Ἡ ἀρχὴ τῆς ἁρμονίας τῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν.

 Ἐναγκαλισμοὶ μὲ τοὺς αἱρετικούς, διχαστικὸς πόλεμος μὲ ὅλας τὰς αὐτοκεφάλους Ἐκκλησίας.

Ἡ Ὀρθοδοξία συνιστᾶ Οὐρανόν “Ξανακτισμένον” εἰς τὴν Γῆν. Ἀλλά, Διωγμοὶ ἔξωθεν. Αἱρέσεις ἔσωθεν. Καὶ Νόθευσις Ὑπερέσωθεν, ἀπό Θερσίτας, Λυκόφρονας, Ψυχοκαπήλους.

Τοῦ π. Διονυσίου Σλιόνοφ, Καθηγουμένου τῆς σταυροπηγιακῆς ἱερᾶς μονῆς Ἁγίου Ἀνδρέου τοῦ Στρατηλάτη Μόσχας,

καθηγητοῦ τῆς ἕδρας Φιλολογίας τῆς Θεολογικῆς Ἀκαδημίας Μόσχας, Δρ. Θεολογίας

Εὐχαριστοῦμε θερμῶς τὸν πατέρα Διονύσιο γιὰ τὸ ἀξιόλογο πόνημά του. Πιστεύουμε ἀκράδαντα στὴν πανορθόδοξη ἑνότητα, ἡ ὁποία στὶς ἡμέρες μας ἔχει διαταραχθῆ σὲ τέτοιο βαθμό, ὥστε ἡ Ὀρθόδοξη Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία νὰ ὁδηγῆται σὲ σχίσμα, μὲ τὸν κίνδυνο αὐτὸ νὰ προσλαμβάνη ὁλοένα καὶ εὐρύτερες διαστάσεις.

Ὁ Ὀρθόδοξος Τύπος πιστεύει – καὶ τὸ ἔχει ἀποδείξει ἔμπρακτα – ὅτι δὲν μπορεῖ νὰ γίνη ἀποδεκτὴ ἡ ἀξίωση πὼς τὸ Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως εἶναι «πρῶτο ἄνευ ἴσων». Μόνον ἕνας γνήσιος καὶ εἰλικρινὴς διάλογος δύναται νὰ συμβάλη στὴν ἀποκατάσταση τῆς ἑνότητας ἐν τῇ ὀρθῇ πίστει. Μέσα ἀπὸ τὶς στῆλες τῆς ἐφημερίδας μας, ἐπιχειροῦμε νὰ καλλιεργήσουμε ἕνα οὐσιαστικὸ διάλογο μὲ τοὺς Ρώσους ἀδελφούς, προάγοντας μία δημιουργικὴ θεολογικὴ ἀντιπαράθεση μὲ τοὺς Ἕλληνες θεολόγους τῆς Ἑλλαδικῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.

Σὲ μία ἐποχὴ κατὰ τὴν ὁποία προωθεῖται ἡ προσέγγιση μὲ ἑτεροδόξους καὶ αἱρετικούς, ἐνῶ ὁ σχετικὸς διάλογος χαρακτηρίζεται ὡς «διάλογος ἀγάπης», θεωροῦμε ἀδιανόητο νὰ μὴ τίθεται μὲ τὴν ἴδια σοβαρότητα τὸ ζήτημα τῆς πανορθόδοξης ἑνότητας ἐν τῇ πίστει τῶν Πατέρων. Εἴθε οἱ στῆλες τῆς ἐφημερίδας νὰ συμβάλουν οὐσιαστικὰ στὴν προώθηση αὐτοῦ τοῦ θεάρεστου ἔργου.

* *  *

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία βιώνει σήμερα ἕνα μεγάλο σχίσμα, ποὺ προκλήθηκε ἀπὸ τὶς μονομερεῖς ἐνέργειες τῶν ἐκπροσώπων τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Ὡστόσο ἀπὸ τὴν ἄποψη τῆς ὀρθοδόξου ἐκκλησιολογίας ἡ Ἐκκλησία εἶναι μία, καὶ ἀκόμη καὶ στὴν περίπτωση, ποὺ ἕνα τμῆμα ἀποκόπτεται ἀπὸ αὐτή, δὲν χάνει τὴν ἑνότητά της. Ἓν γένοισθε, καθὼς ἓν ἐσμὲν μετὰ τοῦ πατρὸς (πρβλ. Ἰω. 17, 21), μᾶς διδάσκει ὁ Σωτὴρ Χριστός. Ἐπίσης ἀναγιγνώσκουμε ἢ ψάλλουμε στὸ Σύμβολο τῆς Πίστεως: «Πιστεύω εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν».

Τὸ Φανάρι ὑπὸ τὴν πλήρη ἐποπτείαν τῆς ἀμερικανικῆς διπλωματίας

Ἀπόδειξις πληρωμῆς τοῦ Πατρ. Ἀθηναγόρου (Ἀριστοκλῆ Σπύρου) διά τήν λῆψιν τοῦ 33ου Μασωνικοῦ βαθμοῦ

«Ἡ Ἐκκλησία κρίσιμη παράμετρος τῆς ψυχροπολεμικῆς πραγματικότητας καὶ διπλωματίας»

ΤΟ ΦΑΝΑΡΙ ΥΠΟ ΤΗΝ ΠΛΗΡΗ ΕΠΟΠΤΕΙΑΝ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑΣ

«Ὁ διορισμός τοῦ Πατρ. Ἀθηναγόρα ἤθελε νὰ στείλη τὸ μήνυμα πρός τὴν τότε Σοβιετικὴ Ἕνωση καὶ σήμερα στὴν Ρωσία, στὴν Ὀρθόδοξη κοινότητα καὶ στὰ κράτη τῆς Ἑλλάδος καὶ τῆς Τουρκίας ὅτι τὸ Πατριαρχεῖο ἀνήκει στήν Ἀμερική».

Ἡ θρησκευτικὴ διπλωματία ἐθεωρεῖτο, ἰδιαίτερα κατὰ τοὺς βυζαντινοὺς χρόνους, ἕνα ἰσχυρὸ ἐργαλεῖο γιὰ τὴν ἐξάσκηση τῆς ἐξωτερικῆς πολιτικῆς. Εἶναι γεγονὸς ὅτι ἰδιαίτερα μετὰ τὸ τέλος τοῦ ψυχροῦ πολέμου καὶ ἀκόμα περισσότερο μετὰ τὴν 11η Σεπτεμβρίου 2001, παρατηρεῖται ἕνα ὅλο καὶ μεγαλύτερο ἐνδιαφέρον τῆς διεθνοῦς πολιτικῆς σκηνῆς γιὰ θέματα θρησκευτικῆς ὑφῆς. Ἡ σπουδαιότητα τῆς θρησκευτικῆς διπλωματίας τόσο ὡς μέσο πρόληψης ὅσο καὶ ὡς μέσο ἐπίλυσης διαφορῶν ἔχει γίνει ἀντιληπτὴ σὲ διεθνὲς ἐπίπεδο. Γι’ αὐτὸ καὶ ὅλο καὶ πιὸ συχνά, ἀποτελεῖ ἀντικείμενο διακρατικῶν συναντήσεων. Μία διπλωματία, τὴν ὁποία ἡ προτεσταντικὴ ὑπερδύναμη Ἀμερικὴ ἤδη μετὰ τὸν Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο καὶ ἀκόμα περισσότερο στὶς ἡμέρες μας ἐξασκεῖ σὲ ὑπέρτατο βαθμὸ μὲ μοναδικὸ στόχο τὸν ὑποσκελισμὸ καὶ τὴν ἀπομάκρυνση τῆς Ρωσίας ἀπὸ περιοχές, μὲ τὶς ὁποῖες ἔχει ἄμεση σχέση, ὅπως εἶναι ἡ Οὐκρανία, ἀλλὰ καὶ ἔμμεση ὅπως ἡ περιοχὴ τῶν Βαλκανίων.

Αἱ ΗΠΑ στοχεύουν εἰς τήν ἀλλοίωσιν τῆς Ὀρθοδοξίας

Ὅλοι γνωρίζουμε ὅτι ὁ Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος τελείωσε τὸ 1945, καὶ ἀμέσως οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες τῆς Ἀμερικῆς ξεκίνησαν νὰ ἐπιβάλουν τὴν παγκόσμια κυριαρχία τους, μία κυριαρχία ἡ ὁποία δὲν ἑδράζεται ἀποκλειστικὰ καὶ μόνον στὸν πολιτικὸ καὶ στρατιωτικὸ τομέα, ἀλλὰ ἔχει ἀναφορὰ σὲ κάθε πτυχὴ τῆς ἀνθρώπινης δραστηριότητας, ὥστε νὰ διαμορφωθῆ σὺν τῷ χρόνῳ μία παγκόσμια ὁμοιόμορφη κοινωνία, στὸ πρότυπο τῆς ἀμερικανικῆς, στὴν ὁποία κάθε τοπικὴ παράδοση καὶ ἰδιαιτερότητα νὰ ἐξαλειφθῆ.

Ἐνέκρινε τὴν πραξικοπηματικὴ ἀπόφαση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο γιὰ τὸν Μητροπολίτη Τυχικό.

σ.σ. ΔΥΣΤΥΧΩΣ επαληθεύτηκαν οι χειρότερες προβλέψεις του ιστολογίου.

Ανακοινωθέν για τις εργασίες της Αγίας και Ιεράς Συνόδου (17 Οκτωβρίου 2025)

Ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος, συνεχίσασα σήμερον, Παρασκευήν, 17ην τ.μ. Ὀκτωβρίου 2025, τάς ἐργασίας αὐτῆς, ἠσχολήθη διεξοδικῶς μέ τήν ἔκκλητον προσφυγήν τοῦ Πανιερ. Μητροπολίτου πρῴην Πάφου κ. Τυχικοῦ, τόν ὁποῖον ἐδέχθη εἰς τό Συνοδικόν τῆς Μεγάλης Ἐκκλησίας καί εἰς τόν ὁποῖον ἐτέθησαν ὑπό πάντων τῶν συνοδικῶν παρέδρων ἐρωτήματα ἐπί τῶν εἰς αὐτόν ἀποδιδομένων κατηγοριῶν, εἰς τά ὁποῖα καί προσεπάθησε νά ἀπαντήσῃ.

Ἀρχιμ. Ἀθανάσιος Ἀναστασίου: Ἡ πορεία τῶν διαθρησκειακῶν διαλόγων. Ὁ κοινός βηματισμός Βατικανοῦ - Φαναρίου

  

Ἀρ­χιμ. Ἀ­θα­να­σί­ου Ἀναστασίου

Προη­γου­μέ­νου Ἱ. Μ. Με­γά­λου Με­τε­ώ­ρου, Ἁγίων Μετεώρων

13 Νοεμβρίου 2024, μνήμη Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου

ΜΕΓΑ ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ !

Ἡ πορεία τῶν διαθρησκειακῶν διαλόγων

Ὁ κοινός βηματισμός Βατικανοῦ - Φαναρίου

Στό προηγούμενο κείμενο μας ἀναδείξαμε τήν ἀλλοίωση τῆς ὀρθοδόξου ἐκκλησιολογίας μέσῳ τοῦ οἰκουμενισμοῦ, καθώς ἡ ὀρθόδοξη πίστη, ἀπό μοναδική καί ἀπόλυτη ὁδός σωτηρίας, μετατρέπεται σέ μία ἁπλή πτυχή ἑνός πολυθρησκευτικοῦ πλαισίου, πού ἀναζητᾶ τήν ἀλήθεια σέ ὅλες τίς θρησκεῖες.

Ἡ ἐκκλησιολογική αὐτή μετάλλαξη ξεκίνησε, ὅπως εἴδαμε, στίς ἀρχές τοῦ 20οῦ αἰώνα, μέ τίς πατριαρχικές ἐγκυκλίους τοῦ 1902 καί 1920. Συνέπειά της ἦταν ἡ θέσπιση μίας νέας ἐκκλησιολογίας, πού παρέχει ἐκκλησιαστικότητα στίς αἱρέσεις, τίς ἀναγνωρίζει, δηλαδή, ὡς «ἐκκλησίες».

Ἡ εἴσοδος στό δεύτερο μισό τοῦ 20οῦ αἰώνα ἐπέφερε μία κατακόρυφη αὔξηση καί μία ἰδιαίτερη ἄνθιση τοῦ oἰκουμενισμοῦ, πού συνδέεται μέ συγκεκριμένα πρόσωπα καί γεγονότα. Τά γεγονότα καί τά πρόσωπα αὐτά ἀπετέλεσαν τούς σταθμούς γιά τήν μετέπειτα πορεία τῶν διαχριστιανικῶν καί διαθρησκευτικῶν σχέσεων.

100 χρόνια ἀπὸ τὴν ἀλλαγὴν τοῦ Ἡμερολογίου (1924 – 2024)

100 χρόνια ἀπὸ τὴν ἀλλαγὴν τοῦ Ἡμερολογίου (1924 – 2024)

Βλάσιος Μοναχὸς Ἁγιορείτης

Πρωταίτιοι τῆς ἀλλαγῆς οἱ σύμβουλοι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, οἱ ὁποῖοι μετεξεπαιδεύθησαν εἰς τὴν Εὐρώπην

Κατὰ τὸν καιρὸ τῆς ἐξάρσεως τῆς αἱρέσεως τῶν Ὀνοματολατρῶν Ρώσσων ἐν Ἁγίῳ Ὄρει (1912 – 1913), τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖο κατέφυγε γιὰ ἐντόπισιν τῆς αἱρέσεως, στοὺς Καθηγητὲς τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης. Ὅμως 6-7 χρόνια ἀργότερα (1919 – 1920), οἱ ἴδιοι σχεδὸν πάλιν καθηγητές, ὡς σύμβουλοι τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, μὴ ἀντιληφθέντες τὴν αἵρεσιν – παναίρεσιν τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ποὺ κρυβόταν στὸ «Ὠφέλιμον Ἔργον», ποὺ πρότειναν οἱ Ἀγγλικανοὶ καὶ Προτεστάντες τότε στοὺς ἐκκλησιαστικοὺς ταγοὺς τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, εἰσχώρησαν φεῦ, στὴν Οἰκουμενικὴν Κίνησιν. Γιὰ τοῦτο, συνέτειναν κατὰ πολὺ καὶ οἱ κρατοῦντες τότε Βενιζελικοὶ πολιτικοὶ καὶ ἐκκλησιαστικοὶ ταγοί, γιὰ νὰ ἔχομεν τάχα τὴν εὔνοιαν τῶν Μεγάλων Δυνάμεων, ἔναντι τοῦ Ἐθνικοῦ θέματος, διότι ὁ Ἑλληνικὸς Στρατὸς ἤδη βρισκόταν στὴν Μικρασίαν καὶ εἶχε φθάσει στὸ Ἀφιὸν Καραχισάρ.

α) Ὁ πρῶτος καὶ μέγιστος σύμβουλος ποὺ ἔπεισε τοὺς Ἱεράρχες τῆς Συνόδου τοῦ Πατριαρχείου νὰ εἰσχωρήσει τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖο στὴν Οἰκουμενικὴν Κίνησιν, ἦταν ὁ Σχολάρχης τῆς Θεολογικῆς Σχολῆς τῆς Χάλκης, Μητροπολίτης Σελευκείας (καὶ κατόπιν Θυατείρων), Γερμανὸς Στρηνόπουλος (1872 – 1951). Αὐτὸς καὶ οἱ ἑπόμενοι ποὺ θ’ ἀναφερθοῦν, σπούδασαν στὴν Ἑσπερίαν, (Κεντρικὴν καὶ Δυτικὴν Εὐρώπην), ποὺ ἐπὶ τὸ πλεῖστον ἐκεῖ οἱ λαοὶ ἦσαν γερμανόφωνοι. Τὸ 1903 ἀνηγορεύθη διδάκτωρ τῆς Φιλοσοφίας τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Λειψίας μὲ θέμα: «Αἱ φιλοσοφικαὶ θεωρίαι τοῦ Ἱππολύτου».

Ἀνακοίνωση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου γιὰ τὴν τελετὴ ἔναρξης τῶν Ὀλυμπιακῶν Ἀγώνων στὸ Παρίσι

Ανακοίνωση του Οικουμενικού Πατριαρχείου για την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων στο Παρίσι

Οι Ολυμπιακοί αγώνες αποτελούν κορυφαίο αθλητικό γεγονός, το οποίο προσελκύει το ενδιαφέρον εκατομμυρίων συνανθρώπων μας από κάθε γωνία της υφηλίου και η τελετή έναρξής τους έχει βαρύνουσα σημασία, καθώς προσφέρεται για την ανάδειξη της ιστορίας και του πολιτισμού της διοργανώτριας χώρας και τη διάχυση θετικών μηνυμάτων σε παγκόσμιο επίπεδο.

Με πολλή θλίψη παρακολουθήσαμε να προβάλλονται, κατά τη διάρκεια της τελετής στο Παρίσι, προσβλητικές παραστάσεις για τον Χριστιανισμό και το ιερό Ευαγγέλιο, αλλά και για κάθε πολιτισμένο άνθρωπο, ο οποίος αναγνωρίζει το δικαίωμα της πίστης και του σεβασμού στα θρησκευτικά σύμβολα.

Τελικῶς, τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως ἔγινε εὐθέως οὐνιτικό;

Τελικῶς, τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως ἔγινε εὐθέως οὐνιτικό;

τοῦ κ. Δημ. Κ. Ἀναγνώστου, Θεολόγου

Τό βέβαιον εἶναι ὄτι δέν παρεξηγοῦμε, οὔτε παρανοοῦμε, οὔτε παραποιοῦμε τήν πραγματικότητα ὅσον ἀφορᾶ στήν μαρτυρία καί στάση τοῦ φερομένου ὡς Ὀρθοδόξου Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως ἔναντι τοῦ αἱρετικοῦ Παπισμοῦ. Καί ἀσφαλῶς ἡ πλέον ἐνδεικτική καί ἀποκαλυπτική περί τούτου εἶναι ἡ μαρτυρία καί στάση τοῦ ἰδίου τοῦ ἐπικεφαλῆς αὐτοῦ, τοῦ Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου.

Ὁ κ. Βαρθολομαῖος, ὁ ἀποκαλούμενος προφανῶς καθ' ὑπερβολήν «Προκαθήμενος τῆς Ὀρθοδοξίας», μέ τήν ἰδίαν ἄνεση πού μεταβαίνει στό Ἅγιον Ὄρος ὡς προσκυνητής στά ἱερά σεβάσματα τῆς Ὀρθοδοξίας, μέ τήν αὐτή ἄνεση μεταβαίνει καί στούς Παπικούς ναούς ὡς συνεορταστής μετά τῶν αἱρετικῶν.

Ἔτσι, ὅπως μᾶς πληροφορεῖ ἐπισήμως τό Πατριαρχεῖο μέ σχετική Ἀνακοίνωσή του, ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης ἀναχώρησε τήν 4η Ἰουλίου 2024 γιά τήν Ἰταλία μέ προορισμό τήν «Ἐπισκοπή» τῆς Ivrea, προσκεκλημένος τοῦ «Ἐπισκόπου» της «Θεοφιλεστάτου κ. Edoardo Aldo Cerrato, γιά νά παραστῆ σέ ἐπίσημες τοπικές ἐκκλησιαστικές ἐκδηλώσεις».

Πρίν δοῦμε τί ἀκριβῶς συμβαίνει ἐκεῖ, κατά τό πρόγραμμα τοῦ Πατριάρχου, πρέπει νά ἐπισημάνουμε, παρά τήν ἐπικρατοῦσα ἐκκλησιολογική "ἀνοσία" στήν μετά τῶν αἰρετικῶν ἐπι-κοινωνία τῶν Φαναριωτῶν καί ὄχι μόνον, ὅτι ἡ αἵρεση τοῦ Παπισμοῦ ἀντιμετωπίζεται ἀπό τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως ὡς κανονική ἀδελφή Ἐκκλησία καθότι οἱ εὐκτήριοι οἴκοι της, οἱ δομές της καί οἱ ἐπικεφαλῆς τους ὄχι μόνον ἀποκαλοῦνται ἀλλά καί θεωροῦνται, λόγῳ καί ἔργῳ, ὡς κανονικοί Ναοί, κανονικές Ἐπισκοπές καί κανονικοί Ἐπίσκοποι ἀντιστοίχως!

Ἁγιοκατετάγη ἀπό τό Οἰκουμενικόν Πατριαρχεῖον ὁ π. Γερβάσιος Παρασκευόπουλος

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΠΑΤΡΩΝ κ.κ. ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΓΙΟΚΑΤΑΤΑΞΕΩΣ ΤΟΥ π. ΓΕΡΒΑΣΙΟΥ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΑΤΡΩΝ

Ἐν Πάτραις τῇ 16ῃ Νοεμβρίου 2023

Ἀριθμ. Πρωτ: 329

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 454Η

Χ Ρ Υ Σ Ο Σ Τ Ο Μ Ο Σ

ΕΛΕῼ ΘΕΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ ΤΗΣ ΑΓΙΩΤΑΤΗΣ

ΚΑΙ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΗΣ ΜΗΤΡΟΠΟΛΕΩΣ ΠΑΤΡΩΝ

Πρός

τό Χριστεπώνυμον Πλήρωμα

τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πατρῶν

Παιδιά μου εὐλογημένα,

Σήμερον ἡμέρα ἑόρτιος καί εὐφροσύνης ἀνάπλεως διά τήν πόλιν τῶν Πατρῶν.

Ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, κατόπιν σεπτῆς εἰσηγήσεως τοῦ Παναγιωτάτου καί Οἰκουμενικοῦ ἡμῶν Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, κατέταξεν εἰς τάς δέλτους τῶν Ἁγίων, τῆς Ὁρθοδόξου ἡμῶν Ἐκκλησίας, τόν ἡγιασμένον πνευματικόν πατέρα καί Ἱεροκήρυκα τῶν Πατρῶν, τόν θερμουγόν διδάσκαλον τῶν θείων τῆς Ἐκκλησίας Δογμάτων, τόν φιλόθεον, φιλάγιον καί φιλάνθρωπον, τόν Ἱερέα τῶν πτωχῶν καί τῶν προσφύγων, τόν τροφέα τῶν χηρῶν καί ὀρφανῶν, τόν ἱδρυτήν τοῦ πρώτου ἐν Ἑλλάδι τῶν Κατηχητικοῦ Σχολείου, τόν μαθητήν τοῦ

Ἁγίου Νεκταρίου, τόν παππούλη τῶν Πατρινῶν, τόν Ὃσιον Γερβάσιον τόν Παρασκευόπουλον, τόν κλεινόν καί σημειοφόρον Ἱερωμένον, τόν ἠγαπημένον τοῦ Λαοῦ, τόν ζηλωτήν καί πυρίπνουν ἐργάτην τοῦ Ἀμπελῶνος τοῦ Κυρίου.

Δοξάζομεν καί ὑμνολογοῦμεν, τό πανάγιον Ὂνομα τοῦ ἐν Τριάδι προσκυνουμένου Θεοῦ ἡμῶν, τόν τοιαύτην δωρεάν καί χάριν ἐπιδαψιλεύσαντα εἰς τόν Λαόν αὐτοῦ, εἰς τούς ἐκγόνους τοῦ Πρωταποστόλου, τοῦ ἁλιέως τῶν ψυχῶν, Ἀνδρέου τοῦ ἐν Σταυρῷ, ὣσπερ ὁ Κύριος, τανυθέντος.

Ἀπίστευτη ἀποκάλυψη: Τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο ἐξέδωσε τό Κοράνιο!

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 30η Ιανουαρίου 2023

ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ: ΤΟ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟ ΕΞΕΔΩΣΕ ΤΟ ΚΟΡΑΝΙΟ!

Έχουμε συντάξει και δημοσιεύσει πάμπολλες ανακοινώσεις μας σχετικά με το Ισλάμ. Έχουμε αποδείξει με αδιάσειστα στοιχεία, ότι πρόκειται για μια από τις πλέον βάρβαρες και απολίτιστες θρησκείες της ιστορίας, αλλά και μία από τις πλέον βλάσφημες εναντίον του Χριστιανισμού. Ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός δίκαια και εύστοχα την αποκαλεί ως «λαοπλάνο θρησκεία και πρόδρομο του Αντιχρίστου»!

Σοβαρές θεολογικές μελέτες αποδεικνύουν ότι το Ισλάμ απορρίπτει και πολεμά λυσσαλέα σχεδόν όλη την δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας μας. Αποκαλύπτουν ότι δεν πρόκειται για μία θρησκεία «μονοθεϊστική», όπως την θέλουν οι θιασώτες του Οικουμενισμού, με δικές της αρχές και πίστεις, αλλά για ένα συμπίλημα διδασκαλιών από τον Ιουδαϊσμό, Χριστιανισμό, Γνωστικισμό, Μανιχαϊσμό, Ζωροαστρισμό, κλπ, δομημένων σε συνδυασμό με την παγανιστική δεισιδαιμονία της προϊσλαμικής αραβικής χερσονήσου. Τα χριστιανικά στοιχεία του Ισλάμ προέρχονται από τις διάσπαρτες αιρετικές ομάδες της αραβικής ερήμου, όπου είχαν καταφύγει πλήθος αιρετικών, που διώχθηκαν από το Βυζαντινό κράτος. Πολλές ανιστόρητες διηγήσεις του Κορανίου, προέρχονται από τα λεγόμενα απόκρυφα κείμενα των πρώτων χριστιανικών χρόνων, τα οποία χρησιμοποιούνταν ως «ιερές γραφές» από τους αιρετικούς της εποχής εκείνης. Είναι άλλωστε ιστορικά αποδεδειγμένο, ότι ο αγράμματος βεδουίνος Μωάμεθ, κατηχήθηκε από αιρετικούς χριστιανούς ερημίτες, στα διάφορα ταξίδια του ως βοηθός καμηλιέρης.

Η ιστορία των 13 αιώνων της θρησκείας αυτής είναι ένας αδιάκοπος αγώνας κατά του Χριστιανισμού, ο οποίος είναι ποτισμένος με ποταμούς αιμάτων εκατομμυρίων χριστιανών. Φρικτές είναι οι διώξεις και θανατώσεις χιλιάδων Νεομαρτύρων στα μαύρα χρόνια της οθωμανικής δουλείας, οι οποίοι υποβλήθηκαν σε φοβερά μαρτύρια και έχυσαν το αίμα τους, διότι αρνήθηκαν να απεμπολήσουν την πίστη τους στον αληθινό Τριαδικό Θεό και τον Ένσαρκο Θεό Λόγο Του.

Προτεκτορᾶτον τῶν Η.Π.Α. τὸ Οἰκουμενικὸν Πατριαρχεῖον!

Σέ προηγούμενο σχόλιό μας εἴχαμε παραθέσει τὴν τεκμηριωμένη ἄποψη τοῦ λόγιου μοναχοῦ, ἄριστου θεολόγου, συγγραφέα καὶ γεωπολιτικοῦ ἀναλυτῆ π. Σεραφεὶμ Ζήση, γιὰ τὴν πλήρη ὑποδούλωση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου στὴν ἀμερικανικὴ ἐξωτερικὴ πολιτική. Δυστυχῶς, τὰ γεγονότα ἐπαληθεύουν πλήρως τὴν θέση αὐτὴ καὶ ἀπὸ ἕνα πρόσ­φατο γεγονός: «Ἐπίσκεψη στὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο πραγματοποίησε σήμερα, Τρίτη, 11 Ὀκτωβρίου 2022, ἡ κ. Erika Olson, ὑψηλόβαθμο στέλεχος τοῦ Ὑπουργείου Ἐξωτερικῶν τῶν Η.Π.Α., στὸ Τμῆμα Εὐρωπαϊκῶν καὶ Εὐρασιατικῶν Ὑποθέσεων.

Ὅταν ἀπέλασαν τόν Καντιώτη ἀπό τό Ἅγιον Ὄρος, διότι ἔβγαλε ἕνα πύρινο ἀντι-Οἰκουμενιστικό λόγο!

Όταν απέλασαν τον Καντιώτη από το Άγιον Όρος, διότι έβγαλε ένα πύρινο αντι-Οικουμενιστικό λόγο!

Αποσπασμα αντιοικουμενιστικη ομιλιας του Μητρ. Φλωρινης π. Αυγουστινου Καντιωτου

στην πανηγυρι της Ι. Μ. Κουτλουμουσιου το 1990,

που αναψε φωτιες σε 2-3 πατριαρχικους του Αγιου Ορος

Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου

«Κόρακες τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἐξέλθετε τῆς Κιβωτοῦ» (σελ. 14).

«…Ἀρχιερεῖς τοῦ Οἰκουμενικοῦ θρόνου ἐκφράζονται χυδαιότατα γιὰ τὸ Πηδάλιο, τὸ ὁποῖο εἶνε ἐπιμελημένη συλλογὴ ὅρων καὶ κανόνων τοπικῶν καὶ οἰκουμενικῶν Συνόδων μετὰ ἑρμηνείας καὶ ὑπομνηματισμοῦ ἀπὸ τὸν περιώνυμο Ἁγιορείτη μοναχὸ ἅγιο Νικόδημο. Ὀνομάζουν τὸ Πηδάλιο …χαρτὶ ὑγείας!

Στὸ κλίμα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου τελευταίως καλλιεργεῖται ἕνα πνεῦμα νεοπατερισμοῦ, σύμφωνα μὲ τὸ ὁποῖο τὰ ὅσα εἶπαν καὶ διέταξαν οἱ πατέρες τῆς Ἐκκλησίας κατὰ τὸ παρελθόν, σὲ τοπικὲς καὶ οἰκουμενικὲς Συνόδους, ἴσχυαν γιὰ «τῷ καιρῷ ἐκείνῳ», ἀλλὰ τώρα ἔχασαν τὴν ἀξία τους. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸν σύγχρονοι πατέρες θεσπίζουν νέους ὅρους, θεσμοὺς καὶ ἤθη στὴν Ἐκκλησία, τὰ ὁποῖα καὶ ἔχουν κατ᾽ αὐτοὺς σήμερα ἰσχὺν καὶ ἀξία! Αὐτοὶ διαχειρίζονται τὰ μεγάλα θέματα τῆς πίστεως καὶ ἔχουν ἀναφαίρετο δικαίωμα μὲ τὶς οἰκουμενιστικές τους ἐκδηλώσεις νὰ ὑποδουλώσουν τὴν ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ στὸν μινώταυρο τοῦ παπισμοῦ μὲ τὸ πρόσχημα τῆς ἑνώσεως τῶν «ἐκκλησιῶν». 

Συνέπεια αὐτῶν εἶνε, ἄλλος ἱεράχης νὰ πιστεύῃ, ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν εἶχε τὸ ἀναμάρτητον… Καὶ εἶνε αὐτός, παρακαλῶ, ἱεράρχης τοῦ Οἰκουμενικοῦ κλίματος ἐν ἐνεργείᾳ, χωρὶς νὰ τοῦ γίνῃ οὔτε ἡ παραμικρὰ παρατήρησις, δεδομένου ὅτι ἑκατοντάδες ἐπιστολῶν, ἀναφορῶν, ὑπομνημάτων τῶν εὐσεβῶν Χριστιανῶν εἶχαν σταλῆ στὸ Πατριαρχεῖο… Ἐγὼ δὲ ἀπέστειλα στὸ Πατριαρχεῖο ἐμπεριστατωμένη μήνυσιν κατὰ τοῦ ἐν λόγῳ ἱεράρχου, ἀλλὰ δυστυχῶς ἡ μήνυσίς μου πέρασε στὸ χρονοντούλαπο, χωρὶς κἂν νὰ ἐξετασθῇ, χωρὶς κἂν νὰ διαταχθοῦν ἀνακρίσεις.

Ὁ ἐγωισμός καί ἡ αἵρεσις κατατρώγουν τούς ὀλιγοστούς ἐνοίκους τοῦ Φαναρίου

Ο ΕΓΩΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΑΙΡΕΣΙΣ ΚΑΤΑΤΡΩΓΟΥΝ ΤΟΥΣ ΟΛΙΓΟΣΤΟΥΣ ΕΝΟΙΚΟΥΣ ΤΟΥ ΦΑΝΑΡΙΟΥ

Τοῦ κ. Γεωργίου Τραμπούλη

Τό Οὐκρανικό ζήτημα δέν εἶναι ἁπλά ἡ ἀντιπαράθεση δύο Ἐκκλησιῶν, τῆς Κωνσταντινουπόλεως καί τῆς Ρωσίας, ἀλλά ἡ ἐπιβολή τῆς ἀντικανονικότητας καί τοῦ κοσμικοῦ φρονήματος στήν Ἐκκλησία. Ἡ προσπάθεια δηλαδή τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινουπόλεως νά ἐπιβάλη τίς ἀντιεκκλησιαστικές ἀξιώσεις της στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, παραβιάζοντας τά Δόγματα, τούς Ἱερούς Κανόνες καί τήν Ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας. Καί ταυτόχρονα τό Πατριαρχεῖο νά διαδραματίζη σημαντικό πολιτικό ρόλο.

Ἐμπνευστής καί τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἀντικανονικότητας καί τοῦ κοσμικοῦ φρονήματος ὑπῆρξε ὁ Πατριάρχης Ἀθηναγόρας, ὁ ὁποῖος εἰσήγαγε τό Πατριαρχεῖο στά διθνῆ πολιτικά δρώμενα στήν ἐποχή τοῦ ψυχροῦ πολέμου. Ὁ Ἀθηναγόρας εἶναι ὁ πρῶτος πού ξεκίνησε καί πάλι μετά ἀπό πολλούς αἰῶνες προσπάθειες ἕνωσης τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μέ τήν Παπική. Τό ὅτι ἡ προσπάθεια αὐτή ἐπιβαλόταν ἀπό ἐξωτερικό παράγοντα, τήν Ἀμερική, εἶναι καταφανές ἀπό τό γεγονός ὅτι ἡ ἐκκλησιστική πολιτική τοῦ Ἀθηναγόρα σέ ὅλα τά ἐπίπεδα –οἱ διαχριστιανικοί διάλογοι, ἡ σχέση τοῦ Πατριαρχείου μέ τήν Ἀνατολή καί τήν Δύση- ἀκολουθεῖται ἀπαρασάλευτα καί μετά τόν θάνατό του, ἰδιαίτερα ἀπό τόν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο. Τήν στιγμή μάλιστα πού ὁ Ἀθηναγόρας δέν ὑπῆρξε γέννημα Ἱεράρχης τοῦ κύκλου τοῦ Φαναρίου.

Ἀλλοίωσις τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πολιτεύματος

Ὁ Πατριάρ­χης Βαρ­θολομαῖος ἐμβολιασμένος ἀπό κοσμικές ἀντιλήψεις καί παπική νοοτροπία ὁλοκληρώνει σήμερα τό ὅραμα τοῦ Ἀθηναγόρα, ἐπιβάλλοντας τήν οἰκουμενιστική θεολογία καί μία νέα ἐκκλησιολογική συνείδηση περί συνοδικότητας καί θεολογίας περί τοῦ ἐπισκόπου, στό δέ κοσμικό ἐπίπεδο δένει ἀκόμα πιό σφικτά τό ρωμαίικο Πατριαρχεῖο μέ τήν προτεσταντική Ἀμερική. Μετά τήν προσπάθειά του νά θεμελιώση μία νέα ἐκκλησιολογία περί συνοδικότητας, μέ τήν σύνοδο τῆς Κρήτης, σήμερα μέσῳ τοῦ Οὐκρανικοῦ ζητήματος ἐπιχειρεῖ νά θέση τίς βάσεις τοῦ ὀρθοδόξου πρωτείου, νά ἀναδείξη δηλαδή τήν ὑπεροχή ἑνός πρώτου, ὁ ὁποῖος θά εἶναι ὁ ἐκφραστής, ὁ συντονιστής τῆς ἑνότητας τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας.

Διακήρυξη ἀφύπνισης καί ἀντίστασης: Ἀπό τήν αἵρεση τοῦ Κολυμπαρίου στό Οὐκρανικό σχίσμα καί στήν «Ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν».

ΣΥΝΑΞΙΣ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΚΛΗΡΙΚΩΝ ΚΑΙ ΜΟΝΑΧΩΝ

e-mail: synaxisorthkm@gmail.com

ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΚΟΛΥΜΠΑΡΙΟΥ ΣΤΟ ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ ΣΧΙΣΜΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ «ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ»

Τί δέoν γενέσθαι;

ΔΙΑΚΗΡΥΞΗ ΑΦΥΠΝΙΣΗΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗΣ

Εἰσαγωγικό Σημείωμα

Ἐπειδή ἡ Διακήρυξη ξεπέρασε τήν ἔκταση πού ὑπολογίζαμε, γιά νά μή δειλιάσει κανείς καί ἀποφύγει νά τήν διαβάσει παρουσιάζουμε ὡς κίνητρο καί καθρέπτη τά περιεχόμενά της:

1. Ἡ νέα παπίζουσα ἐκκλησιολογία τοῦ Φαναρίου ἐγέννησε τήν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης καί τό ψευδοαυτοκέφαλο τῆς Οὐκρανίας.

2. Ἡ ἐν τῇ πράξει (de facto) ἐφαρμογή τοῦ νέου «πρωτείου» στό Κολυμπάρι.

3. Οἱ δύο βασικοί στόχοι τῆς «συνόδου» στό Κολυμπάρι.

4. Καί τό Οὐκρανικό συνδέεται μέ τό Κολυμπάρι καί μέ τό νέο «πρωτεῖο» τῆς Κωνσταντινούπολης

5. Τελικός στόχος ἡ ὁλοκλήρωση τῆς ἤδη ὑφιστάμενης ἕνωσης μέ τόν πάπα καί τούς ἄλλους αἱρετικούς

6. Ἀνάγκη ἐπείγουσας ἀφύπνισης καί Ὀρθόδοξης ἀντίστασης. Τί δέον γενέσθαι;

1. ῾Η νέα παπίζουσα ἐκκλησιολογία τοῦ Φαναρίου ἐγέννησε τήν ψευδοσύνοδο τῆς Κρήτης καί τό ψευδοαυτοκέφαλο τῆς Οὐκρανίας.

Δέν ἔχουν ἀκόμη κοπάσει οἱ ἀντιδράσεις, οἱ διαιρέσεις καί οἱ ἀμφισβητήσεις πού προκάλεσε ἡ ψευδοσύνοδος τοῦ Κολυμπαρίου τῆς Κρήτης (Ἰούνιος 2016), καί προστέθηκε τώρα ἄλλη ἐμφανέστερη καί προκλητικότερη αἰτία ἐνδοορθόδοξης ἀναστάτωσης. Πρόκειται γιά τήν ἀντικανονική ἀπόδοση αὐτοκεφαλίας στούς σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο μέ ἀπαράδεκτη καί ἄθεσμη εἰσπήδηση στήν κανονική δικαιοδοσία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας, ἀλλά καί χωρίς νά τηρηθεῖ καμμία κανονική προϋπόθεση γιά τήν ἀναγνώριση τῆς ἱερωσύνης αὐτοχειροτόνητων, ἀχειροτόνητων, καθηρημένων καί ἀναθεματισμένων κληρικῶν. Τό χειρότερο δέ πού τινάζει στόν ἀέρα τήν κανονική τάξη καί νομιμότητα, ἀλλά καί τήν διαβόητη εὐχαριστιακή ἐκκλησιολογία, εἶναι ὅτι στόν ἴδιο τόπο, στήν μητρόπολη Κιέβου, στήν πρωτεύουσα τῆς Οὐκρανίας, ἐκλέγεται καί τοποθετεῖται δεύτερος μητροπολίτης ἐκ τῶν σχισματικῶν, ὁ Ἐπιφάνιος, ἐνῶ ὑπάρχει ὁ κανονικός καί ἀναγνωριζόμενος ἀπό ὅλους τούς Ὀρθοδόξους μητροπολίτης Κιέβου Ὀνούφριος, μέλος τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ρωσίας.

Οἱ ἀθρόες "ἁγιοκατατάξεις" ἐκ μέρους τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως καί....ὁ Οἰκουμενισμός!

Οἱ ἀθρόες "ἁγιοκατατάξεις" ἐκ μέρους τοῦ Οἰκ. Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως καί....ὁ Οἰκουμενισμός!

τοῦ Δημ. Κ. Ἀναγνώστου, Θεολόγου

Ἡ ὑπόθεση τῶν ἁγιοκατατάξεων δέν μπορεῖ ὡς μέρος τῆς μεγάλης εἰκόνος τοῦ ἐκκλησιαστικοῦ χώρου νά μήν ἐξετασθεῖ ἐντός τῆς ὅλης εἰκόνος καί τοῦ πραγματικοῦ πλαισίου τῆς ἐπικρατούσης σ' αὐτόν καταστάσεως.

Μέ σύγχρονα δεδομένα, κυριολεκτικῶς τῶν τελευταίων ἡμερῶν, ἄς περιγράψουμε, σημειολογικά, αὐτό τό πλαίσιο:

Τόν Ὀκτώβριο, ἐνεστῶτος ἔτους (2019), ἐπισκέπτεται ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος τό Ἅγιον Ὄρος. Δέν εἶναι ἡ πρώτη φορά, ἀλλά εἶναι ἡ πρώτη ἐπίσκεψή του στό Ὄρος μετά τήν σύγκληση τῆς οἰκουμενιστικῆς "Ἁγίας καί Μεγάλης Συνόδου" στήν Κρήτη.

Δέν συμμετέχουν ὅλοι στίς διάφορες ἐκδηλώσεις. Συλλειτουργοῦν μαζί του οἱ ἑπτά ἀπό τούς δεκαεννέα Ἡγουμένους. Ὅμως, κανείς ἐκ τῶν ἐπισήμων ἐκπροσώπων του δέν μιλᾶ, κανείς δέν διαμαρτύρεται. Ὅλοι τόν ὑποδέχονται, πλήν, βεβαίως, τῆς ἀνυποτάκτου Μονῆς Ἐσφιγμένου.

Ὁ κ. Βαρθολομαῖος, ἱκανοποιημένος ἀπό τό μήνυμα πού δίδεται καί τήν εἰκόνα πού ἐπικοινωνεῖται στόν λαό, ἀλλά καί διεθνῶς, ἀντιπροσφέρει τήν ἀναγγελία προσεχοῦς ἁγιοκατατάξεως πέντε Ἁγιορειτῶν (Δανιήλ Κατουνακιώτου, Εὐφραίμ Κατουνακιώτου, Ἰωσήφ Σπηλαιώτου, Ἱερωνύμου Σιμωνοπετρίτου καί Σωφρονίου τοῦ Ἔσσεξ). Τρεῖς ἐξ αὐτῶν, "συμπτωματικῶς", ὑπῆρξαν πρώην ζηλωτές κληρικοί καί μοναχοί. Οἱ Ἁγιορεῖτες δηλώνουν εὐχαριστημένοι, συγκινημένοι καί εὐγνώμονες.

Ἡ διάσπασις μεταξύ τῆς Ἐκκλησίας καὶ τῆς «φαναρολογίας»

Προφανῶς, ἡ διάσπαση ποὺ προέκυψε στὴν Ὀρθοδοξία θὰ βαθύνει. Ὅπως ὀρθῶς σημειώθηκε σὲ ἕνα ἀπὸ τὰ ἄρθρα σχετικὰ μὲ αὐτὸ τὸ θέμα, ἡ «φαναρολογία» θὰ ξεχωρίσει ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία.

Ὅταν αὐτὴ ἡ διαίρεση διαμορφωθεῖ λίγο πολύ, οἱ Τοπικὲς Ἐκκλησίες, ποὺ θὰ παραμείνουν ὀρθόδοξες, θὰ προσπαθήσουν νὰ συγκαλέσουν Οἰκουμενικὴ Σύνοδο καὶ νὰ καταδικάσουν τὴν «φαναρολογία» ὡς αἵρεση. Ἡ ὁμάδα τῶν «φαναρολόγων» θὰ ἐμβαθύνει ὅλο καὶ περισσότερο στὸν οἰκουμενισμὸ καὶ στὴν ἀποδέσμευση ἀπὸ τὴν ἐκκλησιαστικὴ ζωή. Ἕνα ζωντανὸ παράδειγμα εἶναι ἡ ἀπόφαση τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κωνσταντινούπολης περὶ παραδεκτοῦ τῶν διαζυγίων καὶ τῶν δεύτερων γάμων τῶν ἱερέων. Ὁ βαθμὸς τῆς ἐξάρτησής τους ἀπὸ τὶς κοσμικὲς ἀρχὲς θὰ αὐξάνεται.

Ἐπίσης, ὄχι πλέον εἰκαζόμενη, ἀλλὰ ὑποχρεωτικὴ συνέπεια τῆς ἀναγνώρισης ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος τῆς OCU (ὑπὸ τὸν ψευδοκιέβου Ἐπιφάνιο) θὰ εἶναι ἡ ἐνεργοποίηση τῶν παράνομων ἐνεργειῶν ἐναντίον τῶν πιστῶν τῆς UOC (ὑπὸ τὸν Κιέβου Ὀνούφριο). Οἱ ὑποστηρικτὲς αὐτῆς τῆς ὀργάνωσης ἔλαβαν πρόσθετα κίνητρα γιὰ τὶς περαιτέρω καταλήψεις ναῶν καὶ ἄλλων ἀνομιῶν. Ἐπαναλαμβάνουμε, εἶναι πολὺ λυπηρὸ οἱ σεβαστοὶ Ἕλληνες ἱεράρχες, ποὺ θεωροῦνταν τὸ ὀχυρό τῆς ὀρθόδοξης πίστης, ἔδωσαν στὰ χέρια τῶν ἐθνικιστῶν-ριζοσπαστῶν καὶ ἄλλων ἐχθρῶν τῆς Ἐκκλησίας πρόσθετα ὅπλα στὸν ἀγώνα τους μὲ τὴν Ἐκκλησία.

Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος θά μοιραστεῖ τήν εὐθύνη ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ

Την εκτίμηση ότι η αναγνώριση της «νέας Εκκλησίας» της Ουκρανίας από την Εκκλησία της Ελλάδος θα εμβαθύνει το σχίσμα στην Ορθοδοξία, τονίζει ο Μητροπολίτης Ειρηναίος Μπάτσκας.

Οι πράξεις της Εκκλησίας της Ελλάδος σχετικά με την αναγνώριση της «νέας Εκκλησίας» της Ουκρανίας οδηγούν «στην άβυσσο ενός ακόμα βαθύτερου σχίσματος στην Ορθοδοξία». Αυτό ανέφερε σε δήλωσή του εκ μέρους της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο εκπρόσωπος της Ιεράς Συνόδου της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, Μητροπολίτης Ειρηναίος Μπάτσκας.

Στις 19 Οκτωβρίου, στον παλαιοχριστιανικό Ιερό Ναό της Παναγίας της Αχειροποιήτου της Θεσσαλονίκης ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίος συλλειτούργησε στην Πατριαρχική Θεία Λειτουργία με τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμο.

Όπως αναφέρεται στη δήλωση της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας στον επίσημο ιστότοπό της, «ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών αναγνώρισε στην ουσία την «νέα Εκκλησία» της Ουκρανίας χωρίς να συμβουλευτεί την κανονική Εκκλησία υπό την ηγεσία του Μητροπολίτης Κιέβου Ονούφριου».

Και συμπληρώνει:

Ὁ Οἰκουμενικός Θρόνος ἔχει ἀξίαν μόνον ἐάν κρατῇ τήν Πίστιν!

Ἀρχιμανδρίτης Ἐπιφάνιος Ἰ. Θεοδωρόπουλος,

"Τὰ Δύο Ἄκρα - Οἰκουμενισμὸς & Ζηλωτισμός",

Ἔκδοσις Ἱεροῦ Ἡσυχαστηρίου Κεχαριτωμένης Θεοτόκου Τροιζῆνος, Ἔκδοσις Γ΄ , 2008, σ. 17-18

Παναγιώτατε, μυριάκις προτιμότερον νὰ ἐκριζωθῇ ὁ ἱστορικὸς τῆς Κωνσταντινουπόλεως Θρόνος καὶ νὰ μεταφυτευθῇ εἴς τινα ἔρημον νησίδα τοῦ Πελάγους, ἀκόμη δὲ καὶ νὰ καταποντισθῇ εἰς τὰ βάθη τοῦ Βοσπόρου, ἢ νὰ ἐπιχειρηθῇ ἔστω καὶ ἡ ἐλαχίστη παρέκκλισις ἀπὸ τῆς χρυσῆς τῶν Πατέρων γραμμῆς, ὁμοφώνως βοώντων: «Οὐ χωρεῖ συγκατάβασις εἰς τὰ τῆς Πίστεως». 

Αἱ ἑπτὰ λυχνίαι τῆς Ἀποκαλύψεως, διὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν, ἐσβέσθησαν πρὸ πολλοῦ. Ἑπτὰ Ἐκκλησίαι ἀποστολικαί, Ἐκκλησίαι σχοῦσαι τὴν ὑψίστην τιμὴν νὰ λάβωσιν, εἰδικῶς αὗται, Γράμματα ἐξ Οὐρανοῦ μέσῳ τοῦ θεοπνεύστου τῆς Πάτμου Ὁραματιστοῦ, ἐξέλιπον ἐκ τῆς ἐπιφανείας τῆς γῆς καὶ ἐκεῖ, ἔνθα ἄλλοτε ἐτελεῖτο ἡ φρικωδεστάτη Θυσία καὶ ὁ Τριαδικὸς ἀνεμέλπετο Ὕμνος, σήμερον ἴσως κρώζουν νυκτικόρακες ἢ «ὀρχοῦνται ὀνοκένταυροι». Καὶ ὅμως ἡ Νύμφη τοῦ Κυρίου δὲν ἀπέθανεν. Ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ δὲν ἐξηφανίσθη. Συνεχίζει, τετραυματισμένη καὶ καθῃμαγμένη ὡς ὁ Ἱδρυτὴς αὐτῆς, ἀλλ᾿ ἀείζωος καὶ ἀκατάβλητος, τὴν διὰ μέσου τῶν αἰώνων πορείαν αὐτῆς, φωτίζουσα, θάλπουσα, ζωογονοῦσα, σῴζουσα.

Σχόλιο γιά τήν κατάταξη στή χορεία τῶν ὀφφικιάλιων τοῦ Πατριαρχείου Κων/πόλεως τοῦ Χρήστου Γιανναρᾶ

ΣΧΟΛΙΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΤΑΞΗ ΣΤΗ ΧΟΡΕΙΑ ΤΩΝ ΟΦΦΙΚΙΑΛΙΩΝ ΤΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ ΤΟΥ ΧΡΗΣΤΟΥ ΓΙΑΝΝΑΡΑ

Λυκούργος Νάνης, ιατρός

Δεν μας εκπλήσσει η κατάταξη στη χορεία των οφφικιάλιων του πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως του γνωστού και μη εξαιρετέου Χ.Γιανναρά.. πρόκειται για έναν ακόμη κρίκο στην αλυσίδα των πνευματικών εγκλημάτων του εν λόγω Πατριαρχείου.

Και τούτο γιατί είναι γνωστή η στάση των ενοίκων του απέναντι στις ετεροδιδασκαλίες και τους αυτουργούς τους.

Άλλωστε, από ιεράρχες του Φαναρίου έχουν εκπορευθεί κραυγαλέα αιρεσιολογήματα .

Πώς να λησμονήση κανείς τη δήλωση του πατριάρχη Βαρθολομαίου για τον Περγάμου τον οποίο αποκάλεσε «στιβαρό βραχίονα»; 

Πώς να ξεχάσουμε την τύχη που επιφύλαξε στη μήνυση του μακαριστού Φλωρίνης Αυγουστίνου σε βάρος του βλασφημήσαντος την αναμαρτησία του Θεανθρώπου Χριστού Αυστραλίας Στυλιανού η πατριαρχική σύνοδος; 

Το ζήτημα έγκειται στον τρόπο που αντιδρά κλήρος και λαός απέναντι στα εκφυλιστικά αυτά φαινόμενα.

Πώς, αλήθεια, αντιδρούν οι επίσκοποι, οι πρεσβύτεροι και οι διάκονοι, οι ηγούμενοι, μοναχοί και μοναχές, οι ιεραποστολικές αδελφότητες, ο εκκλησιαστικός τύπος και ο κάθε πιστός χωριστά;

Ἡ σκοπούμενη αναθεώρηση τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ συντάγματος-ἐπιπτώσεις στίς σχέσεις ἐκκλησίας-κράτους καί ἀντιδράσεις τοῦ οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου

Η ΣΚΟΠΟΥΜΕΝΗ  ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΑΡΘΡΟΥ 3 ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ-ΕΠΙΠΤΩΣΕΙΣ ΣΤIΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ –ΚΡΑΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΠΑΤΡΙΑΡΧΕΙΟΥ.

Του Ευάγγελου Γριβάκου, Αντιστρατήγου ε.α - Νομικού

    Κατά την Επανάσταση του 1821, το  Έθνος, αποβλέποντας στον προσδιορισμό της εθνικής του υπόστασης και της πολιτικής του ταυτότητας, έθεσε, με βάση την χριστιανική πίστη, ως επικεφαλίδα του προοιμίου της «Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας» του την φράση «Εις το όνομα της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου  Τριάδος». Η ιστορική αυτή ομολογία που «άντεξε» σε όλες τις αναθεωρήσεις των προηγούμενων Συνταγμάτων, συναντάται αναγεγραμμένη και στο προοίμιο του σήμερα ισχύοντος Συντάγματος, σηματοδοτούσα την ευρύτερη έννοια της σχέσης Θρησκείας/ Εκκλησίας  και Πολιτείας/ Κράτους.

    Θεμελιώδη εξειδίκευση της εν λόγω σχέσεως αποτελούν οι διατάξεις των  παραγράφων  1 και 2 του άρθρου 3 του Συντάγματος που έχουν ως  ακολούθως : «Παρ. 1. Επικρατούσα Θρησκεία στην Ελλάδα είναι η Θρησκεία της Ανατολικής Ορθοδόξου Εκκλησίας που γνωρίζει κεφαλή της τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, υπάρχει αναπόσπαστα ενωμένη δογματικά με την Μεγάλη Εκκλησία της Κωνσταντινούπολης και με κάθε άλλη Εκκλησία του Χριστού, τηρεί απαρασάλευτα, όπως εκείνες, τους ιερούς και  αποστολικούς κανόνες  και τις ιερές παραδόσεις. Είναι αυτοκέφαλη, διοικείται από την Ιερά Σύνοδο των εν ενεργεία Αρχιερέων και από την Διαρκή Ιερά Σύνοδο που προέρχεται από αυτή και  συγκροτείται όπως ορίζει ο Καταστατικός Χάρτης της Εκκλησίας, με τήρηση του των διατάξεων του Πατριαρχικού Τόμου της κθ΄(29) Ιουνίου 1850 και της Συνοδικής Πράξης της 4^ηςΣεπτεμβρίου 1928. Παραγρ. 2. Το εκκλησιαστικό καθεστώς που υπάρχει σε ορισμένες περιοχές του Κράτους δεν αντίκειται στις διατάξεις της προηγούμενης παραγράφου».

   Ο  όρος  «επικρατούσα Θρησκεία» που απαντάται σε όλα τα προηγούμενα ελληνικά συνταγματικά κείμενα, έχει την έννοια ότι η μέγιστη πλειονότητα των Ελλήνων πρεσβεύει την  Ορθόδοξη Χριστιανική Θρησκεία .

Ἀπονομή αὐτοκεφαλιῶν ἤ ἀρπαγή ἐδαφῶν; Ἡ ἀναφορά τοῦ Ἁγίου Ἰωάννη Μαξίμοβιτς γιά τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο.

Αναμφισβήτητα το ιστορικό των δραστηριοτήτων του Οικουμενικού Πατριαρχείου μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο μπορεί να ρίξει φως στα βαθύτερα κίνητρα της… απόβασης του Πατριάρχη Βαρθολομαίου στην Ουκρανία. Για αυτόν τον λόγο, ακολουθεί μεταφρασμένο [το κατά δύναμιν] απόσπασμα της αναφοράς του Αγίου Ιωάννη Μαξίμοβιτς [Σαγκάη & Σαν Φρανσίσκο] για το Οικουμενικό Πατριαρχείο προς την Δεύτερη Σύνοδο της Ρωσικής Εκκλησίας εκτός Ρωσίας (ROCOR)που έγινε στην πρώην Γιουγκοσλαβία το 1938.

Ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς μόλις έχει περιγράψει τις συνέπειες των Βαλκανικών Πολέμων και του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, δηλαδή, την απώλεια επισκοπών και την απώλεια πολιτικής ισχύος στο εσωτερικό της Τουρκίας. Αναφέρει μάλιστα ότι παρ’ όλη αυτήν την ταπείνωση, ολόκληρος ο Ορθόδοξος κόσμος έβλεπε με ευλάβεια την πόλη που ήταν κάποτε πρωτεύουσα της οικουμένης και ότι ο διάδοχος των Αγίων Ιωάννου Χρυσοστόμου και Γρηγορίου του Θεολόγου θα μπορούσε από αυτήν την θέση να καθοδηγήσει πνευματικά ολόκληρο τον Ορθόδοξο κόσμο, αν μονάχα είχε την δική τους ακλόνητη στάση στην υπεράσπιση της δικαιοσύνης και της αλήθειας.

Στο σημείο που μεταφέρω εδώ ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς περιγράφει τις ενέργειες του Πατριαρχείου που σημάδεψαν την καθοδική του πορεία. Το συγκλονιστικό είναι ότι περιγράφει αυτό που θα ακολουθήσει και σήμερα το βλέπουμε να εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας. Αν και από το 1938 ορισμένα δεδομένα έχουν αλλάξει (όπως το ότι σήμερα το Πατριαρχείο έχει αναπτύξει συμμαχίες με τους δυνατούς της γης) διαβάζοντας κανείς αυτό το κείμενο νοιώθει σα να γράφτηκε σήμερα και βλέπει τα πράγματα να μπαίνουν στην σωστή τους διάσταση όσον αφορά το ζήτημα στην Ουκρανία.

***

Γράφει ο Άγιος Ιωάννης Μαξίμοβιτς:

«Το Οικουμενικό Πατριαρχείο επιθύμησε να αναπληρώσει τις επισκοπές που έχασε από τη δικαιοδοσία του καθώς και την απώλεια της πολιτικής του ισχύος εντός των ορίων της Τουρκίας, υπάγοντας στον εαυτό του εδάφη στα οποία έως τότε δεν υπήρχε Ορθόδοξη ιεραρχία, και ομοίως τις Εκκλησίες κρατών που η κυβέρνησή τους δεν είναι Ορθόδοξη.

Έτσι, στις 5 Απριλίου του 1922, ο Πατριάρχης Μελέτιος διόρισε έναν Έξαρχο Δυτικής και Κεντρικής Ευρώπης με τον τίτλο του Μητροπολίτη Θυάτειρας με έδρα στο Λονδίνο,

στις 4 Μαρτίου του 1923, ο ίδιος Πατριάρχης χειροτόνησε τον Τσέχο Αρχιμανδρίτη Σαμπάτιο, Αρχιεπίσκοπο Πράγας και Πάσης Τσεχοσλοβακίας,

στις 15 Απριλίου του 1924, ιδρύθηκε η Μητροπολιτεία Ουγγαρίας και Πάσης Κεντρικής Ευρώπης με Επισκοπική έδρα στη Βουδαπέστη, παρόλο που εκεί ήδη υπήρχε Σέρβος επίσκοπος.

Στην Αμερική δημιουργήθηκε μια Αρχιεπισκοπή υπαγόμενη στον Οικουμενικό Θρόνο,

και στη συνέχεια το 1924 ιδρύθηκε μία Επισκοπή στην Αυστραλία με Επισκοπική έδρα στο Σύδνευ.

Το 1938 η Ινδία υπάχθηκε στον Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας.

Παράλληλα, προχώρησε η υπαγωγή ξεχωριστών τμημάτων της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας που έχουν αποκοπείαπό την Ρωσία.

Έτσι, στις 9 Ιουνίου του 1923, ο Οικουμενικός Πατριάρχης δέχτηκε στην δικαιοδοσία του την Επισκοπή Φινλανδίας ως μια αυτόνομη Φινλανδική Εκκλησία,

στις 23 Αυγούστου του 1923, η Εσθονική Εκκλησία υπάχθηκε με τον ίδιο τρόπο,

στις 13 Νοεμβρίου του 1924, ο Πατριάρχης Γρηγόριος ο Ζ’ αναγνώρισε την αυτοκεφαλία της Πολωνικής Εκκλησίας υπό την εποπτεία του Οικουμενικού Πατριαρχείου – δηλαδή, μάλλον αυτονομία.

Τον Μάρτιο του 1936, ο Οικουμενικός Πατριάρχης δέχθηκε την Λετονία στη δικαιοδοσία του.