

Όσιος Παϊσιος Βελιτσκόφκυ

πηγή

https://proskynitis.blogspot.com/2024/03/blog-post_89.html

Ἀπόκτησε τὴν εύχή τοῦ Ἰησοῦ, καὶ πρὶν πεθάνεις θὰ ἀποκτήσεις ψυχὴ Ἀγγελική...

Ἡ εὐχὴ τοῦ Ἰησοῦ εἶναι ἐργασία κοινὴ τῶν ἀγγέλων καὶ τῶν ἀνθρώπων. Μὲ τὴν προσευχὴ αὐτὴ οἱ ἄνθρωποι πλησιάζουν σύντομα τὴν ζωὴ τῶν ἀγγέλων. Ἡ εὐχὴ εἶναι ἡ πηγὴ ὅλων τῶν καλῶν ἔργων καὶ ἀρετῶν καὶ ἐξορίζει μακριὰ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο τὰ σκοτεινὰ πάθη.

Ὅμως ποῖος δύναται ἀξίως καὶ πρεπόντως νὰ ὑπερυμνἠσῃ τὴν θείαν νοερὰν προσευχήν, παράγων τῆς ὁποίας ἦτο Αὐτὴ ἡ ’Ιδία ἡ Μήτηρ τοῦ Θεοῦ, ὁδηγουμἑνη διὰ τῆς χειραγωγήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος!

Τοῦτο δὲν εἶναι ἄλλο τι ἀπὸ τὸ ὅτι ὁ πρῶτος ἄνθρωπος, ὡς καθαρὸς ψυχῇ τε καὶ σώματι, ἦτο προωρισμένος νὰ διατελῇ ἑν «θεωρητικῇ», διὸ μόνου τοῦ νοῦ ἱερουργημένῃ, εὐλογημένῃ προσευχῇ, δηλαδὴ ἐν γλυκυτάτῃ θεωρίᾳ τοῦ Θεοῦ καὶ συνάμα νὰ διαφυλάτῃ ἀνδρείως ταύτην, ὡς παραδεισιακὴν ἄθλησιν, ὡσὰν κόρην ὀφθαλμοῦ, ἵνα οὐδέποτε ἀπομακρυνθῇ αὕτη ἀπὸ τῆς ψυχῆς του καὶ τῆς καρδίας του. 

’Αλλ’ ἀσυγκρίτως μεγαλυτέραν δόξαν ἀπέκτησεν ἠ προσευχὴ αὕτη, ὅταν ἡ πάντων τῶν ἁγίων 'Αγιωτέρα, ἡ Τιμιωτέρα τῶν Χερουβεὶμ καὶ ἡ ’Ενδοξοτέρα ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ, ἡ Παναγία Δέσποινα Θεοτόκος, διαμένουσα εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων καὶ ἀνελθοῦσα διὰ τῆς νοερᾶς προσευχῆς εἰς τὰ ἀκραῖα ὕψη τῆς θεωρίας τοῦ Θεοῦ, ἠξιώθη νὰ γίνῃ εὐρὺ κατοικητήριον τοῦ εἰς ὅλην τὴν πλάσιν ἀχωρήτου Λόγου τοῦ Θεοῦ, ὅπως μαρτυρεῖ περὶ τούτου ὁ ἀκαταγώνιστος στῦλος τῆς ’Ορθοδοξίας, ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς, άρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης, εἰς τὸν λόγον του κατὰ τὴν ἑορτὴν τῶν Εἴσοδίων τῆς Παναγίας Θεοτόκου. Κατ’ αὐτόν, ἡ Παναγία Δέσποινα διαμένουοα εἰς τὰ Ἅγια τῶν Ἁγίων καὶ φωτισθεῖσα ἄνωθεν περὶ τοῦ ἀπολλυμένου ἀνθρωπίνου γένους, ἐξ αἰτίας δὲ τῶν ἁμαρτιῶν αὐτοῦ πληρωθεῖσα ἄκρας εὐσπλαγχνίας πρὸς αὐτό, προσέφερε νοερὰν προσευχὴν πρὸς τὸν Θεὸν περὶ ταχείας συγχωρήσεως καὶ σωτηρίας τοῦ γένους τῶν ἀνθρώπων. 

Ὁ πόθος, ἡ ἀξία τῶν πνευματικῶν βιβλίων καί ὁ τρόμος τοῦ διαβόλου γι’ αὐτά….Μνήμη ὁσίου Παϊσίου Βελιτσκόφσκι (15/11)

Μνήμη ὁσίου Παϊσίου Βελιτσκόφσκι (15/11) – Ὁ πόθος, ἡ ἀξία τῶν πνευματικῶν βιβλίων καί ὁ τρόμος τοῦ διαβόλου γι’ αὐτά….

σημείωση από orthopraxia.gr: Παρατηρεί κανείς τον πόθο των παλαιών πατέρων και τον απίστευτο κόπο στον οποίον υπέβαλαν τους εαυτούς για τις μεταφράσεις των πνευματικών βιβλίων(εκείνο τον καιρό μάλιστα – 18ο αιώνα) και απορεί κανείς πως φτάσαμε εμείς σήμερα να απαξιώνουμε τους θησαυρούς αυτούς. Τους θησαυρούς για τους οποίους κάποιοι αφιέρωσαν χρόνια στην συγγραφή, διόρθωση, μετάφραση, αντιγραφή τους.

Αντί εισαγωγής στο κείμενο του οσίου πατρός ημών Παϊσίου (τον οποίο κάποτε προσπάθησε να ακολουθήσει σαν μαθητής, ο μεγάλος άγιος του Ελληνισμού, Νικόδημος ο Αγιορείτης) παραθέτουμε το -μεταγενέστερο- συγκλονιστικό περιστατικό με την εμφάνιση του διαβόλου στον επόμενο ηγούμενο της μονής Νέαμτς (το μοναστήρι δηλαδή στο οποίο πριν έζησε ο όσιος Παϊσιος) , γέροντα Σωφρόνιο, και την παραδοχή, του ίδιου του διαβόλου, για την αξία των πνευματικών βιβλίων.

Εμφάνιση του διαβόλου στον μετέπειτα ηγούμενο της μονής Νέαμτς, γέροντα Σωφρόνιο.

… Μετά το θάνατό του (του οσίου Παϊσίου) όμως, τα πράγματα άλλαξαν κάπως και μπορέσαμε ν’ αποδεσμεύσουμε απ’ αυτό το φρούριο δέκα χιλιάδες δικούς μας. Έτσι μείναμε εδώ πενήντα χιλιάδες….. Διηγούνται τα δαιμόνια. Όταν οι μοναχοί άρχισαν ν’ αμελούν τον κανόνα τους , να ενδιαφέρονται περισσότερο για τους αγρούς, τα κτίρια τ’ αμπέλια, απαλλάξαμε άλλους δέκα χιλιάδες από τα καθήκοντά τους εδώ και οι υπόλοιποι σαράντα χιλιάδες μείναμε για να συνεχίσουμε τις προσβολές μας….

Λίγα χρόνια αργότερα, από τους μοναχούς αποφάσισαν ν’ αλλάξουν το τυπικό τού οσίου Παϊσίου (Βελιτσκόφσκι), διαφώνησαν μεταξύ τους και μερικοί έφυγαν.

Στο μεταξύ δόθηκε άδεια σε λαϊκούς να νοικιάζουν δωμάτια στο μοναστήρι και όταν μάλιστα έφεραν και τις γυναίκες τους μέσα, κάναμε γιορτή για τη νίκη μας και μειώσαμε το στρατό μας κατά δέκα χιλιάδες ακόμα.

Αργότερα πού άνοιξαν και τα σχολεία για νεαρά αγόρια ο πόλεμος πλησίαζε προς το πέλος του πια και μπορέσαμε να μειώσουμε τις δυνάμεις μας κατά δέκα χιλιάδες ακόμα, αφήνοντας εδώ μόνο είκοσι χιλιάδες δικούς μας να επιβλέπουν τους μοναχούς».

Ἄν δέν ἐθισθεῖ κανείς στή νοερά εὐχή τοῦ Ἰησοῦ...

Ὅσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκυ - Μνήμη 15 Νοεμβρίου.

http://apantaortodoxias.blogspot.com/2018/11/15.html?m=1

Ὅσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκυ – ῾Η ᾿Αδιάλειπτος Προσευχὴ καὶ ἡ Εὐχὴ τοῦ ᾿Ιησοῦ

Όσιος Παίσιος Βελιτσκόφσκυ – ῾Η ᾿Αδιάλειπτος Προσευχὴ καὶ ἡ Εὐχὴ τοῦ ᾿Ιησοῦ

Κεφάλαια κδ΄

«᾿Εθερμάνθη ἡ καρδία μου ἐντός μου, καὶ ἐν τῇ μελέτῃ μου ἐκκαυθήσεται πῦρ» (Ψαλμ. λη 4).

α. Νὰ εἶσαι σταθερὰ προσηλωμένος στὸν Θεό, διότι ᾿Εκεῖνος θὰ σὲ καθοδηγήση στὸ κάθε τι καὶ θὰ σοῦ ἀποκαλύψη, διὰ τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος, ὅλα τὰ ἐπουράνια καὶ τὰ ἐπίγεια μυστήρια.

β. ῾Ο νοῦς μας δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ εἶναι σταθερὰ καὶ ἀπόλυτα προσηλωμένος στὸν Θεό, ἂν δὲν ἀποκτήσουμε τὶς ἑξῆς τρεῖς ἀρετές : τὴν ἀγάπη σὲ Αὐτὸν καὶ τοὺς ἀνθρώπους, τὴν ἐγκράτεια καὶ τὴν ἀδιάλειπτη προσευχή.

γ. ῾Η ἀγάπη ἐξορίζει τὴν ὀργή, ἡ ἐγκράτεια ἐξασθενίζει τὴν σαρκικὴ ἐπιθυμία καὶ ἡ ἀδιάλειπτος προσευχὴ διώκει ἀπὸ τὸν νοῦ τοὺς λογισμούς, φυγαδεύουσα ταυτόχρονα τὴν ἐχθρότητα καὶ τὴν ἔπαρσι.

δ. ῾Η Εὐχὴ τοῦ ᾿Ιησοῦ εἶναι ἐργασία κοινὴ τῶν ᾿Αγγέλων καὶ τῶν ἀνθρώπων· μὲ τὴν προσευχὴ αὐτὴ οἱ ἄνθρωποι πλησιάζουν σύντομα τὴν ζωὴ τῶν ᾿Αγγέλων.

ε. ῾Η Εὐχὴ τοῦ ᾿Ιησοῦ εἶναι ἡ πηγὴ ὅλων τῶν καλῶν ἔργων καὶ ἀρετῶν καὶ ἐξορίζει μακρυὰ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο τὰ σκοτεινὰ πάθη· ἀπόκτησε αὐτήν, καὶ πρὶν νὰ ἀποθάνης θὰ ἀποκτήσης ψυχὴ ἀγγελική.

ς. ῾Η Εὐχὴ τοῦ ᾿Ιησοῦ εἶναι θεϊκὴ ἀγαλλίασις. Εἶναι πολύτιμη σὰν ξίφος. Κανένα ἄλλο πνευματικὸ ὅπλο δὲν δύναται νὰ ἀναχαιτίση τόσο ἀποτελεσματικὰ τοὺς δαίμονας· κατακαίει αὐτούς, ὅπως ἡ φωτιὰ τὰ βάτα.

ζ. Αὐτὴ ἡ προσευχὴ ἀναφλέγει ὁλόκληρο τὸν ἐσωτερικὸ ἄνθρωπο καὶ τοῦ φέρνει ἀνέκφραστη χαρὰ καὶ εὐφροσύνη· ἔτσι, ἀπὸ τὴν [πνευματικὴ] ἡδονὴ καὶ τὴν γλυκύτητα, ὁ ἄνθρωπος ἀδιαφορεῖ γιὰ τὴν ζωὴ αὐτὴ καὶ θεωρεῖ κάθε τι γήϊνο σὰν χῶμα καὶ στάκτη.

Ὁ Ὅσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκυ, ὁ ἀναζωογονητής τοῦ μοναχισμοῦ σέ Ρωσία καί Ρουμανία

 

Γεννήθηκε το 1722 στην Πολτάβα της Ουκρανίας, ο κατά κόσμον Πέτρος, από πατέρα ιερέα και μητέρα πού αργότερα έγινε μοναχή. Δεκαπέντε ετών μετέβη στη μονή Λιοΰμπεσκ και κατόπιν στη Μεγάλη Λαύρα του Κιέβου. Πνευματικό οδηγό είχε τον ησυχαστή Βασίλειο, συγγραφέα και μεταφραστή νηπτικών έργων.     Το 1742, ύστερα άπό διωγμούς Ουνιτών στην πατρίδα του, μετέβη στη Βλαχία και μόνασε εκεί επί τετραετία, λαμβάνοντας τ΄ όνομα Πλάτων. 

Το 1746 αναχώρησε για το πολυπόθητο Άγιον Όρος.Ασκήθηκε στην Καψάλα, όπου εκάρη μοναχός άπό τον Γέροντα του Βασίλειο με τ΄ όνομα Παΐσιος.
Το 1758 χειροτονήθηκε διάκονος και ιερεύς και απέκτησε δωδεκαμελή συνοδεία. Κατόπιν πήγε με τη συνοδεία του στο Κελλί του Προφήτου Ηλιού, το όποιο μετέτρεψε σε σκήτη, πού ανήκει στη μονή Παντοκράτορος. 

Απέκτησε περί τους πενήντα καλούς μαθητές, για τους οποίους συνέταξε τυπικό κατά την αγιορείτικη τάξη, και άρχισε τις μεταφράσεις των Πατέρων της Εκκλησίας στα σλαβικά, όπως Ισαάκ του Σύρου και Γρηγορίου του Σιναΐτου, διδάσκοντας σε όλους την ευχή του Ιησού. 

Το τελευταίο εξάμηνο της αγιορείτικης ζωής του το διήλθε στην Ιερά μονή Σίμωνος Πέτρας (1762). Μετά άπό δεκαεπτά χρόνων παραμονή στον ιερό Άθωνα, ο όσιος Παΐσιος επέστρεψε το 1763 στη Μολδαβία παίρνοντας μαζί του αρκετούς μοναχούς.

Εγκαταστάθηκε στη μονή Δραγκομίρνα και απέκτησε πολλούς μαθητές Ρώσους, Ρουμάνους και Βουλγάρους. Τους δίδασκε καθημερινά στη γλώσσα τους να τηρούν πενία, υπακοή, ταπεινοφροσύνη, σιωπή και να εντρυφούν στη μελέτη των νηπτικών πατέρων. 

Έγινε ηγούμενος της αρχαίας μονής του Νεάμτς, την οποία κατέστησε σπουδαίο πνευματικό κέντρο, με τις μεταφράσεις Ελλήνων Πατέρων και ασκητών και τη ζωή της ευχής του Ιησού. Αξιοσημείωτη είναι ή μετάφραση της Φιλοκαλίας (1793). 

Ἡ διήγηση τοῦ Ὁσίου Παϊσίου Βελιτσκόφσκι γιά τήν ἀνακάλυψη τῶν πατερικῶν συγγραμμάτων στό Ἅγιον Ὄρος καί τήν μετάφρασή τους.

Η  ΔΙΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΙΣΙΟΥ ΒΕΛΙΤΣΚΟΦΣΚΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΚΑΛΥΨΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΣΥΓΓΡΑΜΜΑΤΩΝ ΣΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΟΥΣ.

ΑΠΑΝΤΗΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΗΓΟΥΜΕΝΟ ΘΕΟΔΟΣΙΟ ΤΟΥ ΕΡΗΜΗΤΗΡΙΟΥ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΩΦΡΟΝΙΟΥ ΣΤΗΝ ΡΩΣΙΑ.

Όταν ακόμη βρισκόμουν στο Αγιον Όρος με μικρό αριθμό αδελφών, γνώριζα καλά από τη διδασκαλία και τις εντολές των θεοφόρων πατέρων μας oτι αυτός ο οποίος έχει υπό την καθοδήγησή του αδελφούς, δεν πρέπει να τους διδάσκει και να τους νουθετεί κατά το δικό του φρόνημα και την κρίση. Αυτό πρέπει να γίνεται σύμφωνα με το αληθινό και ορθό πνεύμα της Αγίας Γραφής, όπως διδάσκουν οι θείοι πατέρες και οικουμενικοί διδάσκαλοι, καθώς επίσης διδάσκουν και οι φωτισμένοι από το Άγιο Πνεύμα διδάσκαλοι και οδηγοί τού μοναχικού βίου. Επίσης φοβόμουν και έτρεμα και τη μικρόνοιά μου, μήπως δηλαδή ένεκα της απειρίας μου, κατά τούς λόγους του Κυρίου , σαν τυφλός και ο ίδιος πέσω στον λάκκο της απώλειας, παρασύρω δέ και αυτούς πού με ακολουθούν.

 Γι’ αυτό λοιπόν, σαν θεμέλιο ακλόνητο στην ορθή, αλάνθαστη και χωρίς απόκλιση από τον σωστό δρόμο του Θεού οδηγία και της δικής μου ταλαίπωρης ψυχής αλλά και τών Αγίων αδελφών, έθεσα την Αγία Γραφή της Παλαιάς και Καινής Διαθήκης.
Επίσης δέ, με τη χάρη του Αγίου Πνεύματος, την ορθή τους ερμηνεία, δηλαδή τη διδασκαλία των θεοφόρων πατέρων μας οικουμενικών διδασκάλων και τών Αγίων πατέρων διδασκάλων και οδηγών του μοναχικού βίου, τών Αγίων Συνόδων, και όλων των Κανόνων των Αγίων πατέρων, των ’Αποστολικών και των Συνοδικών, τούς οποίους διαφυλάσσει η Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, καθώς και των εντολών και τυπικών αυτής. "Όπως είπα, όλα αυτά τα δέχθηκα ως διδαχή για εμένα τον ίδιο και για τους άγιους αδελφούς, έτσι ώστε τόσο εγώ όσο και οι αδελφοί πού ζουν μαζί μου, με τη συνέργεια του Θεού και με την επίνευση της θείας Χάριτος, να διδασκόμαστε από αυτά, αλλά και να μην αποκλίνουμε από το ορθό φρόνημα της 'Αγίας Καθολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Ἡ εὐχή τοῦ Ἰησοῦ εἶναι ἐργασία κοινή τῶν ἀγγέλων καί τῶν ἀνθρώπων. (Ὁσίου Παϊσίου Βελιτσκόφσκυ)

 

Η ευχή του Ιησού είναι εργασία κοινή των αγγέλων και των ανθρώπων. Με την προσευχή αυτή οι άνθρωποι πλησιάζουν σύντομα την ζωή των αγγέλων.

Η ευχή είναι η πηγή όλων των καλών έργων και αρετών και εξορίζει μακριά από τον άνθρωπο τα σκοτεινά πάθη.

Γνωρίζεις μέ ποιούς πολεμᾶς;

Γνωρίζεις πόσες λεγεώνες ἀοράτων ἐχθρῶν σὲ κυκλώνουν;Καὶ γνωρίζεις ὅτι ὁ καθένας τους σὲ πολεμάει μὲ τὸν δικό του εἰδικὸ τρόπο;Βρυχῶνται ὅλοι τους καὶ στριγγλίζουν ἐκκωφαντικὰ,καὶ ἄς μὴν τοῦς ἀκοῦς ἐσύ,πασχίζοντας λυσσασμένα νὰ καταβροχθίσουν τὴν ψυχή σου.Δὲν θὰ πρέπει λοιπὸν νὰ εἶσαι προσεχτικός;

Εἶναι δυνατὸν νὰ κερδίσεις τὴν σωτηρία,ὅταν τρῶς καὶ πίνεις ὑπερβολικά, ὅταν ξαπλώνεις καὶ συνεχῶς ἀναπαύεις τὸ σῶμα σου; Ἄν δὲν ἀγωνιστεῖς πρῶτα πρῶτα σ’αὐτὰ δὲν θὰ ξεφύγεις ἀπὸ τὶς παγίδες τῶν ἐχθρῶν.

Μπήκαμε στὸν πνευματικὸ ἀγώνα πατῶντας θὰ λέγαμε στὴν φωτιά. Ἄν θέλουμε νὰ εἴμαστε ἀληθινοὶ πολεμιστὲς τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν καὶ ὄχι ψευτομέτοχοί της, τότε ἄς ἀποτινάξουμε ἀπὸ πάνω μας τὴ φιλοδοξία καὶ κάθε προσκόλληση σὲ ἐπίγεια, ποὺ ἐξατμίζουν τὸν πνευματικὸ ζῆλο καὶ σκεπάζουν μὲ σκοτάδι τὴν ψυχή.Ἄς ἀποτινάξουμε τὴν νωθρότητα ,τὴν ὀλιγοψυχία καὶ τὴν θηλυπρεπὴ μαλθακότητα,γιὰ ν’ἀντιμετωπίσουμε δυναμικὰ τὶς δαιμονικὲς πανουργίες.
…

Ἡ αὐτοβιογραφία μου. Ὅσιος ΠαΐσιοςΒελιτσκόφσκι (1722-1794), μέρος 15ο ''Ἕνας ἀνελέητος ἡγούμενος

ΕΝΑΣ ΑΝΕΛΕΗΤΟΣ ΗΓΟΥΜΕΝΟΣ
Όσο καιρό ζούσα σέ εκείνο το μοναστήρι η μεγαλύτερη χαρά πού ένιωθα ήταν πού έβλεπα πώς εκείνος ο οσιότατος ηγούμενος, σαν φιλεύσπλαχνος πατέρας, διοικούσε την αδελφότητα με μεγάλη Αγάπη, με πραότητα και ταπείνωση, με υπομονή και καρτερικότητα. Αν συνέβαινε κάποιος από τούς αδελφούς, σαν άνθρωπος, να αμαρτήσει σέ κάτι, και να ζητήσει συγγνώμη, αμέσως τον συγχωρούσε, διορθώνοντάς τον με πνεύμα πραότητας και τιμωρώντας τον με λόγια ψυχωφελή, ορίζοντας του και κανόνα, στο μέτρο των δυνάμεών του.
Γι’ αυτό και ολόκληρη η αδελφότητα ζούσε σέ βαθιά ειρήνη, ευχαριστώντας γι’ αυτό τον Θεό. Όταν πέρασαν τρεις μήνες από τον ερχομό μου στο μοναστήρι, με εντολή του πανιερώτατος μητροπολίτη Μολδαβίας κυρ Αντωνίου, πού αρχιεράτευε στο Τσερνίγοβ, ορίστηκε να ηγουμενεύει άλλος ηγούμενος, από άλλο μοναστήρι, άνθρωπος μορφωμένος, ο Γερμανός Ζαμπορόφσκι.

Ἡ αὐτοβιογραφία μου, Ὅσιος Παΐσιος Βελτσκόφσκι (1722-1794), μέρος 14ο "Ἡ ἀσύνετη γενναιοδωρία τοῦ Παΐσίου'

Η ΑΣΥΝΕΤΗ ΓΕΝΝΑΙΟΔΩΡΙΑ ΤΟΥ ΠΑΪΣΙΟΥ

Στην αρχή της έλευσής μου στο μοναστήρι εκείνο εκτελούσα το διακόνημα πού μού είχε ανατεθεί και έως ένα διάστημα είχα βαθιά γαλήνη στην ψυχή μου. Αυτό γινόταν όσο καιρό μπορούσα να κρατήσω στη συνείδησή μου την εντολή πού μου είχε δοθεί από τον ηγούμενο, να μοιράζω έτσι όπως αυτός είχε καθορίσει στους μάγειρες τα απαραίτητα για την τράπεζα της αδελφότητας. Πήγαινα δηλαδή στις αυλές του μοναστηριού και σέ όλα τά μέρη τά οποία μου είχαν καθοριστεί, από τά οποία περνούσα κάθε εβδομάδα και μοίραζα τά απαραίτητα πού έπαιρνα από το δοχείο του μοναστηριού.
Όταν οι αδελφοί έμαθαν τις συγκαταβατικές μου συνήθειες και την καλή μου διάθεση προς τά αιτήματά τους, άρχισαν σχεδόν όλοι, όχι μόνο οι μοναχοί παρά και οι ιερομόναχοι και ιεροδιάκονοι, να έρχονται και να μού ζητούν, ιδίως τις βραδινές ώρες, αυτά πού ήθελαν: αλεύρι σικαλίσιο, κεχρί, λάδι και τά υπόλοιπα χρειαζούμενα. Εγώ δεν είχα από τον ηγούμενο καμία εντολή να τούς δίνω όταν θα ζητούσαν κάτι, αλλά ούτε και να μην δίνω.

Ἡ αὐτοβιογραφία μου, Ὅσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκι (1722-1794), μέρος 13 ''Ἀντιγράφει τήν κλίμακα τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου"

ΑΝΤΙΓΡΑΦΕΙ ΤΗΝ ΚΛΙΜΑΚΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ

Ύστερα από λίγο καιρό, ο ηγούμενος έστειλε τον πατέρα Ιωακείμ να ζήσει σέ μία σκήτη της μονής πού τιμάτο στο όνομα του οσίου πατρός ημών Ονούφριου και απείχε πέντε βέρστια από το μοναστήρι. Το δωμάτιο στο όποιο ζούσε αυτός μού το έδωσε εμένα.
Κάποια φορά με κάλεσε και μου έδωσε το βιβλίο τού οσίου πατρός ημών Ιωάννου της Κλίμακος, το όποιο διαιρείτο σέ εβδομήντα διδαχές, και μου είπε: «Πάρε, αδελφέ, το βιβλίο αυτό και διάβασε το προσεκτικά και επιμελώς, και θα διδαχθείς την ιερή υπακοή και κάθε καλό έργο, γιατί το βιβλίο αυτό είναι πολύ ψυχωφελές». Εγώ, κατά τη συνήθεια, έκανα εδαφιαία μετάνοια, ασπάστηκα την αγία του δεξιά, και πήρα το βιβλίο εκείνο με αμέτρητη χαρά, θαυμάζοντας την κατά Θεόν Αγάπη πού έδειχνε για μένα και για την πατρική του μέριμνα για τη δική μου ψυχή, και έτσι τράβηξα για το κελί μου.

Ἡ αὐτοβιογραφία μου. Ὅσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκι (1722-1794), μέρος 12ο. 'Δόκιμος στή μονή τοῦ Λιουμπετς'

ΔΟΚΙΜΟΣ ΣΤΗ ΜΟΝΗ ΤΟΥ ΛΙΟΥΜΠΕΤΣ
Καθώς πλησίαζα στο μοναστήρι, βλέπω σιδερένια οδοφράγματα τοποθετημένα έως τον Δνείπερο ποταμό και φρουρά να στέκεται εκεί. Το μοναστήρι βρισκόταν πίσω από τη φρουρά. Με κατέλαβε φόβος και δεν ήξερα τί να κάνω. Μην έχοντας επάνω μου καμία γραπτή μαρτυρία για το ποιος είμαι, φοβόμουν ότι ή φρουρά θα με συλλάβει. Παρακάλεσα από όλη μου την ψυχή τον Θεό, όπως Αυτός γνωρίζει, να με φυλάξει από τούτο τον πειρασμό. Προχώρησα προς τη φρουρά. Και τότε, χάρη στη θεία Πρόνοια, πέρα από κάθε ελπίδα, είδα έναν μοναχό πού από την πόλη πήγαινε προς το μοναστήρι από την άλλη μεριά τού οδοφράγματος, ό όποιος, μόλις πλησίασε τη φρουρά, στάθηκε και με κοίταζε. "Όταν πλησίασα οι φρουροί με ρώτησαν: «Από που είσαι;» Αυτός αμέσως, προτού απαντήσω, τούς απάντησε τάχα με έκπληξη:

Ἡ αὐτοβιογραφία μου. Ὅσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκι (1722-1794), μέρος 11ο ''Ἀναζητώντας στό Λιούπετσ ἕναν πνευματικό ὁδηγό"

ΑΝΑΖΗΤΩΝΤΑΣ ΣΤΟ ΛΙΟΥΜΠΕΤΣ ΕΝΑΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΟΔΗΓΟ

Ύστερα από λίγες ήμερες καταπλεύσαμε στο Τσερνίγοβ και, αφού ευχαριστήσαμε τούς χριστιανούς εκείνους αποβιβαστήκαμε στην όχθη. Αποχαιρέτησα και τον σύντροφό μου και χωρίσαμε. Αυτός μεν τράβηξε τον δρόμο του, ενώ εγώ μπήκα στην πόλη και κατευθύνθηκα στην Ιερά Επισκοπή, όπου συνάντησα τον πνευματικό μου οδηγό και πατέρα, τον μεγαλόσχημο ιερομόναχο Παχώμιο, και πολύ χάρηκε η ψυχή μου.
Ασπάστηκα την αγία του δεξιά και με οδήγησε στο κελί του, όπου με φιλοξένησε λίγες ημέρες. Όταν βρήκα την κατάλληλη ευκαιρία, επίμονα τον παρακάλεσα να με καθοδηγήσει, από πού θα μπορούσα ευκολότερα να διαβώ τά σύνορα για ξενιτειά , όπου θα αξιωνόμουν να λάβω το μοναχικό σχήμα.

Ἡ αὐτοβιογραφία μου, Ὅσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκι (1722-1794),μέρος 10ο. Ὁ ἀπαρηγόρητος πόνος τῆς μητέρας τοῦ Ὁσίου Παΐσίου

Ο ΑΠΑΡΗΓΟΡΗΤΟΣ ΠΟΝΟΣ ΤΗΣ ΜΗΤΕΡΑΣ ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΠΑΙΣΙΟΥ.

Διήγηση περί της μητέρας μου, τί της συνέβη μετά τον χωρισμό μου από αυτήν.
Ενώ βρισκόμουν σ’ αυτήν την ιερά Σπηλαιωτική Λαύρα τού Κιέβου, όταν έφθασε το καλοκαίρι ήρθε για προσκύνηση στο Κίεβο η νύφη μου, η σύζυγος του μακαρίτη αδελφού μου ιερέα Ιωάννου, μαζί με τον αδελφό της Θεόδωρο και τον θείο μου Συμεών Μαξιμένκο. Αφού ήρθαν λοιπόν για προσκύνηση στην ιερά Σπηλαιωτική Λαύρα τού Κιέβου, ήρθαν και σέ έμενα, στο κελί μου, και κάθισαν κατά τη συνήθεια και συζητούσαν μαζί μου. Άρχισε λοιπόν η νύφη μου να με πληροφορεί για τη μητέρα μου, είπε δηλαδή ότι: «Μετά την αναχώρηση σου στο Κίεβο για σπουδές, έμενε στο σπίτι της μαζί μου, άλλοτε κλαίοντας, γιατί δεν σέ έβλεπε, άλλοτε δέ παρηγορώντας τον εαυτό της με την ελπίδα ότι δεν θα την εγκαταλείψεις. Κάποτε ήρθε είδηση από το Κίεβο ότι έφυγες από εκεί, άγνωστο για πού, και τότε κατέλαβε την ψυχή της τέτοια ανέκφραστη θλίψη, πού έκλαιγε και θρηνούσε απαρηγόρητα. Έτσι, μή μπορώντας να παρηγορηθεί, ήρθε στο Κίεβο για να σέ αναζητήσει, και ενώ ήταν βαρύς χειμώνας όπου κι αν ταξίδευε, σέ έψαχνε επιμελώς στα ιερά μοναστήρια και τις σκήτες τού Κίεβου.
Όταν δε δεν σέ βρήκε πουθενά, επέστρεψε στο σπίτι της με ανεκδιήγητη θλίψη παρά λίγο δέ να πεθάνει στον δρόμο από τη φοβερή παγωνιά.

Ἡ αὐτοβιογραφία μου. Ὅσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκι (1722-1794), Μέρος 9.Μάρτυρας τῶν μυστικῶν του ἐμπειριῶν

ΜΑΡΤΥΡΑΣ ΤΩΝ ΜΥΣΤΙΚΩΝ ΤΟΥ ΕΜΠΕΙΡΙΩΝ

Η σύντομη αυτή ιστορία, γραμμένη με τη μικρόνοια πού έχω, περισσότερο αμαυρώνει παρά περιγράφει τις αρετές του. Αυτό θα έπρεπε να είναι έργο άνδρα πολύ σοφού, μολονότι νομίζω ότι και αυτός θα δυσκολευόταν να επεκταθεί σέ όλα, ίσως μάλιστα και να μην μπορούσε, λόγω τού ύψους της ζωής εκείνου. 'Αν υπάρξει κάποιος πού με φθονερό μάτι θα διάβαζε τά γραφόμενα γι’ αυτόν, ίσως θα με κατηγορούσε ότι ξεπέρασα τά όρια εγκωμιάζοντας τον γέροντά μου.
Γι’ αυτό τον παρακαλώ να κάνει λίγη υπομονή και, αφού ακούσει λόγια απαλλαγμένα από κάθε ψέμα (διότι το ψέμα είναι όλο τού διαβόλου), τότε και ο ίδιος δεν θα διστάσει να επαινέσει τον άγιο άνδρα, πού είναι ανώτερος κάθε ανθρώπινου επαίνου, και να πει: «Θαυμαστός ο Θεός εν τοις αγίοις αυτού» , να προσθέσει δέ και τούτο: «Μακάριοι οι οφθαλμοί, ότι βλέπουσιν, και ώτα ότι άκούουσιν λόγους έκ στόματος αυτού» . Τρεις φορές είδα κάτι στον μακαριστό και τρόμαξα. Την πρώτη φορά στην Ντραγκομίρνα πήγα σ’ αυτόν μετά τον Εσπερινό. Θέλησα να κτυπήσω την πόρτα και να ρωτήσω τον υποτακτικό του αν μού επιτρέπει να περάσω μέσα, βλέποντας όμως την πόρτα ανοικτή, μπήκα, και, αφού είπα το «Δι’ ευχών», πέρασα μέσα.
Τον είδα ξαπλωμένο, έβαλα μετάνοια και είπα: «Εύλόγησον, πάτερ».

Ἡ αὐτοβιογραφία μου. Ὅσιος Παΐσιος Βελιτσκόφσκι (1722-1749),Μέρος 8ο. Ὁ Παΐσιος παρομοιάζεται μέ τούς Ἀθηναίους φιλοσόφους

Ο ΠΑΪΣΙΟΣ ΠΑΡΟΜΟΙΑΖΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΘΗΝΑΙΟΥΣ ΦΙΛΟΣΟΦΟΥΣ
Ο μακαριστός πατέρας μας ήταν όμοιος σέ όλα με τους όσιους πατέρες τόσο τούς αρχαίους όσο και τούς νεότερους: στη διδασκαλία, στη σίτιση της αδελφότητας, στους πνευματικούς άθλους, σε υπεράνθρωπους κόπους, στη σοφία και το θείο φρόνημα, στη συμβουλή και τη διάκριση, καθώς και στις υπόλοιπες δωρεές του Θεού.
Ήταν όμως προπαντός κοσμημένος με όλες τις αρετές, τις εσωτερικές και εξωτερικές, όπως ακριβώς και οι αρχαίοι πατέρες. Το πρόσωπό του ήταν φωτεινό όπως ενός Αγγέλου τού Θεού, το βλέμμα του ήρεμο, ο λόγος του ταπεινός και ξένος προς την προπέτεια, χαιρετούσε όλους με Αγάπη, απαντούσε με προσήνεια ήταν γεμάτος καλοσύνη, ήταν πρόθυμος στην ελεημοσύνη, έφερνε όλους κοντά του σαν τον μαγνήτη πού από τη φύση του τραβάει το σίδερο.