19.2.2011 - Τὸ μήνυμα τῆς ἡμέρας

Ἀπὸ τὸν Μικρὸ Εὐργετινό

Ἀπὸ τὸν βίο τῆς ἁγίας Συγκλητικῆς:

Ἡ ἁγία Συγκλητική, ἐκτὸς ἀπὸ τὶς ἄλλες ἀρετὲς ποὺ εἶχε, δὲν παραμελοῦσε καὶ τὸ σωτήριο γιὰ τὸ σῶμα φάρμακο: τὴν νηστεία. Τὸσο πολὺ τὴν ἀγαποῦσε, ὥστε τίποτε ἄλλο νὰ μὴν θεωρεῖ ἰσάξιό της. Γιατὶ πίστευε ὅτι ἡ νηστεία εἶναι ὁ φύλακας καὶ τὸ θεμέλιο τῶν ἄλλων ἀρετῶν. Ὅπως ἀπὸ τὰ πολύκλαδα δέντρα κόβουν τ’ ἄκαρπα κλαδιά, ἔτσι κι εκείνη, μὲ τὴν νηστεία καὶ τὴν προσευχή, ἔκοβε τ’ ἀγκαθωτὰ βλαστάρια τοῦ νοῦ της (δηλ. τούς κακοὺς λογισμούς). Κι ἂν κανένα ἀπ’ αὐτὰ μάκραινε λιγάκι, τὸ χτυποῦσε μὲ διάφορους τρόπους, ὑποβάλλοντας τὸ σῶμα της σὲ ποικίλες κακοπάθειες.

Κάθε φορὰ, δηλαδή, ποὺ ὁ ἐχθρὸς (διάβολος) τῆς σήκωνε πόλεμο, πρῶτα-πρῶτα καλοῦσε μὲ τὴν προσευχὴ τὸν Κύριό της νὰ συμμαχήσει μαζί της. Στὴν συνέχεια, χρησιμοποιοῦσε ἐναντίον τοῦ πονηροῦ καὶ τὴν αὐστηρὴ ἄσκηση: Ἔτρωγε ψωμὶ ἀπὸ πίτουρα, κι αὐτὸ μὲ πολὺ ἐγκράτεια καὶ προσοχή. Νερὸ δὲν ἔπινε πολλὲς φορὲς καθόλου. Καὶ τὸν ὕπνο τὸν πολεμοῦσε σκληρά, ξαπλώνοντας κατάχαμα.

Ὅταν μ’ αὐτὰ τὰ ὅπλα νικοῦσε τὸν ἐχθρό, τότε μετρίαζε τὴν σκληρότητα τῆς ἀσκήσεως. Κι αὐτὸ τὸ ἔκανε γιὰ νὰ μὴν ἀτονίσουν ὅλα μαζὶ τὰ μέλη τοῦ σώματος καὶ βρεθεῖ ἔτσι σὲ κίνδυνο –γιατὶ καὶ τοῦτο εἶναι ἀπόδειξη ἥττας. Ὅταν πέσουν τὰ ὅπλα, ποῦ θὰ στηρίξει πιὰ τὴν ἐλπίδα του ὁ στρατιώτης γιὰ νὰ πολεμήσει;

Tό ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα τῆς ἡμέρας (19-2-11).

Ἡ καθημερινή μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς εἶναι ἀπαραίτητη γιά τόν Χριστιανό. Ὅπως ὁ ἄρτος γιά τό σῶμα ἔτσι καί ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ γιά τήν ψυχή ἀποτελεῖ ζωτική ἀνάγκη. Ὁ Κύριος μᾶς εἶπε ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν ζεῖ μόνο μέ ψωμί. ἀλλά καί μέ κάθε λόγο πού ἐκπορεύεται ἀπό τό στόμα τοῦ Θεοῦ (Ματθ. 4, 4): «Οὐκ ἐπ' ἄρτῳ μόνο ζήσεται ἄνθρωπος ἀλλ' ἐπί παντί ρήματι ἐκπορευομένῳ διά στόματος Θεοῦ».
Εἴθε καθημερινά νά μελετοῦμε τό λόγο Του καί νά τρέφουμε τήν ψυχή μας μ' αὐτόν. Μαζί μέ τά Ἅγια Μυστήρια καί τόν Πνευματικό ἀγῶνα, ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ συντηρεῖ ἀναμμένη τήν λαμπάδα τῆς πίστεως μέσα μας καί μᾶς καθιστᾶ ζωντανά κυτταρα τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, πού εἶναι ἡ Ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας.
Σύν Θεῷ θά ἀναρτῶνται τά ἀναγνώσματα πού ἔχει ὁρίσει ἡ Ἁγία Μας Ἐκκλησία νά ἀναγινώσκονται καθημερινά ἀπό τούς Χριστιανούς γιά τό 2011.
Κάνετε κλίκ πάνω στήν εἰκόνα καί μεγενθύνετε γιά νά διαβάσετε τό κείμενο.




Εὐχαριστοῦμε τήν ἀδελφότητα Θεολόγων «Ὁ Σωτήρ» γιά τήν ὁλοπρόθυμη ἄδεια χρήσης καί ἀναδημοσίευσης τοῦ κειμένου μετά τῆς συντόμου ἑρμηνείας, πού ἔχει ἐκπονήσει ὁ μακαριστός Θεολόγος Π. Τρεμπέλας.

Καρναβαλισμός, Νεο-Ειδωλολατρία σήμερα (Αρχιμ. π. Ιγνάτιος Σταυρόπουλος)

Η λέξη “καρναβάλι” και “καρνάβαλος”, προέρχεται από την ιταλική λέξη carne = κρέας + vale = χαίρε, έχε γειά. Τελευταία ημέρα κρεοφαγίας. Δηλαδή έχει ταυτόσημη έννοια με την ελληνική λέξη “απόκρεω”, που σημαίνει απομακρύνομαι από το κρέας και που αφορά στην περίοδο πριν την έναρξη της νηστείας της Μ. Σαρακοστής, της προετοιμασίας δηλαδή για το Πάσχα, που είναι καθαρά χριστιανική παράδοση.

Σε αυτή λοιπόν την πνευματική περίοδο που καθορίστηκε από την Εκκλησία και που ονομάζεται “Τριώδιο” αναμίχθηκαν δυστυχώς εκδηλώσεις, έθιμα, θρησκευτικές ειδωλολατρικές τελετές, και δημιούργησαν ένα ενιαίο σύνολο, γνωστό σήμερα σαν καρναβάλι

Θαύματα εν Αγίω Όρει κατά τον εμφύλιο πόλεμο εν έτει 1948

ΘΑΥΜΑΤΑ ΕΝ ΑΓΙΩ ΟΡΕΙ

ΚΑΤΑ ΤΟΝ ΕΜΦΥΛΙΟ ΠΟΛΕΜΟ ΕΝ ΕΤΕΙ 1948
(Σάββα Μοναχού Φιλοθεΐτου)

Θαύματα τα οποία έγιναν κατά τον Οκτώβριο του 1948, όταν πολυμελής συμμορία εισήλθε στο Άγιο Όρος και λεηλάτησε τις Καρυές κ. λ. π.
Α) Όταν περικύκλωσαν οι συμμορίτες το κονάκι (αντιπροσωπείο) της Ι. Μ. Ζωγράφου και πυροβολούσαν εναντίον του αναγκάζοντας την λίγη δύναμη των χωροφυλάκων που υπήρχε εκεί να παραδοθεί· ένας εκ των συμμοριτών πυροβόλησε την εικόνα του Αγίου Γεωργίου η οποία ήταν αναρτημένη πάνω από την εξώθυρα· το μεν τζάμι της εικόνας έσπασε, αλλά η εικόνα του Αγίου έμεινε αβλαβής, όμως και το βλήμα δεν βρέθηκε!

Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου. Λόγοι Γ΄ Μέρος Τρίτο . Κεφάλαιο 1ον. 1) «Τά έκ προθέσεως σφάλματα» 2)«Νά κάνουμε τό καλό από αγάπη γιά τον Χριστό» 3) «Οί πειρασμοί στην ζωή μας »

Λόγοι Γ΄

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ
"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ" 
ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

ΑΜΑΡΤΙΑ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΟΙΑ

Ή αμαρτία βασανίζει τον άνθρωπο
«Τά έκ προθέσεως σφάλματα»

Νά προσέξουμε πολύ τά έκ προθέσεως σφάλματα, γιατί αυτό πού θά εξετάση ό Θεός είναι ή πρόθεση μας. Τά σφάλματα πού κάνουμε από απροσεξία είναι ελαφρότερα. Μερικές αμαρτίες είναι αμαρτίες, αλλά έχουν καί ελαφρυντικά.
Ύστερα, όταν σφάλουμε χωρίς νά τό θέλουμε, ό Θεός οικονομάει έτσι τά πράγματα, ώστε νά χρησιμοποιηθή τό σφάλμα μας γιά καλό. Δηλαδή, όχι ότι έπρεπε νά σφάλουμε, γιά νά γίνη αυτό τό καλό, άλλα αφού σφάλαμε χωρίς νά τό Θέλουμε, ό Θεός αξιοποιεί τό σφάλμα μας και βγαίνει καλό. Όταν όμως κάνουμε ένα σφάλμα εν γνώσει μας και έπειτα μετανοιώσουμε, νά ευχηθούμε νά μη γίνη κακό άπό τις συνέπειες του σφάλματος μας.
- Γέροντα, εκείνος ό μοναχός πού αναφέρει ό Ευεργετινός ότι δέκα χρόνια έπεφτε σε κάποια αμαρτία κάθε μέρα, άλλα και κάθε μέρα μετανοούσε[1], πώς σώθηκε;
- Εκείνος ήταν κατά κάποιον τρόπο κυριευμένος, αιχμαλωτισμένος από την αμαρτία. Δεν είχε κακή διάθεση, άλλα δέν είχε βοηθηθή, σπρώχτηκε στό κακό, γι' αυτό δικαιούτο τήν θεία βοήθεια. Πάλευε, πονούσε, είχε μετάνοια ειλικρινή, και ό Θεός τελικά τόν έσωσε.

18.2.2011 - Τὸ μήνυμα τῆς ἡμέρας

«Κλίμαξ»

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου – Λόγος ΚΗ΄ Περί ΠΡΟΣΕΥΧΗΣ:

61. Ἐὰν ἀδιάκοπα προσεύχεσαι στὸν Βασιλέα κατὰ τῶν ἐχθρῶν σου, ὁσάκις ἔρχονται νὰ σὲ πειράξουν, ἔχε θάρρος καὶ δὲν πρόκειται νὰ κοπιάσεις πολύ. Διότι αὐτοὶ οἱ ἴδιοι θὰ ἀπομακρυνθοῦν ἀπὸ κοντά σου σύντομα, ἐπειδὴ δὲν θέλουν οἱ ἀνόσιοι νὰ σὲ βλέπουν νὰ στεφανώνεσαι πολεμῶντας ἐναντίον τους μὲ τὴν προσευχή. Ἐπὶ πλέον, θὰ φύγουν καὶ έπειδὴ τούς μαστιγώνει ἡ προσευχὴ σὰν φωτιά.

Tό ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα τῆς ἡμέρας (18-2-11).

Ἡ καθημερινή μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς εἶναι ἀπαραίτητη γιά τόν Χριστιανό. Ὅπως ὁ ἄρτος γιά τό σῶμα ἔτσι καί ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ γιά τήν ψυχή ἀποτελεῖ ζωτική ἀνάγκη. Ὁ Κύριος μᾶς εἶπε ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν ζεῖ μόνο μέ ψωμί. ἀλλά καί μέ κάθε λόγο πού ἐκπορεύεται ἀπό τό στόμα τοῦ Θεοῦ (Ματθ. 4, 4): «Οὐκ ἐπ' ἄρτῳ μόνο ζήσεται ἄνθρωπος ἀλλ' ἐπί παντί ρήματι ἐκπορευομένῳ διά στόματος Θεοῦ».
Εἴθε καθημερινά νά μελετοῦμε τό λόγο Του καί νά τρέφουμε τήν ψυχή μας μ' αὐτόν. Μαζί μέ τά Ἅγια Μυστήρια καί τόν Πνευματικό ἀγῶνα, ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ συντηρεῖ ἀναμμένη τήν λαμπάδα τῆς πίστεως μέσα μας καί μᾶς καθιστᾶ ζωντανά κυτταρα τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, πού εἶναι ἡ Ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας.
Σύν Θεῷ θά ἀναρτῶνται τά ἀναγνώσματα πού ἔχει ὁρίσει ἡ Ἁγία Μας Ἐκκλησία νά ἀναγινώσκονται καθημερινά ἀπό τούς Χριστιανούς γιά τό 2011.
Κάνετε κλίκ πάνω στήν εἰκόνα καί μεγενθύνετε γιά νά διαβάσετε τό κείμενο.






Εὐχαριστοῦμε τήν ἀδελφότητα Θεολόγων «Ὁ Σωτήρ» γιά τήν ὁλοπρόθυμη ἄδεια χρήσης καί ἀναδημοσίευσης τοῦ κειμένου μετά τῆς συντόμου ἑρμηνείας, πού ἔχει ἐκπονήσει ὁ μακαριστός Θεολόγος Π. Τρεμπέλας.

Ο Άγιος Νεομάρτυς Θεόδωρος ο Βυζάντιος

Ο άγιος Θεόδωρος ο Βυζάντιος. Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπαιδίου.

Μαρτύρησε στη Μυτιλήνη στις 17 Φεβρουαρίου 1795
Ο Άγιος καταγόταν από το Νεοχώρι, προάστιο της Κωνσταντινουπόλεως . Οι γονείς του , Χατζή Αναστάσιος και Σμαραγδού, φρόντισαν να μάθει από μικρός τα ιερά γράμματα και την τέχνη του ζωγράφου.
Μαζί με τον δάσκαλό του εργαζόταν στο παλάτι του σουλτάνου. Εκεί συναναστρεφόμενος τους Τούρκους , από επιπολαιότητα , απατημένος από τον μαλθακό και τρυφηλό τρόπο ζωής, τη δόξα που δίνει η εξουσία και κυρίως με την παρακίνηση των Τούρκων έγινε μουσουλμάνος . Έζησε τρία χρόνια μέσα στα παλάτια έχοντας την εκτίμηση και την ιδιαίτερη εύνοια των Τούρκων, με υλικές απολαύσεις και με την προοπτική μιας σπουδαίας ανέλιξης στην κρατική διοίκηση.

Αίτημα για Αγιοκατάταξη του Οσίου Εφραίμ του νέου του εν τω Όρει των Αμώμων "Πεντελικώ" Αττικής μαρτυρήσαντος.

Ἁγιοκατάξη καί ὄχι ἁγιοποίηση

Ὁ ὅρος ἁγιοποίηση εἶναι λανθασμένος διότι τούς Ἁγίους τούς ποιεῖ ὁ Θεός καί ὄχι τό Πατριαρχεῖο ἤ ἡ Ἱερά Σύνοδος. Ὁ ὅρος «ἁγιοποίηση» ἁρμόζει στόν αἱρετικό Πάπα ὁ ὁποῖος «κατασκευάζει» Ἁγίους κατά τό δοκοῦν (ὅπως ἁγιοποίησε τόν μεγάλο σφαγέα τῶν 800.000 Ὀρθοδόξων Σέρβων Στέπινατς).

Στήν Ὀρθοδοξία πού εἶναι ἡ Ἀλήθεια οἱ Ἅγιοι ἀναγνωρίζονται ἀπό ὅλην τήν Ἐκκλησία (κλῆρος+ λαός) καί ἡ Ἱ. Σύνοδος ἁπλῶς ἐπικυρώνει ἐπίσημα καί καταγράφει στίς δέλτους τῶν Ἁγίων τά πρόσωπα αὐτά πού στήν συνείδηση τῆς Ἐκκλησίας ἔχουν ἤδη ἀναγνωρισθεῖ ὡς Ἅγιοι (λόγῳ τῆς ὀρθόδοξης πίστης τους, τῆς ἁγίας ζωῆς τους, καί τῶν διαφόρων σημείων καί θαυμάτων πού τέλεσε καί συνεχίζει νά τελεῖ ὁ Θεός δι' αὐτῶν). (Σχόλιο δικό μας).

Την αναγνώριση του Οσίου Εφραίμ και την ένταξη του στο Αγιολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας ζητεί με επιστολή της η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος απο τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο.

Εξήντα χρόνια μετά την ανεύρεση των λειψάνων του Οσίου, η Διαρκής Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, στην επιστολή που απευθύνει - όπως απαιτείται - προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη, ως μόνο αρμόδιο να προωθήσει το σχετικό αίτημα, σημειώνει:

Επιστολή συμπαράστασης στον επίσκοπο Αρτεμίου από Ι.Μονή Αγ. Τριάδος (Μετόχι Ι.Μονής Μεγίστης Λαύρας Αγ. Όρους)

http://anavaseis.blogspot.com/2011/02/blog-post_3839.html

Ο Θεός είναι “υποχρεωμένος” να βοηθά (Γέροντας Παΐσιος Αγιορείτης)

Μαρτυρία του κ. Ταμιωλάκη Ελευθερίου από την Κρήτη :
«Βρέθηκα κάποτε σε δύσκολη θέση εξ αιτίας των πολλών μου υποχρεώσεων, και πήγα να δω τον Γέροντα για να με στηρίξη.
Μέσα στα χιόνια με πολύ άσχημο καιρό έφθασα και χτύπησα την πόρτα.
Μου άνοιξε ο Γέροντας και με έβαλε μέσα γρήγορα .
« Σε περίμενα » , μου είπε .
Εγώ φυσικά δεν τον είχα ενημερώσει.
Με έβαλε να καθήσω κοντά στην σόμπα και άρχισε με υπομονή να μου φτιάχνη τσάι .

17.2.2011 - Τὸ μήνυμα τῆς ἡμέρας

Ἀπὸ τὴν Φιλοκαλία

Ἅγιος Ἡσύχιος – Πρὸς τὸν Θεόδουλο:

148. Σκληρὸ καὶ δύσκολο φαίνεται στοὺς ἀνθρώπους τὸ νὰ ἡσυχάζει ἡ ψυχή τους ἀπὸ κάθε λογισμό. Καὶ πράγματι εἶναι δύσκολο κι ἐπίπονο. Καὶ δὲν εἶναι δυσβάστακτο μόνο σὲ ὅσους εἶναι ἀμύητοι στὸν πνευματικὸ πόλεμο, τὸ νὰ περιορίζουν καὶ νὰ περικλείουν τὸν ἀσώματο νοῦ μέσα στὸ σωματικὸ σπίτι, ἀλλ’ ἀκόμη καὶ σ’ ἐκείνους ποὺ ἔχουν λάβει πείρα τῆς ἐσωτερικῆς ἄυλης πάλης. Ὅποιος ὅμως ἔχει ἀγκαλιάσει τὸν Κύριο Ἰησοῦ μὲ τὴν συνεχὴ εὐχή, δὲν θὰ κοπιάσει νὰ τὸν ἀκολουθεῖ, ὅπως λέει ὁ προφήτης (Ἱερ. 17,16). Καὶ δὲν θὰ ἐπιθυμήσει ἕνας τέτοιος ἄνθρωπος νὰ ζήσει ὅπως ζοῦν οἱ κοινοὶ ἄνθρωποι, ἐξαιτίας τῆς ὡραιότητας καὶ τερπνότητας καὶ γλυκύτητας τοῦ Ἰησοῦ. Καὶ δὲν θὰ ντροπιαστεῖ ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς δαίμονες ποὺ περπατοῦν γύρω του (Ψαλμ. 11,9), ὅταν τοὺς ἀντιμετωπίσει, στεκόμενος μπροστὰ στὴν πύλη τῆς καρδιᾶς του, καὶ τούς καταδιώκει διὰ τοῦ Ἰησοῦ.

149. Ἡ ψυχὴ ποὺ θὰ πετάξει ψηλὰ στὸν ἀέρα, διὰ τοῦ θανάτου, στὶς πύλες τοῦ Οὐρανοῦ, ἔχοντας μαζί της ὑπερασπιστὴ τὸν Χριστό, οὔτε ἐκεῖ θὰ ντραπεῖ τοὺς ἐχθρούς της, ἀλλὰ μὲ θάρρος ὅπως τώρα θὰ μιλήσει σ’ αὐτούς· μόνο νὰ μὴν χάσει τὴν ὑπομονή της μέχρι τὴν ὥρα τοῦ θανάτου νὰ φωνάζει ἡμέρα καὶ νύχτα πρὸς τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστό, τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ. Καὶ Αὐτὸς θὰ τιμωρήσει γρήγορα τοὺς ἐχθρούς της δαίμονες, σύμφωνα μὲ τὴν ἀληθινὴ καὶ θεία ὑπόσχεσή Του, ποὺ εἶπε γιὰ τὸν ἄδικο κριτή (Λουκ.18,1-8). Ναί, σᾶς λέω, θὰ τιμωρήσει τοὺς ἐχθρούς της καὶ στὴν ζωὴ αὐτὴν καὶ μετὰ τὴν ἔξοδο τῆς ψυχῆς ἀπὸ τὸ σῶμα.

Οἱ πέντε δυνάμεις τῆς ψυχῆς κατὰ τὸν Ἅγιο Γρηγόριο Παλαμά_Ἡ ἀνθρωπολογία τοῦ Γέροντος Πορφυρίου_mp3

Π. Σάββας 2011-01-29_Οἱ πέντε δυνάμεις τῆς ψυχῆς κατὰ τὸν Ἅγιο Γρηγόριο Παλαμά_Ἡ ἀνθρωπολογία τοῦ Γέροντος Πορφυρίου_mp3

Ὁμιλία τοῦ π. Σάββα στίς 29-01-2011 (Συνάξεις Νέων στό Πνευματικό Κέντρο τοῦ Ι. Ν. Ἁγίων Κωνσταντίνου καί Ἑλένης).
Γιά νά κατεβάσετε καί νά ἀποθηκεύσετε τήν ὁμιλία πατῆστε ἐδῶ (δεξί κλίκ, ‘Ἀποθήκευση προορισμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Interntet Explorer ἤ Ἀποθήκευση δεσμοῦ ὡς, ἄν ἔχετε Mozilla. Στή συνέχεια δῶστε τό ὄνομα πού θέλετε καί πατῆστε ΟΚ γιά νά ἀποθηκευθεῖ ἡ ὁμιλία)

Ο βατοπαιδινός Άγιος Ιγνάτιος Μαριουπόλεως – ένας μικρός Μωυσής (με φωτογραφικό υλικό)

Γεννήθηκε στις αρχές του 18ου αιώνα στο νησί Θέρμη. Μάλλον πρόκειται για το νησί των Κυκλάδων Κύθνο, πού ονομαζόταν και Θερμιά, λόγω των εκεί θερμών ιαματικών πηγών. Ήταν γόνος της γνωστής και ευσεβούς οικογενείας Γεζεδινού.

Νέος μετέβη στο Άγιον Όρος. Στη μονή Βατοπαιδίου μόναζε ένας κοντινός συγγενής του. Αγαπώντας ολόκαρδα τη μοναχική πολιτεία, εγκατέλειψε κάθε κοσμική ματαιότητα και εκάρη μοναχός με το όνομα Ιγνάτιος. Αργότερα χειροτονήθηκε ιερέας.
Για την αρετή του κλήθηκε να ποιμάνει ένα απομακρυσμένο ποίμνιο, που βρισκόταν κάτω από σκληρό ταταρικό ζυγό. Το 1769 χειροτονήθηκε επίσκοπος Γκοτφέϊ και Κεφάϊ της Κριμαίας. Χαρακτηρίζεται ως καλοκάγαθος και ακαταπόνητος ιεράρχης, πού κατέκτησε την αγάπη και τον σεβασμό του ταλαιπωρημένου ποιμνίου του. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως του έδωσε για την καλή διακονία του, τον τίτλο του αρχιε­πισκόπου και τον έκανε μέλος της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου.