Γνωρίζεις μέ ποιούς πολεμᾶς;

Γνωρίζεις πόσες λεγεώνες ἀοράτων ἐχθρῶν σὲ κυκλώνουν;Καὶ γνωρίζεις ὅτι ὁ καθένας τους σὲ πολεμάει μὲ τὸν δικό του εἰδικὸ τρόπο;Βρυχῶνται ὅλοι τους καὶ στριγγλίζουν ἐκκωφαντικὰ,καὶ ἄς μὴν τοῦς ἀκοῦς ἐσύ,πασχίζοντας λυσσασμένα νὰ καταβροχθίσουν τὴν ψυχή σου.Δὲν θὰ πρέπει λοιπὸν νὰ εἶσαι προσεχτικός;

Εἶναι δυνατὸν νὰ κερδίσεις τὴν σωτηρία,ὅταν τρῶς καὶ πίνεις ὑπερβολικά, ὅταν ξαπλώνεις καὶ συνεχῶς ἀναπαύεις τὸ σῶμα σου; Ἄν δὲν ἀγωνιστεῖς πρῶτα πρῶτα σ’αὐτὰ δὲν θὰ ξεφύγεις ἀπὸ τὶς παγίδες τῶν ἐχθρῶν.

Μπήκαμε στὸν πνευματικὸ ἀγώνα πατῶντας θὰ λέγαμε στὴν φωτιά. Ἄν θέλουμε νὰ εἴμαστε ἀληθινοὶ πολεμιστὲς τῆς βασιλείας τῶν οὐρανῶν καὶ ὄχι ψευτομέτοχοί της, τότε ἄς ἀποτινάξουμε ἀπὸ πάνω μας τὴ φιλοδοξία καὶ κάθε προσκόλληση σὲ ἐπίγεια, ποὺ ἐξατμίζουν τὸν πνευματικὸ ζῆλο καὶ σκεπάζουν μὲ σκοτάδι τὴν ψυχή.Ἄς ἀποτινάξουμε τὴν νωθρότητα ,τὴν ὀλιγοψυχία καὶ τὴν θηλυπρεπὴ μαλθακότητα,γιὰ ν’ἀντιμετωπίσουμε δυναμικὰ τὶς δαιμονικὲς πανουργίες.
…

Δημιουργῆστε παντοῦ ἀντιβλασφημικές ὁμάδες

«ΑΝΤΙΒΛΑΣΦΗΜΙΚΟΣ ΑΓΩΝ»  βιβλιο Μητροπολίτου

Φλωρίνης π. Αυγουστίνου Καντιώτου, σελίδα 157-159

Προ ετών εις την Φλώριναν, την ακραίαν αυτήν πόλιν της Πατρίδος μας, τον προμαχώνα της Δυτικής Μακεδονίας, Χριστιανοί, μη υποφέροντες να βλασφημήται δημοσία εις τας οδούς και τας πλατείας της πόλεως των το όνομα, το υπέρ παν όνομα του Ευλογητού Κυρίου, απεφάσισαν να κατέλθουν εις αγώνα. Την Κυριακήν του Θωμά, συνήλθον εις πρώτην σύσκεψιν, επεκαλέσθησαν την βοήθειαν του Παντοδυνάμου Κυρίου και έθεσαν τα θεμέλια μιας αντιβλασφημικής οργανώσεως, εις την οποίαν ενεγράφησαν άνδρες και γυναίκες, νέοι και νεανίδες, Χριστιανοί ποθούντες την δόξαν του Κυρίου. Η οργάνωσις, η οποία εντός ολίγου ενεφανίσθη και ως ανεγνωρισμένον σωματείον, ήρχισε να εκδίδη και μικράν θρησκευτική εφημερίδα υπό τον τίλτον «Ὁ Ἀρχιστράτηγος Μιχαήλ».

Δόξα τω Θεώ τω εγείροντι τα πνεύματα εις τον αγώνα!

Ἡ νοερά προσευχή.Ἡ ἁξία τῆς εὐχῆς μέσα ἀπό τά πολλά εἶδη προσευχῶν

 Ἡ νοερά προσευχή.Ἡ ἁξία τῆς εὐχῆς μέσα ἀπό τά πολλά εἶδη προσευχῶν.Π. Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος

https://www.youtube.com/watch?v=fUSNn-0xWvs

«Ψυχή μου, ψυχή μου, ἀνάστα τί καθεύδεις;»

«ΨΥΧΗ ΜΟΥ... ΑΝΑΣΤΑ ΤΙ ΚΑΘΕΥΔΕΙΣ;»

 

 Η ΨΥΧΗ μας! ’Άπειρη η αξία της. Αιώνιο το μέλ­λον της. Γι’ αυτήν την αθάνατη ψυχή μας, την πνοή του Θεού, πού μας ξεχωρίζει από όλη την άλλη υλική δημιουργία, ήρθε ο Χριστός στον κόσμο. Ήλθε και πρόσφερε την σταυρική Του θυσία, για να λυτρώσει την ψυχή μας, από τη δουλεία της αμαρτίας και την εξουσία του Πονηρού. Και θα ερχόταν, έστω και αν επρόκειτο να σώσει και μία μόνο ψυχή. Τόσο ανυπολόγιστη είναι η αξία της. «Ήγοράσθητε τιμής» (Α' Κορινθ. στ' 20). «Έλυτρώθητε... τιμίω αίματι» (Α' Πέτρ. α' 18­19)διακηρύττουν οι δυο κορυφαίοι Απόστολοι, Παύλος και Πέτρος. Είσαστε εξαγορασμένοι με το τίμιο αίμα του Σωτήρος Χριστού. Αδυνατεί να συλλάβει η ανθρώπινη σκέψη το μέγεθος της αγάπης του Θεού, αφού, για την σωτηρία της ψυχής του, «τον υιόν αυτού τον μονογενή έδωκεν, ίνα πας ο πιστευων εις αυτόν μη αποληται, αλλ εχει ζωήν αιώνιον» (Ιωάν. γ' 16).

ρήματα Ζωῆς: Κλαῖς ἀσταμάτητα

Όποιος δεν βλέπει στην προσευχή, με τα μάτια της ψυχής, τον Χριστό αυτός δεν έμαθε να προσεύχεται. Αχ! να ’ξερες τι είναι να δεις τον Χριστό με τα μάτια! Μόλις τον βλέπεις μέσα σου γεμίζεις μια απερίγραπτη χαρά. Όμως σε καταλαμβάνει κι ένα ασυγκράτητο δέος, ώστε αυθόρμητα λυγίζουν τα πόδια, πέφτεις μπροστά του μπρούμυτα και με ασταμάτητους λυγμούς, μένεις εκστατικός.

Περί διορθώσεως τῶν ἐξωτερικῶν αἰσθήσεων. Ἀόρατος Πόλεμος, Ἁγίου Νικοδήμου Ἁγιορείτου. Ἱερομόναχος Σάββας Ἁγιορείτης

ΠΕΡΙ ΔΙΟΡΘΩΣΕΩΣ ΤΩΝ ΕΞΩΤΕΡΙΚΩΝ ΑΙΣΘΗΣΕΩΝ 5.ΑΟΡΑΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ, ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ.
ΟΜΙΛΙΑ Π.ΣΑΒΒΑ ΑΓΙΟΡΕΙΤΟΥ ΣΤΙΣ 27/03/2008

http://hristospanagia3.blogspot.gr/ 

Ἡ σχέση τοῦ πνευματικοῦ τέκνου μέ τόν Πνευματικό του Πατέρα

"Η διάκριση του Πνευματικού πρέπει να είναι πολύ μεγάλη, ώστε να οδηγήσει το πνευματικό του παιδί στην Πνευματική θεραπεία. Η ωφέλεια για τον μετανοούντα-εξομολογούμενο θα είναι μέγιστη όταν και αυτός ανταποκριθεί δια της χρηστομίμητης υπακοής στις θεραπευτικές οδηγίες του Πνευματικού του πατρός....

"Αφού με τη βοήθεια και χάριν του Θεού καταξιωθείς να τον εύρης" (τον Πνευματικό Σου Πατέρα) διδάσκει ο Άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος "τότε δείξαι εις αυτόν

• περισσοτέραν την επιμέλειαν, 
• μεγαλυτέραν την προθυμίαν,
• πολλήν την ταπείνωσιν, 
• πολλήν την ευλάβειαν, 
• υπερβολικήν την τιμήν, 
• την πίστιν καθαράν και αδίστακτον.

Ὁ Μοναχισμός μοναδικός φύλαξ τῆς Πίστεως - Ἐπίσημη πατριαρχική διαπίστωση τοῦ 1836

Ο Μοναχισμός μοναδικός φύλαξ της Πίστεως

Επίσημη πατριαρχική διαπίστωση του 1836 κατά των εχθρών

του Μοναχικού Τάγματος

Τό παρακάτω ἀπόσπασμα, μεταφρασμένο, προέρχεται ἀπό ἐπίσημο πατριαρχικό κείμενο, συνοδική ἐγκύκλιο τοῦ 1836, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου ἡ ὁποία ἐντάσσεται στόν εὐρύτερο ἐπιτυχῆ ἀγῶνα ἀποκρούσεως τοῦ μανιώδους προτεσταντικοῦ προσηλυτισμοῦ τοῦ α΄ ἡμίσεος τοῦ 20οῦ αἰῶνος στήν καθ΄ ἡμᾶς Ἀνατολή. Ἐπισημαίνεται μέ ἔμφαση, ὅτι οἱ ἐχθροί τῆς Ὀρθοδοξίας εἶχαν ἰδιαίτερο λόγο νά συκοφαντήσουν καί διαλύσουν τό Μοναχικό Τάγμα, ἐξ αἰτίας τοῦ μοναδικοῦ - ἀπ’ ἀρχῆς καί ἕως τῆς συντελείας - ρόλου του στή διαφύλαξη τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καί τόν πνευματικό καταρτισμό τῶν Ὀρθοδόξων, ἰδίως τῆς νεολαίας. Ἄλλωστε, καί οἱ ἴδιοι οἱ Ἱεράρχες τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας πρέπει, κατά τήν ἱερά Παράδοση νά προέρχονται ἀπό τίς τάξεις τῶν Μοναχῶν («Εἰς τήν ἀνατολήν εἰ μή ἐστί τις κεκαρμένος ἐν Χριστῷ, ἐπίσκοπος ἤ πατριάρχης οὐ γίνεται»,Mansi 17a, 457Ε).

Τό κείμενο ὑπογράφουν οἱ Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Γρηγόριος ΣΤ΄ (1835-1840, 1867-1871) καί Ἱεροσολύμων Ἀθανάσιος Ε΄ (1827-1844), καθώς καί οἱ Μητροπολῖτες καί Ἐπίσκοποι Ἐφέσου, Ἡρακλείας, Κυζίκου, Νικομηδείας, Χαλκηδόνος, Δέρκων, Θεσσαλονίκης, Προύσης, Ἄρτης, Φιλαδελφείας, Μαρωνείας, Λήμνου, Δημητριάδος, Νυσσάβας, Ἐρσεκίου, Κενστεντελίου καί Σαμακοβίου.

Τό σπουδαιότατο γιά τόν Μοναχισμό κείμενο:

Ὁ Πνευματικός Λεόντιος.

 

Του Ιερομονάχου Αντωνίου (†) από το βιβλίο «Αγιορείτες Πατέρες του ΙΘ΄αιώνος»

Ο π. Λεόντιος γεννήθηκε στην Ουκρανία. Ένα χρόνο μετά την γέννηση του εκοιμήθη η μητέρα του, και ο πατέρας του τον έδωσε σ’ έναν πλούσιο άτεκνο Μολδαβό. Σε ηλικία είκοσι δύο ετών ο π. Λεόντιος δραπέτευσε από τον παιδαγωγό του και κρύφθηκε στην Μονή Καλνταρουσάνι, που βρίσκεται σε απόσταση είκοσι βέρστια από το Βουκουρέστι. Εκεί έζησε δεκαέξι χρόνια. Κατόπιν κατευθύνθηκε προς το Άγιον Όρος μαζί με έναν φίλο του, τον οποίον ο ίδιος αργότερα έκειρε μοναχό, δίδοντας του το όνομα Αντώνιος. Οι δύο μοναχοί εγκαταστάθησαν στην Μολδαβική Σκήτη Λάκκου, όπου ο π. Λεόντιος έζησε ως την κοίμησή του, τριάντα πέντε έτη.

- Όταν προσήλθα στη μοναχική πολιτεία διηγείτο ο π. Λεόντιος σ’ έναν συνομιλητή του, ο Γέροντας μου έδωσε την εξής συμβουλή: Εκτός από την εξομολόγηση προ της κουράς για όσα συνέβησαν στον κοσμικό βίο, πάντοτε πρέπει να αποκαλύπτομε τους λογισμούς μας και να έχομε τελεία υπακοή. Τους αδελφούς μας να τους θεωρούμε ως αγγέλους και να τους υπηρετούμε όπως τον ίδιο τον Θεό. Πρέπει επίσης να προσέχομε τον νου από τους διάφορους λογισμούς, αλλά και τις αισθήσεις.

«Δανείζει Θεῷ ὁ ἐλεῶν πτωχόν»

Μια μέρα, την ώρα που περνούσα μαζί με τον όσιο από την πλατεία της πόλης, βλέπω στα δεξιά μου έναν άνθρωπο, που κάτι σιγομουρμούριζε.

Τον ακολουθούσαν ένα σμάρι φτωχοί και ζητιάνοι, ζητώντας του ελεημοσύνη. Κι εκείνος, ενώ έκανε πως τους απόδιωχνε τάχα, τους έβαζε κρυφά στα χέρια τα ελέη της αγάπης του. Μ’ αυτόν τον τρόπο έκρυβε από τους ανθρώπους τις αγαθοεργίες Του.

Εγώ όμως το πήρα είδηση. Σκούντησα λοιπόν τον όσιο και του φανέρωσα χαμηλόφωνα την αρετή του διαβάτη. Αυτός δεν φάνηκε να εντυπωσιάστηκε.

- Tον ξέρω, παιδί μου, είπε. Πολλές φορές έχουμε ανταμώσει. Εσύ μάθε μόνο τούτο, ότι για τον Θεό είναι μέγας.

Λίγες μέρες αργότερα του ζήτησα να μου πει κάτι γι’ αυτή την αρετή, και μου διηγήθηκε ένα παράδοξο θαύμα.

π. Δημητρίου Μπόκου, Ἡ ἐξορία τοῦ Ἀδὰμ καὶ ἡ δική μας

Ἡ ἐξορία τοῦ Ἀδὰμ καὶ ἡ δική μας

π. Δημητρίου Μπόκου

          Τὰ κά­τερ­γα τῆς Σι­βη­ρί­ας καὶ ὅ­που γῆς ἦ­ταν τὸ τε­λευ­ταῖ­ο μέ­ρος ποὺ θά ‘θε­λε νὰ βρε­θεῖ κα­νείς. Ὅ­ποι­ος κα­τα­δι­κα­ζό­ταν σ’ αὐ­τά, οὐ­σι­α­στι­κὰ ἀ­πο­χαι­ρε­τοῦ­σε τὴ ζω­ή. Ποι­ὸ αἴ­σθη­μα νὰ κυ­ρι­αρ­χοῦ­σε στὴν ψυ­χὴ τῶν κα­τα­δί­κων; Ἀ­σφα­λῶς ἀ­πο­τρο­πια­σμὸς γιὰ τὴ φρι­χτὴ ἐ­ξο­ρί­α τους καὶ βα­θὺς πό­θος γιὰ ἐ­πι­στρο­φὴ στὸν τό­πο τους.

        Τί θὰ λέ­γα­με ὅ­μως, ἂν κά­ποι­ος αἰ­σθα­νό­ταν τὸ ἀν­τί­θε­το; Ἂν τοῦ ἄ­ρε­σε δη­λα­δὴ ὁ τό­πος τοῦ βα­σα­νι­σμοῦ καὶ τὸν ἀ­γα­ποῦ­σε σὰν πα­τρί­δα του; Καὶ ἀν­τὶ νὰ φύ­γει ἀ­πὸ ᾿κεῖ τὸ τα­χύ­τε­ρο, αὐ­τὸς ἐ­πε­δί­ω­κε νὰ πα­ρα­μεί­νει ὅ­σο τὸ δυ­να­τὸν πε­ρισ­σό­τε­ρο; Σί­γου­ρα θὰ λέ­γα­με, πὼς ὁ ἄν­θρω­πος αὐ­τὸς δὲν λει­τουρ­γεῖ κα­νο­νι­κά. Ὅ­τι κά­τι δὲν πά­ει κα­λὰ μ’ αὐ­τόν. Πὼς κά­τι ἀ­φύ­σι­κο, πα­ρά­λο­γο, πα­ρά­ξε­νο τοῦ συμ­βαί­νει. Καὶ δὲν θὰ εἴ­χα­με ἄ­δι­κο.

 Ὅ­μως καὶ πά­λι τί θὰ λέ­γα­με, ἂν κά­ποι­ος μᾶς ἔ­λε­γε, ὅ­τι ἕ­νας τέ­τοι­ος ἄν­θρω­πος εἶ­ναι καὶ ὁ κα­θέ­νας ἀ­πό μᾶς; Μὰ εἶ­ναι δυ­να­τόν; Πῶς μπο­ρεῖ νὰ συμ­βαί­νει αὐ­τό;

"Ὁμιλία προτρεπτική πρός νηστεία (ὅπου γίνεται σύντομος λόγος καί περί τῆς γενέσεως τοῦ κόσμου)"

(Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς)
1. Πολυμήχανος καν πολυτροπώτατος για την κακία, μάλλον δε παμμήχανος είναι ο νοητός όφις, ο πρωταίτιος του κακού. Έχει τα μέσα να εμποδίσει την αγαθή πρόθεσή μας και πράξη, μόλις αρχίζει. Κι αν δεν μπορέσει να την εμποδίσει στην αρχή, γνωρίζει άλλες μηχανές, με τις οποίες την αχρηστεύει όταν ευρίσκεται σ' ενέργεια· κι αν δεν μπορέσει να την αχρηστεύσει, όταν τελείται κάπου στη μέση, πάλι γνωρίζει άλλα σοφίσματα και άλλους τρόπους για να την αφανίσει όταν τελειωθεί και να την καταστήσει ανωφελή, μάλλον δε και επιζήμια για όσους δεν προσέχουν πολύ.
Και πρώτα μεν υποδεικνύει το επίπονο και δυσκατόρθωτο της αρετής, ώστε με αυτό να μας εμβάλει ραθυμία και ανελπισία, με την σκέψη ότι επιχειρούμε δύσκολα και αδύνατα, κι έτσι ότι δεν θα μπορέσωμε να φέρωμε σε έργο την πρόθεση· προσέτι δε γεννά στους αγωνιζομένους και απιστία στα υπεσχημένα από τον Θεό βραβεία.

Οἱ «ξεματιάστρες» σχετίζονται μέ τό διάβολο;

Μερικοί άνθρωποι ματιάζουν. Αυτό γίνεται, γιατί έχουν κρυφή ή φανερή ζήλια για τα κατορθώματα και τα φυσικά ή επίκτητα χαρίσματα των άλλων. Η ζήλια δίνει δικαίωμα στον πονηρό, τον πατέρα του μίσους και της ζήλιας, να κάνει κακό σ’ αυτόν που είναι αντικείμενο ζήλιας.

     Οι προσευχές του ξεματιάσματος, που κάνουν οι ξεματιάστρες, καθώς είναι μυστικές και μεταφέρονται στις επόμενες γενεές από στόμα σε στόμα, κρύβουν κάτι πονηρό. Αν ήταν ευεργετικές, γιατί να μην τις γνωρίζουν και οι άλλοι για να βοηθούν τους συνανθρώπους τους; Γιατί η δύναμή τους χάνεται, όταν δε μεταδοθούν σωστά, ή όταν δημοσιοποιηθούν; Εδώ μιλάμε για μια μορφή μαγείας.

Νοερά προσευχή. Γέρων Μάρκελλος Καρακαλληνός

ΝΟΕΡΑ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΓΕΡΩΝ ΜΑΡΚΕΛΟΣ 

https://www.youtube.com/watch?v=RRuUBjzoZTw