Ἡ βιτρίνα τῆς «ἠθικῆς καθαρότητας» ὡς δόλωμα προσηλυτισμοῦ

Ὅταν οἱ «φύλακες» τῆς ἠθικῆς μετατρέπονται σὲ θύτες

Η ΒΙΤΡΙΝΑ ΤΗΣ «ΗΘΙΚΗΣ ΚΑΘΑΡΟΤΗΤΑΣ» ΩΣ ΔΟΛΩΜΑ ΠΡΟΣΗΛΥΤΙΣΜΟΥ

Ἡ τακτικὴ τῆς ἠθικῆς ἀποδόμησης δὲν ἀποτελεῖ σύγχρονο φαινόμενο, ἀλλὰ μία πάγια καὶ δοκιμασμένη μέθοδο τῶν αἱρετικῶν ὁμάδων ἐδῶ καὶ δεκαετίες. Εἴτε πρόκειται γιὰ τὸν κλασικὸ προσηλυτισμὸ «πόρτα-πόρτα», εἴτε γιὰ τὴ διανομὴ ἐντύπων καὶ φυλλαδίων σὲ στάσεις τοῦ μετρό, ὁ στόχος παραμένει ὁ ἴδιος: ἡ παγίδευση τοῦ θύματος ὄχι μέσῳ τῆς θεολογικῆς ἐμβάθυνσης, ἀλλὰ μέσῳ τῆς συστηματικῆς ἐπίθεσης στὸ ἦθος τῶν μελῶν τῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας. Δὲν ἐπιχειροῦν νὰ πείσουν γιὰ τὴν ὀρθότητα τοῦ δόγματός τους μέσῳ τῆς γραφικῆς ἑρμηνείας, ἀλλὰ ἐπικεντρώνονται στὰ ἀνθρώπινα σφάλματα καὶ τὰ σκάνδαλα τῶν ὀρθοδόξων, παρουσιάζοντας τοὺς ἑαυτούς τους ὡς «καθαρούς» καὶ «ἐκλεκτούς». Αὐτὴ ἡ ψευδαίσθηση τῆς ἠθικῆς τελειότητας χρησιμοποιοῦνταν πάντοτε ὡς δόλωμα γιὰ ὅσους ἀναζητοῦν πνευματικὸ καταφύγιο, ὅμως τὰ γεγονότα τοὺς διαψεύδουν παταγωδῶς.

ΤΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ ΣΤΗ ΛΟΥΪΖΙΑΝΑ

Τὸ πρόσφατο δημοσίευμα τοῦ Guardian φέρνει στὸ φῶς μία ἀποτρόπαιη ὑπόθεση ποὺ συγκλονίζει τὴν κοινὴ γνώμη στὶς ΗΠΑ. Ὁ Τζέισον Σμόλγουουντ, πάστορας μίας Πεντηκοστιανῆς ἐκκλησίας στὴ Λουϊζιάνα, καταδικάστηκε στὴν ἀνώτατη ποινὴ τῶν ἑπτὰ ἐτῶν φυλάκισης γιὰ τὴ σεξουαλικὴ κακοποίηση μίας ἀνήλικης κοπέλας.

Περἰ ἀνδρείας, ἠθικῆς καί ἠθικῶς ἀνδρείου....

ΠΕΡΙ ΑΝΔΡΕΙΑΣ ΗΘΙΚΗΣ ΚΑΙ ΗΘΙΚΩΣ ΑΝΔΡΕΙΟΥ...

Η ηθική ανδρεία είναι αρετή εμφανιζόμενη ως ηθικόν σθένος αναδεικνύον τόν κεκτημένον ανώτερον πάντων τών αντιξόων τού βίου περιστάσεων και περιπετειών, και ικανόν ίνα εμμένη άκαμπτος μή ενδίδων είς τήν πίεσιν τών επιδραμουσών συμφορών, και στερρός εν ταίς ηθικαίς και θρησκευτικαίς αυτού πεποιθήσεσιν.

ΤΟ ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ-205

Αγ.Νεκτάριος .

Για τόν ηθ. ανδρείον ο νόμος τού Θεού είναι ο κανών τών διανοημάτων του, και το μέτρο εν ώ προμετρεί τάς πράξεις του.Τά επιφερόμενα δεινά ουδ' επ' ελάχιστον διασαλεύουσι τα γενναία του φρονήματα.

ΤΟ ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ-205 Αγ.Νεκτάριος

Τόν ηθικώς ανδρείον ουδείς πειρασμός είτε υλικός, είτε ηθικός ισχύει να κάμψει τήν ευστάθειαν τών αρχών και τών πεποιθήσεων αυτού, ουδεμία απειλή δύναται νά πτοήση αυτόν.

ΤΟ ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ-205 Αγ.Νεκτάριος

Ουδεμία απώλεια ισχύει να μεταπείσει αυτόν, όπως δεχθεί γνώμην αποκρουομένην υπό τών ηθικών αρχών τού νόμου . ουδεμία κακία κατορθοί να νικήση το ηθικόν σθένος τής ψυχής τήν ηθικήν ανδρείαν.

ΤΟ ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ-205 Αγ.Νεκτάριος

Ο ηθικώς ανδρείος είναι ευγενής, φιλαληθής, ειλικρινής, γενναίος, μεγαλόψυχος, επιεικής, συμπαθής & ανεκτικός, καρτερικός, σταθερός, μεγαλόφρων, αυταπάρνητος, ελευθέριος, αξιοπρεπής & μεγαλοπρεπής. ΤΟ ΓΝΩΘΙ ΣΑΥΤΟΝ-206

Ἦθος καί ἠθική (Δημήτρης Μαυρόπουλος)

Τρεῖς γέροντες παρέβαλον τῷ Ἁββᾷ Σισώῃ, ἀκούσαντες τὰ περὶ αὐτοῦ. Καὶ λέγει αὐτῷ ὁ πρῶτος· πάτερ, πῶς δύναμαι σωθῆναι ἀπὸ τοῦ πυρίνου ποταμοῦ; Ὁ δὲ οὐκ ἀπεκρίθη αὐτῷ. Λέγει αὐτῷ ὁ δεύτερος· πάτερ, πῶς δύναμαι σωθῆναι ἀπὸ τοῦ βρυγμοῦ τῶν ὀδόντων καὶ ἐκ τοῦ σκώληκος τοῦ ἀκοιμήτου; Λέγει αὐτῷ ὁ τρίτος· πάτερ, τί ποιήσω, ὅτι ἡ μνήμη τοῦ ἐξωτέρου σκότους φονεύει με;

Ἁποκριθεὶς δὲ ὁ γέρων εἶπεν αὐτοῖς· ἐγὼ οὐδενὸς τούτων μέμνημαι· φιλεύσπλαγχνος γὰρ ὢν ὁ Θεός, ἐλπίζω ὅτι ποιεῖ μετ ̓ ἐμοῦ ἔλεος. Ἁκούσαντες δὲ τὸν λόγον τοῦτον οἱ γέροντες ἀπῆλθον λυπούμενοι. Μὴ θέλων δὲ ὁ γέρων ἐᾶσαι αὐτοὺς λυπουμένους ἀπελθεῖν, ὑποστρέψας αὐτοῖς εἶπε· μακάριοί ἐστε ἀδελφοί· ἐζήλωσα γὰρ ὑμᾶς· ὁ πρῶτος γὰρ ὑμῶν εἶπε περὶ τοῦ πυρίνου ποταμοῦ, καὶ ὁ δεύτερος περὶ τοῦ ταρτάρου καὶ ὁ τρίτος περὶ τοῦ σκότους· εἰ οὖν τοιαύτης μνήμης κυριεύει ὁ νοῦς ὑμῶν, ἀδύνατον ὑμᾶς ἁμαρτῆσαι· τί δὲ ποιήσω ἐγὼ ὁ σκληροκάρδιος, μὴ συγχωρούμενος εἰδέναι ὅτι κἄν ἐστι κόλασις τοῖς ἀνθρώποις; καὶ ἐκ τούτου πάσῃ ὥρᾳ ἁμαρτάνω· καὶ μετανοήσαντες αὐτῷ εἶπον· καθάπερ ἠκούσαμεν οὕτως καὶ εἴδομεν» (Γεροντικόν, «Τοῦ Ἁββᾶ Σισώη τοῦ μεγάλου» ιθ ́, ἐκδ. «Ἁστήρ», Ἁθῆναι 31981, σελ. 112).

Ὁ ἀββᾶς Σισώης ἐκφράζει τὸ ἦθος. Οἱ τρεῖς μοναχοὶ κινοῦνται στὸν χῶρο τῆς ἠθικῆς. Ὁ πρῶτος εἶναι παραδομένος στὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Οἱ ἄλλοι εἶναι παραδομένοι στὸν φόβο. Ἡ διαφορὰ δὲν εἶναι ἀξιολογική, δὲν ἀφορᾶ στὴν ἐκτίμηση τοῦ δρόμου τῶν ἀρετῶν. Ἡ διαφορὰ εἶναι ὑπαρξιακή. Φανερώνει δύο διαφοροποιημένους τρόπους ὑπάρξεως.

Τὸ ἐρώτημα εἶναι παλαιό. Ἔχει μὲν τεθεῖ ἤδη ἀπὸ τοὺς προφῆτες τοῦ Ἰσραήλ, ἀλλὰ οὐσιαστικὰ τέθηκε μὲ δραματικὸ τρόπο κατὰ τοὺς ἀποστολικοὺς χρόνους καὶ ἔκτοτε δὲν ἔπαψε νὰ ἀπασχολεῖ –νὰ ταλαιπωρεῖ, θὰ τολμοῦσα νὰ πῶ– τὰ δρώμενα στὸν ἐκκλησιαστικὸ βίο.

Ἄς ἀφήσομε προσώρας τὶς ἐνστάσεις τοῦ ἴδιου τοῦ Χριστοῦ ποὺ μᾶς παραδίδουν τὰ εὐαγγέλια, μὲ τὶς ἀντιδράσεις του στὴν κατεστημένη ἠθικὴ τάξη τῶν θρησκευόμενων Ἰουδαίων καὶ τὴ μανία τῶν τελευταίων ἀπέναντί του, καὶ ἂς δοῦμε τὰ προβλήματα ποὺ ἐμφανίζει ἕνας τέτοιος διάλογος ἀνάμεσα στὸ ἦθος καὶ τὴν ἠθικὴ στὴ χριστιανικὴ κοινότητα τῶν ἀποστολικῶν χρόνων.

Ἡ ἴδια ἡ Ἁποστολικὴ Σύνοδος (τὸ 48 μ.Χ.) φανερώνει αὐτὸν τὸν δραματικὸ διάλογο ἀνάμεσα στὸν νόμο καὶ στὴ χάρη. Τὰ κείμενα μᾶς λένε ὅτι οἱ Ἁπόστολοι παραδίδονται σὲ ὅ,τι ἐντέλλεται τὸ Ἅγιο Πνεῦμα: «ἔδοξε τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι καὶ ἡμῖν» (Πράξ. 15,28). Τὸ ἐρώτημα ὅμως γιὰ τὴ σχέση ἤθους καὶ ἠθικῆς συνεχίζει νὰ ἀπασχολεῖ τὴν ἀποστολικὴ Ἐκκλησία, ὅπως φαίνεται ὄχι μόνον ἀπὸ ὅσα μᾶς μαρτυρεῖ ὁ εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς στὶς Πράξεις, ἀλλά, κυρίως, ἀπὸ ὅσα διαπραγματεύεται ὁ ἀπόστολος Παῦλος στὶς ἐπιστολές του. Ἡ σύγχυση, ποὺ καλεῖται ὁ Ἁπόστολος νὰ θεραπεύσει, δὲν προέρχεται τώρα ἀπὸ τοὺς ἀρνητὲς τοῦ Χριστοῦ Ἰουδαίους, ἀλλὰ ἀπὸ μέλη τῆς χριστιανικῆς κοινότητας – τὶς περισσότερες μάλιστα φορὲς ἀπὸ ἐπιφανῆ μέλη. Τὸ δραματικὸ στοιχεῖο αὐτοῦ τοῦ διαλόγου διατρέχει ἀρκετὲς ἀπὸ τὶς ἐπιστολές του, ὅπου ὁ Ἁπόστολος θὰ καταθέσει τὴν ὁριστική του θέση, ποὺ παρέμεινε κυριαρχούσα θέση στὴ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας, παρὰ τὶς ἀντιδράσεις ἢ τὶς παρερμηνεῖες ποὺ μέχρι σήμερα ἐπιχειροῦνται. Εἴπαμε, ἀπὸ τὴ μιὰ τὸ ἦθος τοῦ ἀββᾶ Σισώη, ἀπὸ τὴν ἄλλη ἡ ἠθικὴ τῶν τριῶν ἐπισκεπτῶν του.

Γιὰ νὰ γίνει κατανοητὴ ἡ σημασία τῆς θεολογίας τοῦ ἀποστόλου Παύλου στὸ θέμα αὐτό, ἐπικαλοῦμαι μερικὲς ἀπὸ τὶς «δυνατὲς» φράσεις στὶς ἐπιστολές του.

«Ἡ πολιτική δέν ἔχει τίποτε τό κοινόν μέ τήν ἠθικήν. Τά ἔργα ὅσων συνεργάζονται μέ τόν διάβολο, ἀναπόφευκτα θά εἶναι σατανικά!»

Πορφυρίτης

«Ἡ πολιτική δέν ἔχει τίποτε τό κοινόν μέ τήν ἠθικήν[1]. Ἡ Κυβέρνησις, ἥτις ἀφίνεται νά ὁδηγῆται διά τῆς ἠθικῆς, δέν εἶναι πολιτική καί ἑπομένως ἡ ἐξουσία της εἶναι εὔθραυστος.»[2]. Αὐτά ἀναγράφονται περί τῆς πολιτικῆς, στό Α΄ κεφάλαιο τῶν Πρωτοκόλλων τῶν «Σοφῶν τῆς Σιών», στά πρακτικά δηλαδή τοῦ συνεδρίου τῶν Σιωνιστῶν, στήν Bâle τῆς Ἐλβετίας τό 1897.[3]

«Ἐκεῖνος ὁ ὁποῖος θέλει νά ἐπικρατήσῃ», συνεχίζουν οἱ... «σοφοί», «ὀφείλει νά εἶναι καί πανοῦργος καί ὑποκριτής. Τά μεγάλα λαϊκά προτερήματα - ἡ εἰλικρίνεια καί ἡ τιμιότης - εἶναι ἐλαττώματα εἰς τήν πολιτικήν, διότι ἀνατρέπουσι τούς βασιλεῖς ἐκ τοῦ θρόνου τῶν εὐχερέστερον ἀπό τόν ἰσχυρότερον ἐχθρόν. Τά προτερήματα ταῦτα ὀφείλουσι νά εἶναι τά προσόντα τῶν Χριστιανικῶν Βασιλείων, ἡμεῖς δέν ὀφείλομεν καθόλου νά τά λαμβάνωμεν ὡς ὁδηγούς. [...] Τό σύνθημά μας εἶναι: ἡ ἰσχύς καί ἡ ὑποκρισία. Μόνη ἡ ἰσχύς δύναται νά θριαμβεύσῃ ἐν τῇ πολιτικῇ καί πρό πάντων ἐάν ἐμφωλεύῃ εἰς τά προτερήματα τά ἀναγκαία εἰς τούς πολιτευομένους. Ἡ βία ὀφείλει νά εἶναι μία ἀρχή, ἡ πανουργία καί ἡ ὑποκρισία κανών διά τάς κυβερνήσεις, αἵτινες δέν θέλουσι νά παραδώσωσι τό κῦρος των εἰς χεῖρας τῶν πρακτόρων νέας ἰσχύος. Αὐτό τό κακόν εἶναι τό μόνον μέσον διά νά ἐπιτύχῃ τις τόν σκοπόν, δηλ. τό καλόν.

Διά τοῦτο δέν ὀφείλομεν νά σταματῶμεν ἐνώπιον τῆς διαφθορᾶς, τῆς ἀπάτης καί τῆς προδοσίας, ὁσάκις αὖται δύνανται νά μᾶς χρησιμεύσωσι πρός ἐπιτυχίαν τοῦ σκοποῦ μας. Ἐν τῇ πολιτικῇ πρέπει νά εἰξεύρωμεν νά πέρνωμεν τήν ἰδιοκτησίαν τῶν ἄλλων ἄνευ δισταγμοῦ ἐφ’ ὅσον δυνάμεθα νά ἐπιτύχωμεν, διά τοῦ μέσου τούτου, τήν ὑποταγήν καί τήν ἐξουσίαν. [...] Καί δέν εἶναι λοιπόν μόνον ὄφελός μας, εἶναι καθῆκον μας, διά νά ἐπιτύχωμεν τήν νίκην, νά ἀκολουθῶμεν αὐτό τό πρόγραμμα τῆς βίας καί τῆς ὑποκρισίας. [...] Καί θά θριαμβεύσωμεν καί θά ὑποδουλώσωμεν ὅλας τά κυβερνήσεις εἰς τήν ὑπερτάτην κυβέρνησίν μας οὐχί μόνον δι’ αὐτῶν τῶν μέσων, ἀλλά καί δι’ αὐτοῦ τοῦ δόγματος τῆς αὐστηρότητος. Θά ἀρκέσῃ νά γνωρίζουν οἱ ἄνθρωποι ὅτι εἴμεθα ἄκαμπτοι, διότι οὕτω παύει πᾶσα ἀνυποταξία.

Γιά τό ντύσιμο καί τή σωφροσύνη

Για το ντύσιμο και τη σωφροσύνη

Ένας από τους βασικότερους κανόνες στην πνευματική ζωή είναι να θυμάσαι ότι και το καλό και το κακό ξεκινούν από κάτι μικρό. Στο Βιβλίο του Ιώβ συναντάμε μια αινιγματική λέξη «μυρμηκολέων»[1], ως ονομασία κάποιου εξωτικού όντος. Πρόκειται για το αμαρτωλό πάθος, το οποίο, όταν εμφανίζεται, είναι μικρό σαν το μυρμήγκι, ίσα που το διακρίνεις με τα μάτια. Όμως, αν χάσεις χρόνο και δεν το ξεριζώσεις από την καρδιά, γίνεται λιοντάρι, που πιάνει το θήραμά του και του μπήγει τα δόντια του. Τότε είναι δύσκολο να παλεύεις την αμαρτία που έχει κάνει κατάληψη στην ψυχή. Είναι σαν να παλεύει ένας άνθρωπος με το άγριο θηρίο. Η αγιοπατερική εμπειρία διδάσκει να μην υποχωρούμε στην αμαρτία στα μικρά και τίποτα να μην θεωρούμε ασήμαντο στην πνευματική ζωή. Η αμαρτία που δε γίνεται αντιληπτή και δεν ξεριζώνεται από την ψυχή μοιάζει με σπίθα που δεν σβήστηκε έγκαιρα και μπορεί να γίνει φλόγα που κατακαίει τα πάντα. Συχνά, από μια μικρή φωτιά στο δάσος που δεν είχε σβηστεί, έχουν καεί ολόκληρα δάση, και από ένα καρβουνάκι που βγήκε από το τζάκι, καίγεται ολόκληρο χωριό. Πρέπει να θυμόμαστε ότι η αμαρτία είναι εκρηκτικό υλικό, το οποίο είναι κρυμμένο στην ψυχή του ανθρώπου, και οι εξωτερικές εντυπώσεις είναι ο πυροκροτητής που βρίσκεται κοντά του.

Ο Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνοβ - μεγάλος δάσκαλος της ασκητικής - υπογραμμίζει ότι το περιεχόμενο και η μορφή είναι συνδεδεμένα μεταξύ τους. Το περιεχόμενο βρίσκει την κατάλληλη μορφή και η μορφή φυλάσσει το περιεχόμενο. Αν μια κανάτα με νερό ραγίσει, το νερό σταδιακά θα χυθεί από αυτήν.

Τό διαδίκτυο μᾶς κάνει… ἀνήθικους! (Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλος)

Ὑπερβολικὸς αὐτὸς ὁ τίτλος, καλοί μου φίλοι, ἔτσι δὲν εἶναι; Ἢ μήπως καὶ … ὀλίγον σκοταδιστικός; Ὅμως δὲν εἶναι δικός μας. Εἶναι τῶν ἐφημερίδων ποὺ κατέγραψαν τὴν εἴδηση!

Καὶ ποιὰ εἶναι ἡ εἴδηση; Ἡ ἔρευνα τοῦ μεγαλυτέρου Πανεπιστημίου τοῦ κόσμου, τοῦ Χάρβαρντ, γιὰ τὴν online συμπεριφορὰ τῶν νέων, κυρίως δὲ τῶν παιδιῶν καὶ τῶν ἐφήβων, ποὺ παρουσιάστηκε στὸ συνέδριο Social Good Summit τῆς ἱστοσελίδας Mashable.

Ἡ ἔρευνα αὐτή, ποὺ μελέτησε τὶς ἠθικὲς εὐαισθησίες τῆς λεγόμενης «ψηφιακῆς γενιᾶς», διαπίστωσε τὴν ἀπουσία ἠθικῶν φραγμῶν στοὺς νέους τὴν ὥρα ποὺ «σερφάρουν» στὸ διαδίκτυο! Συγκεκριμένα δὲ τὴν ὥρα ποὺ βρίσκονται online, ὑποδύονται ἕνα διαφορετικὸ ρόλο ἀπ’ αὐτὸν ποὺ ἔχουν, ὅταν δροῦν στὸν πραγματικὸ κόσμο. Ὁ «ψηφιακὸς ἑαυτός» τους εἶναι πιὸ ἀνάλγητος, πιὸ σκληρὸς καὶ πιό… ἀνήθικος!

Ἡ ἐρευνητικὴ ὁμάδα τοῦ Χάρβαρντ διαπίστωσε ὅτι οἱ περισσότεροι νέοι στεροῦνται ἠθικῆς σκέψης καὶ σεβασμοῦ γιὰ τὸν ὑπόλοιπο κόσμο, ὅταν χρησιμοποιοῦν τὸ διαδίκτυο, ἐνῷ οἱ ἠθικές τους ἀναστολὲς ἀμβλύνονται ἢ ἐξαφανίζονται!

Οἱ ἀπαντήσεις ποὺ ἔδωσαν ἦταν σὰν αὐτή: «Κάνω online ὅ,τι θέλω νὰ κάνω. Δὲ νομίζω ὅτι εἶναι δουλειὰ κανενὸς νὰ μοῦ λέει τί δὲν πρέπει νὰ κάνω. Δὲ νιώθω ὑπεύθυνος ἀπέναντι σὲ ἄλλους ἀνθρώπους, ὅταν εἶμαι online. Περισσότερο νοιάζομαι γιὰ μένα, παρὰ γιὰ ὁποιονδήποτε ἄλλο»!

Γέροντας Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης: «Κάποιοι ἔπαιξαν μέ τόν χαρακτήρα τοῦ Ἕλληνα»

 Ποιά ηθική υπάρχει πλέον; 

Το κακό έχει χτυπήσει την οικογένεια, την Παιδεία. 

Έχει χτυπήσει σε κάθε υγιές κύτταρο της κοινωνίας και σήμερα ζούμε  τα αποτελέσματα αυτού του πολέμου. 

Τρέχουν οι άνθρωποι χωρίς να νοιάζονται για τον διπλανό τους.

Η κοινωνία που ξέραμε δεν υπάρχει πια. Σήμερα κυριαρχεί ο ατομικισμός…

 

* Γιατί; Επειδή κάποιοι έπαιξαν με τον χαρακτήρα του Έλληνα και διάβρωσαν όλα εκείνα τα χαρακτηριστικά που θα μπορούσαν να τον βοηθήσουν. 

Είναι αδιανόητο! 

Ο ατομικισμός ζει και βασιλεύει, ενώ η απάτη έγινε «χάρισμα». Μεγάλωσαν γενιές που διδάχτηκαν πως να αρπάξουν. 

Και αυτό σε ένα καθεστώς πλήρους ατιμωρησίας… Μάλιστα, όσα πιο πολλά «αρπάζεις» τόσο περισσότερο απομακρύνεσαι από την τιμωρία. 

Αυτό το βλέπει ο Θεός. 

Γέροντας Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης. ''Ποιά ἠθική ὑπάρχει πλέον;''

Ποιά ηθική υπάρχει πλέον; Το κακό έχει χτυπήσει την Oικογένεια, την Παιδεία. Έχει χτυπήσει σε κάθε υγιές κύτταρο της κοινωνίας και σήμερα ζούμε τα αποτελέσματα αυτού του πολέμου.

«Τό σκοτάδι θά τό ὀνομάσουν φῶς καί καί τό φῶς σκοτάδι.»

Γιά τόν γυμνισμό

...Νομίζω ὅτι δέν εἴμαστε μακριά ἀπό τήν ἀλήθεια ἄν ποῦμε ὅτι καί οἱ σημερινοί γυμνισταί εἶναι ἕνα εἶδος δαιμονισμένων ἀνθρώπων, πού τό δαιμόνιο τοῦ γυμνισμοῦ δέν τούς ἀφήνει νά ἠσυχάσουν. Κι ὅπως τά βόδια τό καλοκαίρι τά πιάνει ἡ μῦγα, ὁ τάβανος, καί δέν μποροῦν νά ἡσυχάσουν τά δυστυχισμένα, ἀλλά τρέχουν σάν δαιμονισμένα, ἔτσι καί οἱ ἄνρωποι, νέοι καί νέες, πού τούς ἔχει πιάσει ἡ μῦγα αὐτή τῆς γύμνιας, δέν ἡσυχάζουν. Τό δαιμόνιο τούς φωνάζει συνεχῶς:

Γδυθῆτε στά μικτά λουτρά.

Γδυθῆτε στούς χορούς καί στά πάρτυ.

Γδυθῆτε στά νυκτερινά κέντρα.

Γθυθῆτε στίς γυμναστικές ἐπιδείξεις.

Γδυθῆτε σέ παρελάσεις.

Γδυθῆτε καί μέσα στήν Ἐκκλησία.

Γδυθῆτε τώρα τελείως γδυθῆτε καί τρέχετε στούς δρόμους.

Τί διαφέρουν, παρακαλῶ, οἱ ἄνθρωποι αὐτοί ἀπό τόν δαιμονιζόμενο τοῦ Εὐαγγελίου;

«Πειθαρχεῖν δεῖ Θεῷ μᾶλλον ἤ ἀνθρώποις» Πράξ. Ε΄: 29

 

Τό αἴσθημα τῆς ντροπῆς ὁ Θεός ἔχει φυτέψει πιό βαθειά στή γυναικεία φύση, σάν ἀσπίδα τῆς ἁγνότητος.

Ἡ σκανδαλώδης, προκλητική καί ἀδιάντροπη ἐνδυμασία καί συμπεριφορά πολλῶν γυναικῶν καί ἀνδρῶν, αὐτό τό ἐξευτελιστικό κατάντημα, δέν μαρτυρεῖ πρόοδο ἀλλά ἀναίδεια καί ἀναισχυντία πού ἐξωθεῖ στήν διαφθορά καί τήν ἀκολασία. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ξεγυμνώνεται, βγάζει τά ροῦχα του, πετάει καί τήν ντροπή, θά καταντήση τελείως ἀδιάντροπος.

Σέ ἐγκύκλιό του πρός τόν κλῆρο καί τόν λαό ὁ Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Φλωρίνης π. Αὐγουστῖνος (ὑπ᾿ ἀριθμ. 191/23-5-1973) μέ τίτλο ΣΕΜΝΟΤΗΣ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ, γράφει καί τά ἑξῆς ἀξιοπρόσεκτα:

«Ὁ Κύριος ντύνει, ὁ διάβολος γυμνώνει»

Τό Εὐαγγέλιο¹, ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ἀναφέρει ἕνα σπαρακτικό παράδειγμα ἑνός δαιμονισμένου.

Γυρνοῦσε στήν ἔρημο καί στούς τάφους ἀγριεμένος, ξεσχισμένος, γυμνός.

Ὁ φόβος καί ὁ τρόμος τῆς περιοχῆς.

Ὅταν ὅμως κάποτε πέρασε ἀπό τό μέρος ἐκεῖνο ὁ Ἰησοῦς ἔτρεξε κοντά του μέ φρίκη καί τόν παρακάλεσαν τά δαιμόνια πού ἦταν μέσα του νά τούς ἐπιτρέψει νά μποῦν στούς χοίρους. Καί ὁ Κύριος τούς ἐπέτρεψε. Καί τότε ὅρμησε τό κοπάδι σέ μιά λίμνη καί πνίγηκαν ὅλοι οἱ χοῖροι. Μόλις ὅμως οἱ δαίμονες ἔφυγαν ἀπό τόν ἄνθρωπο, ἐκεῖνος συνῆλθε, γαλήνεψε, ντύθηκε καί κάθισε κοντά στόν Χριστό.

Καί τό συμπέρασμα:

Ἐπίκειται πολιτική πρόταση γιά τό "γάμο" τῶν Ὁμοφυλοφίλων στήν Ἑλλάδα

(Το πρόβλημα δεν είναι η ομοφοβία, αλλά η ευρωφοβία και η έκπτωση ηθικών αξιών)

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

_____________________

Επίκειται σύντομα στην Ελλάδα πρόταση για αναγνώριση του ‘’γάμου’’ των ομοφυλοφίλων.  Δυστυχώς διαμορφώνονται αρνητικότατα στοιχεία από την κρατούσα άποψη στο θέμα των ομοφυλοφίλων. 

Ξεκάθαρα καταστρατηγούνται ηθικές αξίες. Είναι ενοχική απελευθέρωση ή εμμονή σε «πάθη ατιμίας»;  Όλα τούτα συμβαίνουν τη στιγμή που στην Ευρώπη, πλανάται η λεγόμενη «θεωρία του φύλου», που τελικά υποστηρίζει την δυνατότητα επιλογής φύλου και ετσι θελικά αλλοιώνει στον χείριστο βαθμό τα ήθη, μετατρέποντάς τα σε ανήθικα ολισθήματα, του Σοδομικού και Γομμορικού σκότους. 

Χωρίς κανένα ηθικό  προβληματισμό προχωρούν στη θεσμοθέτησή του ‘’γάμου’’ των ομοφυλοφίλων.  Με τέτοιες ανήθικες παραδοξότητες, καθιστούν την ευθύνη των κρατούντων τεράστια.  Δυστυχώς η  ορθή τοποθέτηση στο θέμα τούτο, καλείται «ομοφοβική ρητορική».

Ἡ ὀρθόδοξη ἡθική ὡς ἀσκητική

 Άλλο είναι να διδάξει κανείς ηθικολογικά τα θέματα και άλλο να προσφέρει κανείς την θεραπεία
  τού π. Ι. Ρωμανίδη
Σε αντίθεση με τον δυτικό Χριστιανισμό, στους Πατέρες της Εκκλησίας δεν γίνεται λόγος για μία αυτόνομη ηθική, για μια ηθικολογία, που συνδέεται με μια εξωτερική βελτίωση της ζωής, αλλά κυρίως για ασκητική.
Κατ’ αρχάς, όπως προαναφέρθηκε, η λεγόμενη ηθική συνδέεται με την δογματική, δεν στηρίζεται δηλαδή σε φιλοσοφικές και μεταφυσικές ιδέες, αλλά στις αποκαλυφθείσες αλήθειες.
«Εδώ φαίνεται σαφώς, ότι εξ επόψεως ανθρωπολογικής δομής ότι υπάρχει μια ειδική αντίληψη της λειτουργίας της ανθρώπινης προσωπικότητας που βέβαια έχει έναν χαρακτήρα που ομοιάζει με την ηθική, αλλά δεν είναι καθόλου ηθική, διότι είναι ασκητική».
Διαβάζοντας τα πατερικά κείμενα, διακρίνουμε καθαρά ότι οι Πατέρες της Εκκλησίας δεν δέχονταν την ηθική, όπως νοείται σήμερα. Όταν χρησιμοποιούσαν αυτόν τον όρο στα συγγράμματα τους, τα λεγόμενα ηθικά, στην πραγματικότητα εννοούσαν την ασκητική. Έδιναν μεγάλη σημασία στον νου του ανθρώπου, που διαφοροποιείται από την λογική και είναι ο οφθαλμός της ψυχής.

Εἶναι κατορθωτή σήμερα ἡ ἐγκράτεια;

Ο Αλέξανδρος Τσιριντάνης με τη δυνατή επιχειρηματολογία που τον διακρίνει τονίζει ότι η εγκράτεια είναι κατορθωτή, με τη βοήθεια του Χριστού βέβαια:
"Μα είναι δυνατή, είναι εφαρμόσιμη η γενετήσια αυτή ηθική, μάλιστα στον αιώνα μας και την κοινωνία μας;
Πολλοί σπεύδουν να δώσουν αρνητική απάντησι στο ερώτημα τούτο. Και ίσως να ‘χουν κάποιο δίκιο. Ή μάλλον, ασφαλώς έχουν δίκιο... με ορισμένες προϋποθέσεις... Η γενετήσια ηθική είναι ηθική αυτοκυριαρχίας. Και η αυτοκυριαρχία αυτή, σ' έναν τέτοιο τομέα σαν το σεξουαλικό, είναι δυνατή μόνο μέσα στο πλαίσιο μιας ανώτερης πνευματικής ζωής. Έξω από αυτήν δεν είναι, βέβαια, δυνατή.

Δεν είναι δυνατή η γενετήσια αυτοκυριαρχία, όταν τη ζωή δεν την βλέπης με ειλικρίνεια, όταν δεν ξεκαθαρίζης αν θα ζήσης σαν πνευματικός άνθρωπος ή σαν σαρκίο, όταν κάθε σαρκολατρική κατωτερότητα τη θέλης να την καμουφλάρης σαν ‘'ιδεολογία'', σαν υποταγή στην ‘'επιστήμη'', κτίζοντας τη ζωή σου πάνω στην ψευτιά.

Ἡ παρακμή στήν ἐνδυμασία

Γράφει ο Ελευθέριος Αναστασιάδης.

Αν ψάξετε στο διαδίκτυο πως ντύνονταν οι πόρνες την δεκαετία του 70, θα έχετε μία έκπληξη: ακριβώς όπως ντύνεται σήμερα μεγάλος αριθμός κοριτσιών το καλοκαίρι.Αν  θυμηθείτε πως ήταν τα ρούχα που οι νέοι άνδρες πέταγαν ως άχρηστα κουρέλια στα σκουπίδια 30-40 χρόνια πριν, και πάλι θα έχετε  μία έκπληξη: σήμερα αυτά τα κουρέλια πωλούνται σε πανάκριβες τιμές στα πιο καλά καταστήματα.

Συμπέρασμα: Η ενδυμασία που είχαν οι πόρνες έγινε η καθημερινή αμφίεση των ''καθώς πρέπει'' κοριτσιών του σήμερα, και τα ρούχα που παλιά τα πετάγαμε ως άχρηστα, σήμερα τα αγόρια τα πληρώνουν ακριβά για να τα φορέσουν.

Εάν όλα αυτά δεν είναι η «αντιστροφή της Πυραμίδας», εάν  δεν είναι η ανατροπή κάθε αισθητικής και ηθικής, τότε τι είναι;

Αυτός ο τρόπος ντυσίματος καταδεικνύει την ύπαρξη σοβαρού προβλήματος σε πέντε τομείς:

Στην αισθητική αντίληψη:  Η έννοια του κάλλους έχει περιοριστεί μέσα σε καθαρά υλικά και σεξουαλικά πλαίσια, και πέραν αυτών δεν έχουν καμία άλλη βαθύτερη ιδέα για αυτή την έννοια.

Πνευματικός ἄνθρωπος δέν εἶναι ὁ ἡθικός, ἀλλά ὁ ἀγαπών.

Πολλές φορές ακούτε από το στόμα των ιερέων να ομιλούν για πνευματική προκοπή, ή να λένε: «Να προσπαθήσουμε να γίνουμε πνευματικοί άνθρωποι..». Όμως τι σημαίνει τελικά πνευματική προκοπή, τι σημαίνει πνευματικότητα; Μήπως τα έχουμε παρεξηγήσει μέσα στο μυαλό μας;

Όταν οι πατέρες της Εκκλησίας ομιλούν για πνευματικότητα δεν ομιλούν περί ηθικής. Η Εκκλησία αδελφοί μου μας προσφέρει πνευματικότητα, και όχι ηθική τελείωση. Ο πνευματικός άνθρωπος είναι σίγουρα και ηθικός όμως ο ηθικός δεν συνεπάγεται και το πνευματικός...Το να είμαστε ηθικά καλοί αυτό μπορούμε και μόνοι μας να το πετύχουμε, όμως δεν είναι το ζητούμενο, δεν πρέπει να γίνει αυτοσκοπός, δεν αρκεί η ηθική από μόνη της ώστε να ελκύσουμε την χάρη του Θεού. Π.χ. όσο καθαρός κι αν είσαι, όσο εγκρατείς κι αν είσαι, όση αμόλυντη ζωή κι αν έχεις, εάν ζει εν παρθενία, όσο δίκαιος κι αν είσαι, με λίγα λόγια όλοι σε θεωρούν έναν ηθικό άνθρωπο, εάν δεν έχεις ταπείνωση τίποτα δεν κατάφερες..διότι «ο Κύριος ταπεινοίς δίδωσι χάριν». Για να επανέλθουμε όμως. Λέμε λοιπόν ότι η Εκκλησία, μας προσφέρει πνευματικότητα. Τι είναι λοιπόν η πνευματικότητα; Μπορεί να μετρηθεί;