Περί Δόξας

❈ Θέλεις νά ἔχεις δόξα ἀπό τούς ἀνθρώπους; Εὔκολο εἶναι, νά τούς κάνεις τά χατίρια! Μέ ὅλους νά συμφωνεῖς. Σέ κανέναν δέν θά λές "ὄχι". Καί σ' αὐτόν πού σοῦ λέει τό σωστό θά λές "ναί", καί σ' αὐτόν πού σοῦ λέει τό λάθος θά λές "ναί", καί εἶσαι πλέον σπουδαῖος γιά ὅλους καί ἀρεστός σέ ὅλους... Ἀλλά πλέον δέν εἶσαι πρόσωπο. Ἔχεις χάσει τόν ἑαυτό σου.

Ἁγίου Παϊσίου Ἁγιορείτου, Ἀξιώματα καὶ ἀνθρώπινη δόξα.

Ἀπορῶ, πώς μερικοί δίνουν τόση σημασία στὴν ἀνθρώπινη δόξα καὶ ὄχι στὴν δόξα τοῦ Θεοῦ ποὺ μᾶς περιμένει, ὅταν «τῶν ἀνθρώπων τὴν δόξαν φύγωμεν». Σὲ τί θὰ μᾶς ὠφελήση, ἄν ἀποκτήσουμε καὶ τὸ πιὸ μεγάλο ἀξίωμα ποὺ ὑπάρχει καὶ μᾶς ἐγκωμιάζη ὅλος ὁ κόσμος; Θὰ μᾶς ὁδηγήσουν στὸν Παράδεισο τὰ ἐγκώμια τοῦ κόσμου ἤ θὰ μᾶς ὠθήσουν στὴν κόλαση; Τί εἶπε ὁ Χριστός; «Δόξαν παρά ἀνθρώπων οὐ λαμβάνω». Σὲ τί θὰ μὲ ὠφελοῦσε ἄν μποροῦσα νὰ γίνω ἀπὸ μοναχός ἱερομόναχος, δεσπότης, πατριάρχης; Θὰ μὲ βοηθοῦσαν τὰ ἀξιώματα νὰ σωθῶ ἤ θὰ ἦταν μεγάλο βάρος σὲ ἕναν ἀδύνατο Παΐσιο καὶ θὰ μὲ γκρέμιζαν στὴν κόλαση; Ἐὰν δὲν ὑπῆρχε ἄλλη ζωή, μποροῦσε νὰ δικαιολογηθῆ μία τέτοια ἀνοησία. Ἕνας ὅμως ποὺ ἐπιδιώκει τὴν σωτηριά τῆς ψυχῆς τοῦ ὅλα τὰ βλέπει «σκύβαλα» καὶ δὲν ἐπιδιώκει ἀξιώματα.

Ὁ Μωυσῆς, πάρ΄ ὅλο ποὺ ἦταν ἀπεσταλμένος ἀπὸ τὸν Θεό νὰ ἐλευθερώση τὸν λαό τοῦ Ἰσραήλ, δὲν ἀξιώθηκε νὰ πάη στὴν Γῆ τῆς Ἐπαγγελίας, γιατί ἔφθασε σὲ σημεῖο νὰ ἀγανακτήση κατὰ τοῦ Θεοῦ ἐξ αἰτίας τοῦ λαοῦ. Ζοῦσε συνέχεια μέσα στὴν γκρίνια τοῦ λαοῦ καὶ μία φορά ἀγανάκτησε. «Μοῦ ζητοῦν νερό, εἶπε. Ποῦ νὰ τούς βρῶ νερό;». Μά πρίν ἀπὸ λίγο χτύπησες τὴν πέτρα καὶ ἔβγαλες νερό καὶ τούς ἔδωσες!

Δύσκολο ἦταν; Ἀλλά εἶχε μπλέξει μὲ τὰ θέματα, μὲ τὶς ὑποθέσεις τοῦ λαοῦ καὶ ξέχασε πόσο νερό εἶχε βγάλει νωρίτερα, καὶ ἀπὸ τὶς πολλές σκοτοῦρες ποὺ εἶχε, δὲν τὸ κατάλαβε, γιὰ νὰ ζητήση συγχώρεση ἀπὸ τὸν Θεό.

Ἡ ἀνθρώπινη δόξα Πνευματικό Ἀλφάβητο Ἁγ Δημητρίου Ροστώβ. Ἀρχιμ Σάββα Ἁγιορείτου

Ἡ ἀνθρώπινη δόξα Πνευματικό Ἀλφάβητο Ἁγ Δημητρίου Ροστώβ Ἀρχιμ Σάββα Ἁγιορείτου 29 1 2019
https://www.youtube.com/watch?v=ADm1_gHVMaQ

Τό μήνυμα τῆς ἡμέρας

"Όταν έχεις λογισμό που σε προτρέπει να ζητήσεις ανθρώπινη δόξα, να ξέρεις καλά, ότι σου προετοιμάζει αισχύνη." 

Αγ. Μάρκος ο Ασκητής

https://epanosifi.blogspot.com/2019/07/blog-post_5.html

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΖ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ: Πρός Τιμόθεον Β΄2,1-10 [ἁγίου Χαραλάμπους], Μέρος Δεύτερο

         

           Ερμηνεία του Ιερού Χρυσοστόμου στην αποστολική περικοπή

         από την Β΄«Προς Τιμόθεον» επιστολή του αποστόλου Παύλου,

                          κεφάλαιο 6,εδάφια 1-10.

[ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ: η δόξα η κοσμική και η αιώνια δόξα του Θεού]

     Πρόσεχε, αγαπητέ μου: δεν υπάρχει δόξα στη γη, αλλά η πραγματική δόξα βρίσκεται στους ουρανούς· αν κάποιος θέλει να επιτύχει αιώνια άνεση, ας θλίβεται· αν κάποιος θέλει για πάντα να ευδοκιμεί και να ζει μέσα στην τρυφή ας περιφρονεί τα πρόσκαιρα. Το ότι η ατιμία είναι δόξα, ενώ η δόξα είναι ατιμία, έλα να το παρουσιάσουμε αυτό όσο είναι δυνατό, για να γνωρίσουμε την πραγματική δόξα. Δεν είναι δυνατό να δοξάζεσαι στη γη· αν όμως θέλεις να δοξάζεσαι, αυτό θα γίνεται με ατιμία. Και εμπρός ας το εξετάσουμε αυτό στα δύο πρόσωπα, του Νέρωνα και του Παύλου.

    Ο Νέρωνας είχε τη δόξα του κόσμου, ενώ ο Παύλος την ατιμία. Πώς; Εκείνος ήταν τύραννος· είχε κατορθώσει πολλά· έστησε τρόπαια, είχε άφθονα πλούτη, παντού άπειρα στρατόπεδα, το περισσότερο μέρος της οικουμένης υποταγμένο. τη βασίλιδα πόλη υποταγμένη· όλη η σύγκλητος υπέκυπτε σε αυτόν, και τα ίδια τα ανάκτορά του ήταν λαμπρά στην όψη. Είτε χρειαζόταν να οπλιστεί, έβγαινε με χρυσό και τίμιους λίθους οπλισμένος· εάν βρισκόταν σε ειρήνη, καθόταν ντυμένος με βασιλική πορφύρα.

   Είχε πολλούς ακολούθους, πολλούς υπασπιστές· αποκαλούνταν «κύριος γης και θάλασσας»· ήταν αυτοκράτορας, Αύγουστος, Καίσαρας βασιλιάς και πολλά άλλα τέτοια ονόματα είχε, που του πρόσφεραν κολακεία και υπηρεσία, και γενικά τίποτε δεν του υπολειπόταν από αυτά που συντελούν σε δόξα. Αλλά και σοφοί και δυνάστες και βασιλείς τον έτρεμαν και φοβούνταν τον άνδρα· καθόσον λεγόταν ότι είναι σκληρός και θρασύς άντρας· ήθελε αυτός να θεωρείται και Θεός και περιφρονούσε όλα τα είδωλα και τον ίδιο τον Θεό των πάντων, και λατρευόταν σαν Θεός. Τι υπάρχει ανώτερο από αυτή τη δόξα; ή καλύτερα τι υπάρχει χειρότερο από την ατιμία; Αλλά δε γνωρίζω πώς το στόμα προέτρεξε κινούμενο από την αλήθεια και έβγαλε την απόφαση πριν από την κρίση. Κατ’αρχήν όμως ας εξετάσουμε το πράγμα σύμφωνα με τη γνώμη των πολλών, σύμφωνα με τη γνώμη των απίστων, σύμφωνα με την κολακεία. Τι μεγαλύτερη δόξα από το να θεωρηθεί αυτός και θεός; Πραγματικά είναι μεγάλη ατιμία αυτό, ενώ είναι κανείς άνθρωπος να επιθυμεί με μανία τέτοια πράγματα· κατ’αρχήν όμως ας εξετάσουμε το πράγμα σύμφωνα με τη γνώμη των πολλών. Τίποτε λοιπόν δεν του έλειπε από την ανθρώπινη δόξα, αλλά σαν θεός λατρευόταν απ΄όλους.

Ἀββᾶς Ἰσαάκ ὁ Σύρος «Ὅσο φεύγεις τήν δόξα, τόσο σέ κυνηγάει ἡ δόξα»

 Aπόσπασμα από ομιλία του π. Σάββα Αγιορείτη.

Θέλεις πραγματικά ν’ ἀνέβεις; Πρέπει νά κατεβαίνεις. Συνέχεια νά κατεβαίνεις. Θά σέ ἀνεβάσει ὁ Θεός, ὅταν πρέπει. Λέει, πολύ ὡραῖα, ὁ ἀββᾶς Ἰσαάκ ὁ Σύρος «ὅσο φεύγεις τήν δόξα, τόσο σέ κυνηγάει ἡ δόξα». 

Ὅσο κυνηγᾶς τήν δόξα, τόσο φεύγει.

Ἡ δόξα τῶν ἀνθρώπων σου στερεῖ τή δόξα τοῦ Θεοῦ (Ἁγίου Δημητρίου τοῦ Ροστώφ)

Η δόξα των ανθρώπων σου στερεί τη δόξα του Θεού. Μη γλυκαίνεσαι με την τιμή του κόσμου τούτου, για να μην πικραθής ξαφνικά κι αναπάντεχα από την ατίμωσι του κόσμου τούτου. Γιατί, σ' αυτή τη γη, τη δόξα ακολουθεί συνήθως η ατίμωσις.

Μετά την ευδαιμονία έρχεται ή δυστυχία, μετά την ευφροσύνη η θλίψις, μετά τη χαρά ο πόνος, μετά τη ζωή ο θάνατος. Όλα μεταβάλλονται, όλα έρχονται και παρέρχονται, εκτός από τον αιώνιο Θεό και την αιώνια δόξα Του.

Οι Ιουδαίοι τίμησαν και υποδέχθηκαν τον Κύριο σαν βασιλιά, "μετά Βαΐων και κλάδων". Και μετά από λίγο Τον ατίμωσαν, Τον εχλεύασαν, Τον ερράπισαν... Πρώτα γονάτισαν μπροστά Του και Τον προσκύνησαν. Κι έπειτα Τον άρπαξαν και Τον οδήγησαν στον Σταυρό. Τη μια μέρα ζητωκραύγαζαν "ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου!" Και την άλλη παραληρούσαν "σταυρωθήτω!" Αυτοί είναι οι άνθρωποι. Κι αυτή είναι η δόξα της γης.

Όταν ευημερείς οι άνθρωποι σε ήμουν και σε δοξάζουν. Όταν δυστυχήσης σ' εγκαταλείπουν και σ' αποστρέφονται. Όταν όλοι τιμούσαν και θαύμαζαν τον Κύριο, οι απόστολοι ήταν δίπλα Του. Την ώρα του πάθους Του όμως Τον εγκατέλειψαν κι έφυγαν μακριά Του.

«Ἡ ἀνθρώπινη δόξα»

Ἁγίου Δημητρίου τοῦ Ροστώφ

Ἡ δόξα τῶν ἀνθρώπων σοῦ στερεῖ τή δόξα τοῦ Θεοῦ. Μή γλυκαίνεσαι μέ τήν τιμή τοῦ κόσμου τούτου, γιά νά μήν πικραθῆς ξαφνικά κι ἀναπάντεχα ἀπό τήν ἀτίμωσι τοῦ κόσμου τούτου. Γιατί, σ᾿ αὐτή τή γῆ, τή δόξα ἀκολουθεῖ συνήθως ἡ ἀτίμωσις. Μετά τήν εὐδαιμονία ἔρχεται ἡ δυστυχία, μετά τήν εὐφροσύνη ἡ θλῖψις, μετά τή χαρά ὁ πόνος, μετά τή ζωή ὁ θάνατος. Ὅλα μεταβάλλονται, ὅλα ἔρχονται καί παρέρχονται, ἐκτός ἀπό τόν αἰώνιο Θεό καί τήν αἰώνια δόξα Του.

Οἱ Ἰουδαῖοι τίμησαν καί ὑποδέχθηκαν τόν Κύριο σάν βασιλιά, “μετά βαΐων καί κλάδων”. Καί μετά ἀπό λίγο Τόν ἀτίμωσαν, Τόν ἐχλεύασαν, Τόν ἐρράπισαν... Πρῶτα γονάτισαν μπροστά Του καί Τόν προσκύνησαν. Κι ἔπειτα Τόν ἅρπαξαν καί Τόν ωδήγησαν στόν Σταυρό. Τή μιά μέρα ζητωκραύγαζαν΄ “ὡσαννά, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου!” Καί τήν ἄλλη παραληροῦσαν΄ “σταυρωθήτω!” Αὐτοί εἶναι οἱ ἄνθρωποι. Κι αὐτή εἶναι ἡ δόξα τῆς γῆς.

Ὅταν εὐημερῆς οἱ ἄνθρωποι σέ τιμοῦν καί σέ δοξάζουν. Ὅταν δυστυχήσης σ᾿ ἐγκαταλείπουν καί σ᾿ ἀποστρέφονται. Ὅταν ὅλοι τιμοῦσαν καί θαύμαζαν τόν Κύριο, οἱ ἀπόστολοι ἦταν δίπλα Του. Τήν ὥρα τοῦ πάθους Του ὅμως Τόν ἐγκατέλειψαν κι ἔφυγαν μακριά Του.

Καύχησις καί αὐτοέπαινος

«ΚΑΥΧΗΣΙΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΕΠΑΙΝΟΣ»

Ἀπό τό βιβλίο «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ»

Ἁγίου Δημητρίου τοῦ Ροστώφ

Ζητᾶς μέ πάθος καί μανία τόν ἔπαινο, τήν ἀναγνώρισι καί τή δόξα τῶν ἀνθρώπων. Ἐκτός ἀπό τόν Θεό, τόν πάντων Ποιητή, κανείς ἄλλος δέν εἶναι ἄξιος ἐπαίνου καί δόξης. “Μή καυχάσθω ὁ φρόνιμος ἐν τῇ φρονήσει αὐτοῦ, καί μή καυχάσθω ὁ δυνατός ἐν τῇ δυνάμει αὐτοῦ, καί μή καυχάσθω ὁ πλούσιος ἐν τῷ πλούτῳ αὐτοῦ, ἀλλ΄ ἐν τούτῳ καυχάσθω ὁ καυχώμενος, συνιεῖν καί γινώσκειν τόν Κύριον καί ποιεῖν κρῖμα καί δικαιοσύνην ἐν μέσῳ τῆς γῆς” (Α΄ Βασιλ. 2. 10).

Σέ καμμιά περίστασι νά μήν αὐτοεπαινῆσαι, ἀλλά καί νά μή ζητᾶς τόν ἔπαινο τῶν ἄλλων. Οὔτε νά ζηλεύῃς ἐκεῖνους πού ἐπαινοῦνται ἀπό τούς ἀνθρώπους. Ἀληθινά συνετός εἶναι ἐκεῖνος πού ἐπαινεῖται ἀπό τόν Θεό καί δοξάζεται ἀπό τόν Θεό. “Ὁ καυχώμενος, ἐν Κυρίῳ καυχάσθω” (Α΄ Κορ. 1. 31). Μήν ἀναπαύεσαι στούς ἐπαίνους τῶν ἀνθρώπων. Στόν Θεό ἀναζήτησε τήν ἀληθινή ἀνάπαυσι. Ὅλα τά ἀνθρώπινα εἶναι πρόσκαιρα καί μεταβλητά. Ὅλα τά θεῖα εἶναι αἰώνια καί ἀμετάβλητα. Φρόντιζε γιά τή δόξα μόνο τοῦ Θεοῦ, καί ὁ Θεός θά σέ δοξάσει. Ἄν φροντίζῃς γιά τή δική σου δόξα, ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ θά σ΄ ἐγκαταλείψει. “Μή ἡμῖν, Κύριε, μή ἡμῖν, ἀλλ΄ ἤ τῷ ὀνόματί σου δός δόξαν” (Ψαλμ. 113. 9).

Ἡ δόξα τῶν ἀνθρώπων καί ἡ Δόξα τοῦ Θεοῦ. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης.

Ἡ δόξα τῶν ἀνθρώπων καί ἡ Δόξα τοῦ Θεοῦ. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης. Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 27-04-2016
(Κήρυγμα τήν Μεγάλη Τετάρτη, Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης).
http://HristosPanagia3.blogspot.gr

Θέλουν να τους γίνουν θαύματα

 Ἀγιος Ἰγνάτιος Μπριαντσιανίνωφ

Τον Δ’ Αιώνα ζούσε στην Αίγυπτο ένας άγιος Γέροντας, που είχε και αυτός το χάρισμα των ιαμάτων• από αυτό είχε αποκτήσει πολύ μεγάλη δόξα. Γρήγορα όμως παρατήρησε, ότι η υπερηφάνεια τον εξουσίαζε, και ότι δεν ήταν σε θέση να την νικήση με τις δικές του δυνάμεις. Και τότε με πολύ θερμή προσευχή κατέφυγε στο Θεό. Και Τον παρακάλεσε να επιτρέψη να δαιμονισθή• για να ταπεινωθή. Και ο Θεός εισάκουσε το ταπεινό αίτημα του δούλου Του. Και άφησε τον σατανά να μπη μέσα του. Ο Γέροντας άφησε τον εαυτό του σε όλες τις επιθέσεις του διαβόλου. Αυτό κράτησε πέντε μήνες. Στο διάστημα αυτό του φορούσαν ράκη.

«Εἶναι ἀσύλληπτη ἡ εὐφροσύνη στόν οὐρανό καί ἡ δόξα πού περιμένει τούς ἁγίους, γι᾿ αὐτό καί πρέπει νά τήν ποθοῦμε ὁλόψυχα. Τίποτε ἀπό ὅσα ὑπάρχουν ἤ γίνονται ἀπό ἐμᾶς δέν εἶναι ἀντάξιό της» μέρος α΄

Ὑπόθεση στ΄(6)

«ΛΟΓΟΙ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΙΕΣ

ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ»

Τοῦ ἁγίου Ἐφραίμ

Ἀδελφοί, εἶναι μεγάλη καί ἀσύλληπτη ἡ δόξα πού περιμένει τούς ἁγίους, ἐνῶ ἡ δόξα αὐτῆς τῆς ζωῆς χάνεται σάν τό λουλούδι καί πέφτει γρήγορα σάν τό χορτάρι. Πολλοί ἡγεμόνες καί βασιλιάδες ἐξουσίασαν χῶρες καί πόλεις, ὄχι λίγες, καί μετά ἀπό λίγο ξεχάστηκαν, σάν νά μήν ὑπῆρξαν. Πόσοι βασιλιάδες, πού κυβέρνησαν πολυάριθμα ἔθνη, δέν ἔφτιαξαν γιά τόν ἑαυτό τους ἀγάλματα καί μνημεῖα, νομίζοντας ὅτι μέ αὐτά θά μείνουν ὀνομαστοί μετά τόν θάνατό τους· καί μετά ἀπό αὐτούς ἦρθαν ἄλλοι καί κατέστρεψαν τίς προτομές καί ἔκαναν κομμάτια τά ἀγάλματα! Σέ μερικά μάλιστα ἀπό αὐτά ἀφαίρεσαν τό παλιό πρόσωπο καί στή θέση του κόλλησαν τό δικό τους· ἀλλά καί αὐτῶν τά ἔργα καταστράφηκαν μετά ἀπό ἄλλους.

Ἄλλοι πάλι κατασκεύασαν γιά τόν ἑαυτό τους μεγαλόπρεπους τάφους, νομίζοντας ὅτι μέ αὐτούς θά ἐξασφαλίσουν τήν αἰώνια θύμιση τοῦ ὀνόματός τους· χάραξαν μάλιστα ἐπάνω σέ αὐτούς καί τή μορφή τους.

Μέγας Βασίλειος: Νά κυνηγᾶς τήν ταπεινοφροσύνη σάν νά εἶσαι ἐρωτευμένος μαζί της

H ψυχή σου εξομοιώνεται με όσα κάνεις, παίρνει τη μορφή και το σχήμα των πράξεών σου.

Η εμφάνισή σου, το ντύσιμο, το βάδισμα και ο τρόπος που κάθεσαι, όπως και το φαγητό σου, το κρεβάτι, το σπίτι και τα έπιπλα του σπιτιού, όλα να είναι απλά. Και τα λόγια και το τραγούδι και η παρέα με το φίλο, κι αυτά να τείνουν στο μέτρο κι όχι στην υπερβολή.

Μην κάνεις επίδειξη με περίτεχνα λόγια, ούτε με κορώνες στο τραγούδι, μην κάνεις διαλέξεις αλαζονικές και βαρυσήμαντες, μα απ' όλα να αφαιρείς την υπερβολή. Να είσαι καλός με το φίλο, μαλακός με τον υφιστάμενο, ανεξίκακος με τους θρασείς, φιλάνθρωπος με τους περιφρονημένους. Να παρηγορείς όσους ταλαιπωρούνται, να επισκέπτεσαι όσους υποφέρουν, να συζητάς με γλυκύτητα, να απαντάς με χαμόγελο, να είσαι προσιτός σε όλους.

Ὁ Ὅσιος Σισώης ὁ Αἰγύπτιος στὸν τάφο τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου

Ὁ Ὅσιος ἐπεσκέφθη κάποτε τὸν τάφο τοῦ Μεγάλου Ἀλεξάνδρου. Ὅταν στάθηκε μπροστὰ καὶ ἀναλογίσθηκε τὸ μεγαλεῖο, στὸ ὁποῖο ἔζησε ὁ ἐνδοξώτατος αὑτὸς βασιλιὰς τῶν Ἑλλήνων, τὴν δόξα ποὺ ἀπέκτησε μὲ τὰ κατορθώματά του στοὺς πολέμους, ποὺ τὸν ἔκαμαν ἥρωα καὶ κατακτητὴ τῆς ἐποχῆς ἐκείνης, ἔφριξε μὲ τὴν σκέψη πόσο ἄστατη εἶναι ἡ ζωὴ καὶ πόσο πρόσκαιρη ἡ δόξα. Ἔκλαψε καὶ θρήνησε γιὰ τὴ ματαιότητα ὅλης αὐτῆς μιᾶς προσπάθειας ποὺ κατέλαβε ὅλη του τὴν ζωή καὶ ποὺ δὲν τοῦ προσέφερε κανένα καλὸ στὴν ψυχή του.
Οἱ μαθητὲς τοῦ ἀββᾶ Σισώη ζωγράφισαν τὴν εἰκόνα τοῦ πνευματικοῦ τους πατέρα κοντὰ στὸν τάφο, καὶ ἔγραψαν καὶ τὸ ἑξῆς ἐπίγραμμα:

Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης,Ἔργον ταπεινὸν καὶ ἀθόρυβον

Ἔργον ταπεινὸν καὶ ἀθόρυβον

 

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

 

ΟΛΟΙ οἱ κοσμικοί ἄνθρωποι θέλουν νά ἔχουν καλό ὄνομα στήν κοινωνία. Αἰσθάνονται ἰδιαίτερη εὐχαρίστηση, ὅταν οἱ ἄλλοι μιλοῦν ἐπαινετικά γι᾿ αὐτούς. Μένουν ἀδιάφοροι ἄν οἱ ἔπαινοι δέν ἀνταποκρίνονται στήν πραγματικότητα ἤ ἄν οἱ ἐπαινοῦντες εἶναι παραπλανημένοι ἀπό τή δική τους ὑποκρισία. Ἡ φήμη τούς ἐνδιαφέρει καί πάνω σέ αὐτή ἐπενδύουν, προκειμένου νά πετύχουν στά ὅποια σχέδια τους, τά ὁποῖα συνήθως δέν ἔχουν πνευματικό περιεχόμενο, ἀλλ᾿ ἀντίθετα ἀποβλέπουν στήν ἐκμετάλλευση τῶν συνανθρώπων τους.

Τό θέμα εἶναι κοινωνικό ἀλλά καί ἠθικό. Ὁ λαός δυστυχῶς παρασύρεται ἀπό τίς φῆμες πού κυκλοφοροῦν, γιατί δέν ἔχει ὀρθή ἐνημέρωση καί συνήθως κινεῖται μέ βάση τό συναίσθημα καί ὄχι τή λογική. Γι᾿ αὐτό καί εὔκολα γίνεται θύμα «χαρισματικῶν» ἡγετῶν. Τό βλέπουμε αὐτό στίς ἐκλογές, ὅπου ἄσχετα καί ἀνίκανα πρόσωπα ἐκλέγονται, γιά νά λύσουν τά προβλήματά του, τά ὁποῖα ὡστόσο παραμένουν πάντα ἄλυτα.

Ποιά ἔργα εἶναι καλά καί ἄξια μισθοῦ ἀπό τόν Κύριο.

«Πόση είναι η θεϊκή ευσπλαχνία απέαντί μας!» ἀναφωνεῖ ὁ Ἅγιος Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος, καί συνεχίζει: «Με τόσο μεγάλη φιλανθρωπία και αγαθότητα έκανε συγκατάβαση στους ανθρώπους ο Κύριος, ώστε υποσχέθηκε να μην παραβλέψει κανενός αγαθού έργου το μισθό, αλλά να μας ανυψώσει από τις μικρές στις μεγάλες αρετές, έτσι που και ένα ποτήρι κρύο νερό αν δώσει κανείς, να μην του στερήσει την ανταπόδοση.
Γιατί είπε: «Όποιος δώσει σε κάποιον ένα ποτήρι κρύο νερό, μόνο επειδή είναι μαθητής μου, σάς βεβαιώνω ότι δε θα χάσει το μισθό του» (Ματθ. 10, 42), και πάλι: «Εφόσον το κάνατε σ' έναν από αυτούς, σ' εμένα το κάνατε»(Ματθ. 25, 40). Μόνον ό,τι γίνεται, να γίνεται γιατί το θέλει ο Θεός και όχι για δόξα ανθρώπινη.

Ἡ κενοδοξία ἀνοίγει τὸν δρόμο τῶν παθῶν

Ἀπὸ τὰ «Ἀσκητικά» του Ἀββᾶ Ἰσαὰκ τοῦ Σύρου

Ἡ κοσμικὴ δόξα εἶναι σὰν τὸ βράχο στὴ θάλασσα, ποὺ τὸν σκεπάζουν τὰ νερά, καὶ ὁ πλοίαρχος δὲν τὸ ξέρει, μέχρι νὰ χτυπήσει ἡ καρίνα τοῦ πλοίου καὶ νὰ βυθισθεῖ. Ἔτσι κάνει καὶ ἡ κενοδοξία στὸν ἄνθρωπο, ποὺ παραμένει κρυμμένη μέχρι νὰ τὸν βυθίσει στὰ πάθη καὶ νὰ τὸν καταστρέψει. Εἶπαν γι΄ αὐτὴν οἱ ἅγιοι Πατέρες, ὅτι στὴν ψυχὴ ποὺ πέφτει στὴν κενοδοξία, ξαναγυρίζουν ὅλα τὰ πάθη, ποὺ νικήθηκαν μὲ τὴ χάρη τοῦ Θεοῦ, καὶ ἀναχώρησαν.

http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr/2014/02/blog-post_9293.html#more

Καί ἡ δόξα εἰς τούς αἰώνας τῶν αἰώνων......

Και η δόξα εις τους αιώνας των αιώνων...

Η δόξα Σου είναι αιώνια, όπως και Σύ, ουράνιε Πατέρα μας. Είναι μέρος της ουσίας Σου, ανεξάρτητη από μας. Δεν είναι δόξα με λόγια, όπως η δόξα των θνητών. Είναι αδιαχώριστη από Σένα, όπως το φως από τον ήλιο. Ποιος είδε ποτέ το κέντρο ή την περιφέρεια της δόξας Σου; Ποιος έγινε ποτέ ένδοξος χωρίς ν' αγγίξει τη δόξα Σου;

Η υπερλάμπουσα δόξα Σου μας περιβάλλει όλους και μας κοιτάζει σιωπηλά. Πότε μισοχαμογελά και πότε μισοαπορεί με τον ανθρώπινο πόνο και τούς γογγυσμούς μας. Όταν ησυχάζουμε, ακούμε ένα μυστικό ψιθύρισμα: Είσαστε παιδιά ενός ένδοξου Πατέρα!

Πρωτοπρ. Διονύσιος Τάτσης, Φιλόδοξοι καί φιλοχρήματοι κληρικοί

ΦΙΛΟΔΟΞΟΙ ΚΑΙ ΦΙΛΟΧΡΗΜΑΤΟΙ ΚΛΗΡΙΚΟΙ

 

Τοῦ πρωτοπρεσβυτέρου π. Διονυσίου Τάτση

 

ΕΝΑΣ νέος κληρικός ξεκινάει πάντα μέ ἁγνές προθέσεις καί ἱερό ζῆλο. Κάνει σχέδια γιά τήν ἐνορία του, προσπαθεῖ νά λύσει προβλήματα καί νά ἐξωραΐσει τόν κεντρικό ναό καί τά ἐξωκκλήσια τῆς ἐνορίας του. Ὁ ἐνθουσιασμός του εἶναι προφανής και οἱ ἐνορίτες τόν παρακολουθοῦν μέ ἐνδιαφέρον καί ἐπαινοῦν κάθε ἐπιτυχία του. Ὅμως ὁ διάβολος καραδοκεῖ καί προσπαθεῖ μέ κάθε τρόπο νά ἐμποδίσει τόν ἱερέα τοῦ Θεοῦ καί νά μειώσει τό ζῆλο του. Τίς περισσότερες φορές ὁ διάβολος πετυχαίνει τό σκοπό του. Συμβαίνει αὐτό πού ἔλεγε ὁ Γέροντας Παΐσιος, ὁ ὁποῖος γνώριζε πολλούς κληρικούς καί εἶχε παρακολουθήσει τή μεταβολή τους πρός τό χειρότερο, ἐνῶ θά ἔπρεπε νά προοδεύουν πνευματικά καί νά μένουν ἀνεπηρέαστοι ἀπό τούς διαφόρους πειρασμούς.

Ἡ ἀνθρώπινη δόξα

«Η ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ ΔΟΞΑ»

Ἀπό τό βιβλίο «ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΑΛΦΑΒΗΤΟ»

Ἁγίου Δημητρίου τοῦ Ροστώφ

Ἡ δόξα τῶν ἀνθρώπων σοῦ στερεῖ τή δόξα τοῦ Θεοῦ. Μή γλυκαίνεσαι μέ τήν τιμή τοῦ κόσμου τούτου, γιά νά μήν πικραθῆς ξαφνικά κι ἀναπάντεχα ἀπό τήν ἀτίμωσι τοῦ κόσμου τούτου. Γιατί, σ΄ αὐτή τή γῆ, τή δόξα ἀκολουθεῖ συνήθως ἡ ἀτίμωσις. Μετά τήν εὐδαιμονία ἔρχεται ἡ δυστυχία, μετά τήν εὐφροσύνη ἡ θλῖψις, μετά τή χαρά ὁ πόνος, μετά τή ζωή ὁ θάνατος. Ὅλα μεταβάλλονται, ὅλα ἔρχονται καί παρέρχονται, ἐκτός ἀπό τόν αἰώνιο Θεό καί τήν αἰώνια δόξα Του.

Οἱ Ἰουδαῖοι τίμησαν καί ὑποδέχθηκαν τόν Κύριο σάν βασιλιά, “μετά βαΐων καί κλάδων”. Καί μετά ἀπό λίγο Τόν ἀτίμωσαν, Τόν ἐχλεύασαν, Τόν ἐρράπισαν...