Όσοι εκ των Ορθοδόξων Χριστιανών κρατούν με συνέπεια
το ήθος της εν Χριστό αγιοπνευματικής μας πολιτείας και την Ορθόδοξη
παράδοση μας, πιστεύουν ακράδαντα, ότι η Ορθοδοξία είναι η απ’ αρχής
Εκκλησία του Χριστού και των Αποστόλων και πορεύονται αταλάντευτα για
την πραγματοποίηση του υψίστου σκοπού, που είναι η ψυχική σωτηρία τους.
Υπάρχουν όμως κάποιοι Ορθόδοξοι, μάλιστα διανοούμενοι και ενίοτε
μερικοί διδάσκαλοι της Θεολογίας, οι οποίοι αμφισβητούν τη μοναδικότητα
αυτή της Ορθόδοξίας μας.
Πιστεύουν ότι, επειδή το Άγιο Πνεύμα είναι Θεός και πανταχού παρών,
μπορεί να επισκέπτεται και να χορηγεί τη Θεία Χάρη του και σε ανθρώπους
εκτός της Ορθόδοξου Εκκλησίας. Όμως, ούτε και εμείς αμφισβητούμε αυτή
την ελευθερία και δράση του Αγίου Πνεύματος και σε μη Ορθοδόξους και
αλλοθρήσκους ανθρώπους. Άλλωστε ποιός άνθρωπος μπορεί να ελέγξει ή να
κηδεμονεύσει το Άγιο Πνεύμα το οποίο είναι Θεός; Δύναται λοιπόν να
πνεύσει, σύμφωνα με την Αγία Γραφή (Ιωαν. 3, 8), όπου και όπως θέλει,
στο νού και στην καρδιά ενος ανθρώπου, δια να τον χειραγωγήσει εως ότου
έλθει στην Ορθοδοξία και τελικά να τον σώσει.
Στο παρών άρθρο η μοναδικότητα της Ορθοδοξίας δεν τεκμαίρεται με
θεολογικά επιχειρήματα, αλλά αποκαλύπτεται μέσα από θαυμαστά και
συγκλονιστικά περιστατικά μέσα από τη ζωή της Εκκλησίας μας στην Αφρική.
Το πρώτο περιστατικό, που θα αφηγηθούμε, συνέβει την εποχή του
μακαριστού Ιεραποστόλου π. Κοσμά Γρηγοριάτου, ο οποίος εργάσθηκε στο
Κόνγκο δώδεκα χρόνια (1977-1989).
Μια μέρα ήλθε ένα ανδρόγυνο Κονγκολέζων στον π. Κοσμά, έχοντας
κοντά τους το άρρωστο παιδί τους, το οποίο έπασχε από δαιμόνιο. Του
είπαν: