Διαφορετικά βλέπουν τά μάτια τῶν ἀνθρώπων καί διαφορετικά ὁ Θεός

ΧΡΙΣΤΟΫΦΑΝΤΟΣ


Ο «ΟΦΘΑΛΜΟΣ» ΤΟΥ ΘΕΟΥ ΚΑΙ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ


Διαφορετικά βλέπουν τά μάτια τῶν ἀνθρώπων καί διαφορετικά ὁ Θεός. Λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος: «Εἶδα ἄνθρωπον πού φανερά ἁμάρτησε, ἀλλά μυστικά μετενόησε. Καί αὐτόν πού ἐγώ τόν κατέκρινα ὡς ἀνήθικον, ὁ Θεός τόν θεωροῦσε ἁγνόν, διότι μέ τήν μετάνοιάν του Τόν εἶχε ἐξευμενήσει πλήρως».
Εἰς τήν παροῦσαν ζωήν, ὁ ἕνας, μικρός ἤ μεγάλος, θά κρίνεται πάντοτε ἀπό τούς ἄλλους. Εἰς τήν μέλλουσαν ὅμως ζωήν, οἱ πολλοί, δηλαδή οἱ πάντες, θά κριθοῦμε ἀπό τόν Ἕναν! Τόν Θεόν.

Ἡ Ἁγία Βαρβάρα, μαζί μέ ἄλλους Ἁγίους, διαγράφηκε ὡς Ἁγία ἀπό τήν Παπική ''ἐκκλησία'' ἐδῶ καί πενήντα χρόνια.

Της Χριστούφαντου

Διαβάζουμε στό aktines ὅτι τό ἱερό λείψανο τῆς Ἁγίας Βαρβάρας πού φυλάσσεται τούς τελευταίους δέκα αἰῶνες στήν Ἰταλία, ἦλθε μέ τή συγκατάθεση τοῦ Παπικοῦ Καρδιναλίου τῆς Βενετίας καί τοῦ Βατικανοῦ, γιά 15 ἡμέρες στήν Ἀποστολική Διακονία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, δῆθεν ὡς εὐλογία - ἀπό τούς αἱρετικούς - μέ ἀφορμή τήν ἔναρξη τῶν ἑορτασμῶν γιά τά 80 χρόνια ἀπό τήν ἵδρυσή της. 
Γιατί, ὅμως, μόνο γιά 15 ἡμέρες καί ὄχι γιά πάντα, ἀφοῦ οἱ Παπικοί περιφρονοῦν τά Ἅγια Λείψανα; Μήπως γιά νά τούς προσκυνήσουμε κι ἄλλο γιά νά μᾶς τό ἀφήσουν; 
Ἐξ ἄλλου, ἡ Ἁγία Βαρβάρα, μαζί μέ ἄλλους Ἁγίους, διαγράφηκε ὡς Ἁγία ἀπό τήν Παπική ''ἐκκλησία'' ἐδῶ καί πενήντα χρόνια.

Ὅταν ὁ ὀρθόδοξος χριστιανός προσεύχεται

 Ὁ πιστός ἄνθρωπος, ὁ Ὀρθόδοξος πιστός Χριστιανός, σέ στιγμές πνευματικῆς περισυλλογῆς καί ἰδίως κατά τίς ὧρες τῆς προσευχῆς, πού ἡ ψυχή ἀνοίγεται εἰς τήν ἐπικοινωνίαν μέ τόν Τριαδικόν Θεόν, ἐκτός τῶν ἄλλων, ποιεῖ καρδιακήν ἀναφοράν καί δι᾽ ὅλην του τήν συμπεριφοράν. Ἀπό θετικῆς ἀπόψεως βλέπει τήν προσπάθειαν τήν ὁποίαν ἔχει εἰς τό νά βαδίζῃ τήν ὁδόν τῆς Εὐαγγελικῆς ἀρετῆς, ἀπό τό «κατ᾽ εἰκόνα» δηλαδή εἰς τό «καθ᾽ ὁμοίωσιν» μέ ὅλες τίς παραμέτρους τοῦ θέματος, καί ἀπό ἀρνητικῆς ἀπόψεως παρακολουθεῖ τόν ἀκατάπαυστον ἀγῶνα πού διεξάγει διά νά νικήσῃ τά πάθη του ἀλλά καί εἰς τό νά μή συμμείγνυται μέ τούς ἀσεβεῖς, δηλαδή με τούς κακoδόξους καί αἰρετικούς καί γενικῶς μέ ὅλους τούς ἐχθρούς τῆς Ὀρδοδοξίας. Νά προσεύχεται δι᾽ αὐτούς καί διά τήν μετάνοιαν καί τήν ἐπιστροφήν των εἰς τήν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν, ἀλλά νά μισῇ τάς πράξεις των.

Οἱ ἁμαρτίες μας εἶναι ὁ αὐτολιθοβολισμός μας

Ὁ Κύριος, μέ τά λόγια «Ἱερουσαλήμ Ἱερουσαλήμ, ἡ ἀποκτείνουσα τούς προφήτας καί λιθοβολοῦσα τούς ἀπεσταλμένους...» (Ματθ. κγ´, 37-38) πού ἐξέφρασε μέ τόσον πόνον, πού ὅμως ἀποτελοῦσαν καί μία προειδοποίησιν δι᾽  ὅσα νομοτελειακῶς θά ἀκολουθοῦσαν ( Καταστροφή Ἱερουσαλήμ 70 μ.Χ.), λόγῳ τῆς σκληροκαρδίας καί τῆς ἀμετανοησίας τῶν Ἰουδαίων, ἀπευθυνόταν διά τῆς ''πόλεως Ἱερουσαλήμ'' εἰς ὅλον τό πλήρωμα τοῦ λαοῦ, τόσον εἰς τούς ἄρχοντας, ὅσον καί εἰς τόν ἁπλό λαόν. Τόσον εἰς τούς πνευματικούς ταγούς τῆς Ἱερουσαλήμ, εἰς τό τότε σάπιο δηλαδή θρησκευτικοπολιτικόν κατεστημένον, ὅσον καί εἰς τό ἐσκοτισμένον ποίμνιον τοῦ θεοκρατικοῦ Ἰσραήλ.

Καί ἀπηύθυνε τούς λόγους αὐτούς ὁ Χριστός, εἰς τούς μέν ἄρχοντας διότι σατανικῶς ἐπέβαλλαν, εἰς τούς δέ ἀρχομένους διότι ἀνοήτως καί ἄνευ ἀντιδράσεως ἀνέχονταν.

Καί ὅπως εἰς κάθε ἐποχήν ὑπάρχει ἡ «βλαμμένη εὐλάβεια», κατά τόν λόγον τοῦ Ὁσίου Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου, ἔτσι καί τότε θά ὑπῆρχαν πολλοί οἱ ὁποῖοι θά ὑπεστήριζαν ὅτι «ἐμεῖς, δέν ἠμποροῦμε νά εἰποῦμε καί νά κάνωμε τίποτε, ἀφοῦ οἱ ἀρχιερεῖς μας καί οἱ καλοί μας Γραμματεῖς καί Φαρισαῖοι ἔχουν τόν πρῶτον λόγον καί φέρουν τήν εὐθύνην εἰς τά ἐθνικά καί θρησκευτικά μας θέματα».

Ὁ ἐπίσκοπος ἑνώπιον τῆς ἐξουσίας

Ποιός εἶπε, ὅτι οἱ ἄνθρωποι, καί μάλιστα οἱ νέοι, ἔπαυσαν νά συγκινοῦνται ἀπό τά διαχρονικά πρότυπα ἀρετῆς; Εἰς κάθε ἐποχήν, καί μάλιστα ὅταν ἐμφανίζωνται οἱ «ἐκπτώσεις» εἰς τήν ἀρετήν καί τήν ἀνδρείαν, τόσον καί περισσότερον ἡ ἀνθρωπότης συγκινεῖται καί μαγνητίζεται ἀπό αὐτά τά πρόσωπα πού πάντοτε ὑπάρχουν μέσα εἰς τήν κοινωνίαν.

Ἄς σταθοῦμε ὅμως ἐνώπιον δύο ἐκ διαμέτρου ἀντιθέτων χαρακτήρων, τῶν ὁποίων ὁ διάλογος εἶναι ἄκρως ἀποκαλυπτικός. Τόν παραθέτομε εἰς ἐλευθέραν μετάφρασιν.*

Πρός κοινωνίας σοδόμων;

ΠΡΟΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΝ ΣΟΔΟΜΩΝ;

Ὅπως τό καλόν, ἡ ἁγιότης καί ἡ ἀρετή τῶν ἀνθρώπων ἔχουν διαβαθμίσεις καί ἄνοδον ἕως τήν ἀτελεύτητον κορυφήν τῆς θεώσεως, ἔτσι καί τό κακό ἀκολουθεῖ τήν ἰδικήν του πτῶσιν εἰς τήν κλίμακα τῆς ἁμαρτίας ἕως αἰωνίας κολάσεως.

Ἕνα ἀπό τά χειρότερα ἐπίπεδα εἰς τήν κλίμακα πρός τόν πυθμένα τοῦ ᾅδου, εἶναι ὅταν ἡ νομοθετική, ἡ ἐκτελεστική, καί ἡ δικαστική ἐξουσία ἀντί νά καταδικάζουν τό κακό καί νά προστατεύουν τό κοινωνικόν σύνολον, διά τῶν ἀποφάσεών των νομοθετοῦν καί νομιμοποιοῦν τήν ἁμαρτίαν τῶν ποικίλων διαστροφῶν διά τῆς δῆθεν ἐλευθέρας ἐκφράσεως καί συμπεριφορᾶς τῶν ἀνθρώπων. Διασφαλίζοντας τό παρά φύσιν, προσβάλλουν τό κατά φύσιν καί οὐσιαστικῶς ἀπορρίπτουν τό ὑπέρ φύσιν.

 Ἰσχυρίζονται κάποιοι ἐξ᾽ αὐτῶν πώς ἡ ὁμοφυλοφιλία ἀποτελεῖ ἀναφαίρετον δικαίωμα τῶν ἀνθρώπων.

«Στῶμεν καλῶς...»

«ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ...»

Ρίγη συγκινήσεως καί δέος καταλαμβάνει τούς πιστούς εἰς τήν ἀναφώνησιν τοῦ λειτουργοῦ: «Στῶμεν καλῶς· στῶμεν μετά φόβου...». Ὁ οὐρανός ἔχει ἤδη «κατέβη» εἰς τόν ναόν καί ἐντός ὀλίγου, ἐνώπιον τοῦ λατρευτικοῦ σώματος, ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, θύτης καί θῦμα , θά προσφερθῇ πρός κοινωνίαν τῶν πιστῶν.

Ὅλοι  οἱ πιστοί καλούμεθα νά ἐπιδεικνύωμε προσοχήν καί νά καλλιεργοῦμε τήν συνείδησιν τῆς θεϊκῆς παρουσίας ἐνώπιον τοῦ Ἁγίου Θυσιαστηρίου. Ἡ Θεία Λειτουργία καί ἡ κοινωνία τοῦ Θεοῦ διά τόν πιστόν συνεχίζονται καί ἀφοῦ τελειώσῃ ἡ εὐλογημένη μας λατρεία.

Συνεχίζεται, πρέπει νά συνεχίζεται μυστικῶς εἰς τήν καθημερινότητα καί εἰς θυσιαστήριον πνευματικόν πρέπει νά λειτουργῇ αὕτη ἡ ὕπαρξίς μας.

Παΐσιε , Ὅσιε τοῦ Θεοῦ

Παΐσιε Ὅσιε τοῦ Θεοῦ

Γνώρισα ἄνθρωπο στή γῆ

πού ζοῦσε στά οὐράνια,

τά πέλματα στήν ἄρουρα

ὁ νοῦς στήν φωτοφάνεια.

Μέ ὁδηγό του τόν Χριστό,

μέ βλέμμα ἀετήσιο

στήν ἔρημο ἐβάδιζε

μέ τοῦ σταυροῦ τόν ἴσκιο.

Περιπολοῦσε οὐρανούς

συνέκδημος ὁσίων,

ἁγνές ψυχές ὡδήγησε

εἰς Ἅγια τῶν Ἁγίων.

Ἡ ἀληθινή καί ἡ ψεύτικη ἐλευθερία

Ὁ Χριστός μέ τήν Σταύρωσιν καί τήν Ἀνάστασίν Του ἔθεσε τήν Ἐκκλησίαν μέσα εἰς τόν κόσμον. Ὁ Σατανᾶς ἀγωνίζεται νά θέσῃ τήν ἐκκοσμίκευσιν μέσα εἰς τήν Ἐκκλησίαν. Ἐπιπλέον δέ, τώρα θέλει νά διώξῃ καί τούς ἐναπομείναντας πιστούς ἀπό τήν Ἐκκλησίαν.

Οἱ ἄνθρωποι σήμερα ζοῦν σάν νά πρόκειται νά μήν πεθάνουν ποτέ καί πεθαίνουν σάν νά μήν ἔχουν προλάβει νά ζήσουν. Διότι θέλουν νά γίνουν θεοί καί αὐτό τούς ἐμποδίζει νά γίνουν ἄνθρωποι. Μία ζωή στόν ὀρθολογισμόν, ζοῦνε ἀνάμεσα στό πῶς, στό πότε, στό ποῦ καί στό διατί... Ἡ ἐποχή μας πνίγεται ἀπό πληροφορίες, ἀλλά πεθαίνει ἀπό δίψαν διά γνῶσιν.  Γνώσεις ἔχουμε πολλές. Γνῶσιν δέν ἔχομε. Μᾶς ἀφήνουν οἱ πλᾶνες μας, μᾶς ἀφήνει ἡ κοσμική δόξα κλπ.;

Οἱ Ἅγιοί μας, ἀπό τί ἔγιναν Ἅγιοι; Ἀπό τίς γνώσεις; Ὄχι. Ἀπό τά θαύματα; Ὄχι. Αὐτό εἶναι δουλειά μόνον τοῦ Θεοῦ. Ἀλλά, ἀπό τήν προσωπικήν των ἀρετήν ἔγιναν Ἅγιοι!

Παπισμός, Οἰκουμενισμός-Ἐχθροί τῆς Ὀρθοδοξίας

 

Ἄς μή λησμονοῦμε, ὅτι ὁ προδότης τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως αἱρεσιάρχης Πάπας, ἐπέλεξε τήν ἐγκόσμιον βασιλείαν καί ὄχι τήν Οὐράνιον διά νά γίνῃ Κοσμοκράτωρ - Δαιμονοκράτωρ.

Οἱ Παπικοί, περισσότερον ἀπό χίλια ἔτη ἀρνοῦνται τήν μετάνοιαν καί τήν ἐπιστροφήν των εἰς τήν Μητέραν Ἐκκλησίαν.

Ὅταν λέγωμε, ὅτι δέν ὑφίσταται θέμα «ἑνώσεως» ὅπως τήν μεθοδεύουν οἱ Οἰκουμενισταί, κάποιοι μᾶς ἀποκαλοῦν «σκοταδιστές», φανατικούς, ἐχθρούς τῆς ἀγάπης καί τῆς ἑνότητος τῆς Χριστιανοσύνης. Ὅλα αὐτά θά ἴσχυαν ἐάν δέν ἐπιθυμούσαμε τήν ἐν μετανοίᾳ ἐπιστροφήν τῶν αἱρετικῶν εἰς τήν Μίαν Ἁγίαν Καθολικήν καί Ἀποστολικήν Ἐκκλησίαν.  

Ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ-Ἡ ἀχαριστία τῶν ἀνθρώπων-Οἱ πνευματικοί νόμοι

Παρά τίς τόσες ἐπαναλαμβανόμενες εὐεργεσίες τοῦ Θεοῦ πρός τούς Ἰσραηλίτας καί τήν ἀκαταμάχητον προστασίαν Του κάτω ἀπό τήν Παντοκρατορικήν Του σκέπην, ὁ ἀχάριστος αὐτός λαός τοῦ Ἰσραήλ, πού μέ τήν ὅλην του στάσιν προσωποποιεῖ τήν ἀγνωμοσύνην, δέν ἀνταποκρίθηκε οὔτε εἰς τό ἐλάχιστον εἰς ἐκείνην τήν Θεϊκήν ἀγάπην.

Θαυμάζει κανείς τήν ἀγάπην τοῦ Θεοῦ ἀφ᾽ ἑνός, καί ἀφ᾽ ἑτέρου μένει ἔκπληκτος διά τήν περιφρόνησιν αὐτῆς τῆς Θείας προστασίας ἡ ὁποία κατήντησε τελικῶς παραφροσύνη. Δι᾽ αὐτό καί ἐπειδή οἱ ἴδιοι οἱ ἀγνώμονες Ἰουδαῖοι δέν Τόν θέλησαν, ὁ Χριστός ἀπέσυρε τήν εὔνοιάν Του καί τούς ἐγκατέλειψε εἰς τάς ἀγρίας διαθέσεις τῶν ἐχθρῶν των Ρωμαίων (70 μ.Χ.).

Κάτι παρόμοιον συμβαίνει καί σήμερον μέ τό ἰδικόν μας ἔθνος, ἀφοῦ κι ἐμεῖς δεχώμεθα, ὅπως καί ὁ παλαιός Ἰσραήλ, τήν Χάριν καί τήν εὐλογίαν τοῦ Θεοῦ, ὄχι ἁπλῶς δαψιλῶς, ἀλλά κατά κυριολεξίαν σκανδαλωδῶς.

Ὁδηγοί μας οἱ πατέρες σέ θέματα οἰκουμενισμοῦ

Ἡ Ἐκκλησία ὀφείλει νά σταθῇ εἰς τό ὕψος Της, ὡς Νύμφη τοῦ Ἐσταυρωμένου, μακρόθεν κακοδοξιῶν καί αἱρέσεων καί νά μή καταντᾶ θεραπαινίς τοῦ κράτους.

Εἶναι τοῖς πᾶσι γνωστό, ὅτι ὅλοι οἱ πονηρευόμενοι «Ὀρθόδοξοι» οἰκουμενισταί, οἱ συμβιβασμένοι καί «σεσημασμένοι» κακοποιοί «Ὀρθόδοξοι», συμβιβάζονται καί συναγελάζονται μέ τούς ἐχθρούς τοῦ Χριστοῦ καί δι᾽ αὐτό τελικῶς σιωποῦν καί οὐδέποτε ἀντιδροῦν εἰς  προσβολάς κατά τῆς Πίστεως... Καί ἄς ἀφήσουν κατά μέρος τήν δικαιολογίαν, ὅτι δῆθεν ἐνεργοῦν μέ «ποιμαντικήν σύνεσιν» διά νά ἐπιφέρουν δῆθεν κάποιον καλόν.

Οἱ φταῖχτες «ἀνακάλυψαν τόν φταίχτην»

Μετ᾽ οὐ πολύ, δι᾽ ὅσα δεινά ἐπακολουθήσουν, θά ἀκούωμε ἀπό τούς πταίοντας-ὑπευθύνους νά μεταθέτουν τάς εὐθύνας εἰς ἄλλους καί νά ὁμιλοῦν διά τό ποῖος καί διατί πταίει. Θά συντάσσωνται πλήθη ἀναφορῶν, κατηγορητηρίων, «καταδικῶν», «εἰσαγγελικῶν ἀποφάσεων», κλπ., δηλαδή «σέ κουβέντα νά βρισκόμαστε».

Οἱ ἴδιοι οἱ κατήγοροι, δηλαδή ὁ λαός, εἶναι κυρίως οἱ πταίοντες.  Πταίουν διά τήν ἀφροσύνην των, τήν ἀπερισκεψίαν των, τάς ἐπιλογάς των, διά τήν ἀσέβειαν πρός τήν Πατρίδα καί διά τήν ἀσυνέπειαν εἰς τά τῆς Πίστεως. Ἑκουσίως μέν, ἀφρόνως δέ, ἔσπευσαν ἆρον-ἆρον νά ἐκλέξουν καί νά παραδώσουν τά διαπιστευτήριά των εἰς χεῖρας νέων «Μεσσιῶν», ἐχθρῶν τῆς Πατρίδος καί τῆς Πίστεως.

Καί ἐνῷ οἱ ἴδιοι εἶναι κυρίως ὑπεύθυνοι, θά ἀρχίσουν νά ἀποδίδουν εὐθύνας εἰς ἄλλους, ὅπως πάντοτε. Εἰς ποίους;

Πτωχή ἡ Ἑλλάς;

Πολλοί εἶναι ἐκεῖνοι οἱ ὁποῖοι ἰσχυρίζονται, ὅτι ἡ χώρα μας, ἐπί τῆς οὐσίας, ἔχει πλέον πτωχεύσει καί ὅτι δέν δυνάμεθα νά πορευθοῦμε παρά μόνον διά τῆς ἰσχυρᾶς συνδρομῆς τῶν ξένων. Κάθε τόσον ἀναλύσεις ἐπί ἀναλύσεων καί σχέδια ἐπί σχεδίων ἐξυφαίνονται ἀπό τούς οἰκονομολογικούς καί δή πολιτικούς κύκλους. Ἐμεῖς, φυσικά, δέν θά εἰσέλθωμε εἰς αὐτήν τήν διαδικασίαν, πού δέν εἶναι ἄλλωστε καί τῆς ἁρμοδιότητός μας. Θά σημειώσωμε ὅμως ὡρισμένας αὐταποδείκτους ἀληθείας, ὑπό μορφήν ἐρωτήσεων, πού φαίνεται πώς δέν ἐπιθυμοῦν νά ἐπισημάνουν οἱ ἑκάστοτε ἁρμόδιοι καί οἱ ἐπαΐοντες:

·    Διατί ὁ κρατικός μηχανισμός καί ὅλες οἱ κυβερνήσεις ἐπί σειράν ἐτῶν ἔχουν ἐγκαταλείψει τόν λεγόμενον πρωτογενῆ τομέα (γεωργία, κτηνοτροφία, κλπ.);

·    Διατί ἡ Ἑλλάς δέν ἐξάγει καί δέν ἐκμεταλλεύεται τόν μυθικόν ὀρυκτόν της πλοῦτον τήν στιγμήν μάλιστα πού μαστίζεται ἀπό ἀνεργίαν;

«Ἔχει τί πικρόν ὁ τῆς ἀληθείας λόγος»

Τό ὅτι οὐδέν ἰσχυρότερον ὑφίσταται τῆς ἀληθείας, τοῦτο ὄχι μόνον τό βλέπει κανείς εἰς τήν παγκόσμιον ἱστορίαν καί τό ἐπισημαίνει εἰς πλείστας ὅσας περιπτώσεις, ἀλλά τό βεβαιώνει καί αὐτός ὁ ἀψευδής λόγος τοῦ Θεοῦ. Πρός ἐπιβεβαίωσιν τῶν ἀνωτέρω, ἀλλά καί πρός ὠφέλειαν, «πρός διδασκαλίαν, πρός ἔλεγχον, πρός ἐπανόρθωσιν...» (1), ἄς δοῦμε τά ὅσα ἀναφέρονται εἰς τήν Παλαιάν Διαθήκην καί συγκεκριμένως εἰς τό Α´ βιβλίον τοῦ Ἔσδρα, Κεφάλαια γ´ καί δ´. Εἰς τά κεφάλαια αὐτά γίνεται λόγος δι᾽ ἕνα διαγωνισμόν τριῶν νεαρῶν σωματοφυλάκων τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν Δαρείου. Οἱ σωματοφύλακες ἐκεῖνοι, ἐνῷ ἐφύλασσαν τόν Δαρεῖον, ὁ ὁποῖος δέν εἶχε καλόν ὕπνον μετά ἀπό ἕνα συμπόσιον τό ὁποῖον εἶχε παραθέσει, συνεφώνησαν μεταξύ των ὥστε νά γράψῃ ὁ καθένας μίαν γνώμην καί εἰς τήν συνέχειαν νά τήν θέσουν ὑπ᾽ ὄψιν τοῦ ἰδίου τοῦ βασιλέως τῶν Περσῶν, ὁ ὁποῖος θά τήν ἔκρινε καί θά ἐβράβευε πλουσιοπαρόχως τήν καλυτέραν ἀπό αὐτάς.

Ἀμβλώσεις, κωλύματα Ἱερωσύνης-Ἡ κολάσιμος «οἰκονομία»

Πολλές εἶναι οἱ ἀνοικτές πληγές πού δέν λέγουν νά ἐπουλωθοῦν εἰς τό ὄνομα τῆς ταλαίπωρης ἐκκλησιαστικῆς «οἰκονομίας», ὅπως τό ὅτι κάποιοι πνευματικοί ἐπιτρέπουν τίς προγαμιαῖες σχέσεις, τήν ἀποφυγήν τεκνογονίας, τήν ἄμβλωσιν τῶν πρώτων ὡρῶν-ἡμερῶν-μηνῶν τῆς κυήσεως, δηλαδή τόν φοβερόν φόνον καί διάφορα ἄλλα ἀνεπίτρεπτα. Εἶναι κολάσιμος ἡ ὑπακοή εἰς αὐτούς τούς πνευματικούς εἰς τοιαῦτα θέματα καί δή εἰς τάς ἀμβλώσεις. Εἶναι ὑπεύθυνοι καί ὑπόλογοι  ὅλοι, καί ἡ μητέρα καί γενικῶς τό ζεῦγος, ἀλλά καί οἱ ὑπόλοιποι συμμετέχοντες. Διά τόν εἰδεχθῆ φόνον τῶν ἀμβλώσεων, ἔλεγε ὁ μακαριστός Γέρων Γαβριήλ ὁ Διονυσιάτης: «Εἶναι προτιμώτερον νά γεννηθῇ τό παιδί, νά βαπτισθῇ καί μετά νά τό σκοτώσῃ ἡ ἴδια ἡ μητέρα, παρά νά γίνῃ ἄμβλωσις».

Ἐπισκοπικόν λειτούργημα, κλῆρος, λαός-Ἡ ἐφαρμογή τῶν ἱερῶν κανόνων

 

Ἡ στρατευομένη Ἁγία τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησία ἔχει κληθῆ ὑπό τοῦ Θείου Αὐτῆς Δομήτορος νά συμβάλλῃ εἰς τήν διαφύλαξιν, διασφάλισιν καί διακήρυξιν τῆς ἀνοθεύτου Ὀρθοδόξου Πίστεως καί Παραδόσεως πρός ἁγιασμόν καί σωτηρίαν τῶν μελῶν Της.

Ἡ Ἁγία μας Ἐκκλησία διακυβερνᾶται ἀπό τό Ἅγιον Πνεῦμα καί ἡ ἑκάστοτε Ἱεραρχία ἔχει κληθῆ νά ἐφαρμόζῃ τούς Ἱερούς Κανόνας. Ὁ,τιδήποτε ἀντίθετον μέ τήν παράδοσιν τῆς Ὀρθοδοξίας δέν εἶναι πρᾶξις μαρτυρίας, ἀλλά προδοσίας.

Οἱ ἐπίσκοποι δέν εἶναι αὐτόνομοι, αὐτοδύναμοι - ἄν καί ὡρισμένοι ἔτσι τείνουν νά διαμορφωθοῦν -, οὔτε εἶναι κοσμικοί ἄρχοντες μέ ἐξουσίαν κυριάρχου. Ἔχουν πνευματικήν ἐξουσίαν καί πρέπει πρωτίστως νά κηρύττουν μετάνοιαν, νά τηροῦν τάς ὑποσχέσεις πού ἔδωσαν εἰς τήν χειροτονίαν των, νά προσφέρουν διακονίαν καί θυσίαν, νά εἶναι ταπεινοί θεράποντες καί νά βιώνουν τό ἰδεῶδες τοῦ ποιμένος καί ἐπισκόπου.

Οἱ τομεῖς πού ἐξασφαλίζει πρωτιά ἡ νεολληνική κοινωνία

Ἡ νεοελληνική κοινωνία πού κατηγορεῖται ὑπό «φίλων» καί συμμάχων, ὅτι εἶναι δῆθεν ἀντιπαραγωγική καί ὑστερεῖ, ἔρχεται πρώτη:

1. Εἰς θανάτους νέων ἀπό ναρκωτικά καί ἀπό τροχαῖα ἀτυχήματα.

2. Πρώτη εἰς τάς ἀμβλώσεις.

3. Πρώτη εἰς τήν εἰσβολήν λαθρομεταναστῶν.

4. Πρώτη εἰς ρυθμόν ἀναπτύξεως ἐγκληματικότητος.

5. Πρώτη εἰς δημόσιον χρέος.

6. Πρώτη εἰς τήν ἀστυφιλίαν.

7. Πρώτη εἰς ἀνεργίαν καί εἰς ἀποτυχῆ ἀποτελέσματα ἐξετάσεων ἀποφοίτων μέσης ἐκπαιδεύσεως.

Ἡ ἐκκλησιαστική «οἰκονομία» εἰς τήν τεκνογονίαν εἶναι θανάσιμον ἁμάρτημα

 

Κάποιοι ἰσχυρίζονται, ὅτι εἰς τό θέμα τῆς τεκνογονίας θά πρέπῃ νά ἐφαρμόζεται ἡ ἐκκλησιαστική «οἰκονομία» ἀπό τούς ποιμένας, διότι εἰς τήν ἐποχήν μας εἶναι ἀδύνατον νά ἐφαρμοσθῇ ἡ ἐκκλησιαστική «ἀκρίβεια».

Εἰς τό Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας ὀφείλουν τά πάντα νά ἐναρμονίζωνται μέ τούς Ἱερούς Κανόνας, ὅπως μᾶς τούς παρέδωσαν οἱ Πατέρες, καί ὄχι σύμφωνα μέ νεωτεριστικές-νικολαϊτικές διδασκαλίες καί ἑρμηνεῖες.

Δυστυχῶς, κάποιοι κληρικοί καί ὡρισμένοι λαϊκοί εἶναι ὑπέρ τῆς «οἰκονομίας». Οἱ κληρικοί αὐτοί, ἐνδεχομένως, ἤ δέν ἔχουν μελετήσει σωστά καί ἀπό Ὀρθοδόξου σκοπιᾶς τό ζήτημα τῆς τεκνογονίας, ἤ δέν ἔχουν ἀποβάλει ἀπό τήν καρδιά των τό δέλεαρ καί τό φόβητρον τοῦ κόσμου καί ἔτσι διστάζουν νά ὀρθοτομήσουν.

Δίχως μετάνοια κανείς δέν μπορεῖ νά σωθεῖ

Τό ἔργον τοῦ φθονεροῦ ἐχθροῦ μας διαβόλου εἶναι τό νά μᾶς σπρώχνῃ εἰς τήν ἁμαρτίαν. Ἀλλά δέν ἠμπορεῖ νά μᾶς κάμῃ νά ἁμαρτήσωμε, ἐάν ἐμεῖς δέν θέλωμε. Ὁ ἴδιος ὁ ἄνθρωπος εἶναι ὑπεύθυνος, ἐάν θά ἀκολουθήσῃ τόν Χριστόν ἤ τόν δαίμονα.

Ἡ ἁμαρτία εἶναι ξένη πρός τήν φύσιν τῆς ψυχῆς, εἶναι ἀποτέλεσμα τῆς κακῆς χρήσεως τῆς ἐλευθερίας.

Ἡ ἁμαρτία εἶναι θανάσιμος ἀσθένεια τῆς ψυχῆς, ἀλλά δέν εἶναι ἀθεράπευτος. Τό φάρμακο διά τήν θεραπείαν της εἶναι μόνον ἡ μετάνοια. Δίχως μετάνοιαν κανείς δέν ἠμπορεῖ νά σωθῇ. Λέγει ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός: «Ὅλοι οἱ πνευματικοί, οἱ Πατριάρχες, οἱ Ἀρχιερεῖς καί ὅλος ὁ κόσμος νά σέ συγχωρήσουν, εἶσαι ἀσυγχώρητος, ἐάν δέν μετανοήσῃς ἔμπρακτα».