Περί Ἀκηδίας - Ἀμέλειας

❈ Ὁ Διάβολος ὅταν δεῖ ἕναν ν’ ἀγωνίζεται πνευματικά, δέν θά τοῦ πεῖ:

- Πήγαινε κλέψε, πήγαινε σκότωσε, πήγαινε πόρνευσε.. Θά τοῦ πεῖ:

- Ἔ, καλά… κουρασμένος εἶσαι σήμερα, ἄσε τήν προσευχή σου τώρα, θά τήν κάνεις αὔριο τό πρωί…

Αὔριο τό πρωί θά τοῦ πεῖ:

- Ἔ, τώρα.. ἄσε λίγο πιό μετά…

Θά περάσει τό πρωινό, θά ἀρχίσει τίς δουλειές, θά τοῦ πεῖ:

- Ἄντε τό βράδυ…

Τό βράδυ κάτι ἄλλο θά βρεῖ, θά περάσει καί ἡ ἄλλη μέρα καί σιγά - σιγά μέ αὐτή τήν ἀμέλεια σταματάει νά κοινωνεῖ μέ τόν Θεό, νά κάνει τόν κανόνα του τόν πνευματικό, ὁπότε μετά σιγά - σιγά ἔρχεται μία ἀδυναμία στήν ψυχή.

Ἡ ἀμέλεια-Οι 5 μωρὲς Παρθένες/Μ. Τρίτη, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἡ ἀμέλεια-Οι 5 μωρὲς Παρθένες/Μ. Τρίτη, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου, 30-4-2024

 

Ἀπό τήν ἀμέλεια γιά τήν πράξη σκοτίζεται ἡ γνώση, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Από την αμέλεια για την πράξη σκοτίζεται η γνώση,Τά 226 κεφάλαια περί αυτών που νομίζουν ότι δικαιώνονται από τα έργα τους, Φιλοκαλία τόμος Α', 23-2-2022, Ἀρχιμ. Σάββα Ἁγιορείτου

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης http://hristospanagia3.blogspot.com, http://hristospanagia.gr καί τό νέο ἱστολόγιο http://agiapsychanalysi.blogspot.com

Ὁ ἀντίχριστος - πρόκειται νά ταράξει ὅλη τήν οἰκουμένη, καί...

Ὁ αντίχριστος - πρόκειται να ταράξει όλη την οικουμένη, και να βάλει μέσα στις καρδιές των ανθρώπων δειλία και αμέλεια και ΦΟΒΕΡΗ ΑΠΙΣΤΙΑ...

~ Άγιος Εφραίμ ο Σύρος († 28 Ιανουαρίου)

(Τόμος Δ' σελ 111).

http://apantaortodoxias.blogspot.com/2022/01/28-111.html

«Ἡ ἀμέλεια καὶ ἡ ραθυμία, τὰ μόνα ἐμπόδια γι’ αὐτὸν ποὺ θέλει νὰ σωθεῖ», Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

«Ἡ ἀμέλεια καὶ ἡ ραθυμία, τὰ μόνα ἐμπόδια γι’ αὐτὸν ποὺ θέλει νὰ σωθεῖ»

ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ-ΠΑΡΑΙΝΕΣΕΙΣ ΠΕΡΙ ΗΘΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΩΝ ΚΑΙ ΧΡΗΣΤΗΣ ΠΟΛΙΤΕΙΑΣ, Φιλοκαλία τόμος Α’

Ἀρχιμανδρίτου Σάββα Ἁγιορείτου

Κήρυγμα 23/06/21

Ἐὰν μετερχόμεθα κάθε φροντίδα καὶ μέσο γιὰ τὴν ἀποφυγὴ τοῦ σωματικοῦ θανάτου, πολὺ περισσότερο ὀφείλουμε νὰ φροντίσουμε γιὰ τὴν ἀποφυγὴ τοῦ ψυχικοῦ θανάτου, λέγει ὁ Μέγας Ἀντώνιος στὶς Παραινέσεις του Περὶ ἤθους ἀνθρώπων καὶ χρηστῆς πολιτείας καὶ μάλιστα στὴν 45η του Παραίνεση. «Εἰ πάσῃ σπουδῇ, καὶ μηχανῇ χρώμεθα, πρὸς τὸ ἀποφυγεῖν τῆς σωματικῆς ἀπονεκρώσεως· πολλῷ μᾶλλον σπουδάζειν ὀφείλομεν πρὸς τὴν ἀποφυγὴν τῆς ψυχικῆς ἀπονεκρώσεως». Πόσα καὶ πόσα δὲν κάνουμε γιὰ νὰ συντηρήσουμε τὸ σῶμα στὴν κατάσταση τῆς ὑγείας, τῆς δυνάμεως, τῆς εὐρωστίας! Πόσο δὲν προσέχουμε νὰ μὴν βλαφτεῖ, νὰ μὴν τραυματισθεῖ καὶ ἔτσι, νὰ μὴ χαθεῖ ἡ βιολογική μας ζωή!

Ὅταν τραυματισθεῖ θανάσιμα τὸ σῶμα, χάνεται ἡ σωματική, ἡ φυσικὴ ἕνωσις τοῦ σώματος μὲ τὴν ψυχὴ καὶ ἐπέρχεται ὁ σωματικὸς θάνατος. Καὶ ὀφείλει ὁ ἄνθρωπος καὶ πρέπει νὰ φροντίζει νὰ μὴ χάνει τὴ ζωή του, παρὰ μόνον ἐὰν ὁ Θεὸς τὸν καλέσει στὸν θάνατο διὰ τοῦ μαρτυρίου ἐπειδὴ τηρεῖ τὶς Ἅγιες Ἐντολές Του ἤ μὲ ὁποιονδήποτε ἄλλο τρόπο, τηρῶντας τὶς ἐντολὲς τοῦ Θεοῦ. Τότε βεβαίως, ὁ ἄνθρωπος προκειμένου νὰ τηρήσει τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ, πρέπει νὰ καταφρονεῖ τὸν σωματικό, τὸν βιολογικό θάνατο. Εἶναι ὅμως καθῆκον του, ἐφόσον δὲν συντρέχει τέτοιος λόγος, νὰ κάνει ὅ,τι μπορεῖ γιὰ νὰ φυλάξει τὴν βιολογική του ζωή. Καὶ ἐπίσης, ἄν αὐτὸ συμβαίνει καὶ ἰσχύει, πολὺ περισσότερο, λέει ὁ Μέγας Ἀντώνιος, ἰσχύει τὸ ὅ,τι ὁ ἄνθρωπος πρέπει νὰ φροντίζει καὶ μάλιστα μὲ πολὺ μεγαλύτερη φροντίδα γιὰ τὴν ζωὴ τῆς ψυχῆς του· γιὰ νὰ μὴ χωριστεῖ ἡ ψυχή του ἀπὸ τὴν Χάρη τοῦ Θεοῦ ποὺ εἶναι ὁ θάνατος τῆς ψυχῆς, ὁ αἰώνιος, ὁ ψυχικὸς θάνατος, ὁ δεύτερος θάνατος ὅπως λέγει ἡ Ἁγία Γραφὴ στὴν Ἀποκάλυψη. «Γιατὶ γιὰ ἐκεῖνον ποὺ θέλει νὰ σωθεῖ», συνεχίζει ὁ Μέγας Ἀντώνιος, «τίποτα δὲν εἶναι ἐμπόδιο παρὰ μόνο ἡ ἀμέλεια καὶ ἡ ραθυμία τῆς ψυχῆς»· «τῷ γὰρ θέλοντι σωθῆναι οὐδέν ἐστιν ἐμπόδιον, εἰμὴ μόνον ἀμέλεια, καὶ ῥαθυμία ψυχῆς». Αὐτὰ τὰ δύο εἶναι οἱ μεγάλοι μας ἐχθροὶ οἱ ὁποῖοι ἐὰν κυριαρχήσουν, ἐὰν μᾶς νικήσουν, τότε ἐπέρχεται ὁ πνευματικός, ὁ ψυχικὸς θάνατος. Ἡ ψυχὴ νεκρώνεται, χωρίζεται δηλαδὴ ἀπὸ τὸν Θεό, ἀπὸ τὴν Θεία Χάρη.

Ἀόρατος πόλεμος ἑναντίον τῆς ἀμέλειας.ἍγιοςΝικόδημος ὁ Ἁγιορείτης. Ἀρχ. Σάββας Ἁγιορείτης

Π Σάββας 2008 02 21 ΑΟΡΑΤΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ. ΠΟΛΕΜΟΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΑΜΕΛΕΙΑΣ
https://www.youtube.com/watch?v=411lz4GRuuU

Ὅταν ἡ Ψυχή ἀμελεῖ, τό Ἅγιο Πνεῦμα Ὑποχωρεῖ…( Γεροντικό )

«Νομίζω ότι, αν ο άνθρωπος δεν φυλάξει καλά την καρδιά του, όλα όσα άκουσε τα ξεχνά και πέφτει σε αμέλεια, και έτσι ο εχθρός βρίσκει τόπο μέσα του και τον ρίχνει κάτω.

Ένα λυχνάρι που τακτοποιήθηκε και φέγγει, αν αμελήσουν να του βάλουν λάδι, σιγά σιγά σβήνει, και πλέον υπερισχύει το σκοτάδι. Και όχι μόνο αυτό, αλλά καμιά φορά συμβαίνει να το πλησιάζει και ένα ποντίκι θέλοντας να φάει το φυτίλι.

Και πρίν τελειώσει το λάδι και σβήσει, δεν μπορεί. Αν όμως δει ότι όχι μόνο φλόγα δεν έχει, αλλά είναι πλέον και κρύο, τότε θέλοντας να τραβήξει το φυτίλι ρίχνει κάτω και το λυχνάρι. Και αν αυτό είναι πήλινο, γίνεται κομμάτια.

Αν όμως τύχει να είναι χάλκινο, ο νοικοκύρης το τακτοποιεί από την αρχή.

Ἀγάπησε τήν ταπείνωση (Ἀββᾶς Ἠσαΐας)

Όποιος έχει την ταπεινοφροσύνη, δεν έχει γλώσσα να κάνει παρατήρηση σε κάποιον που δείχνει αμέλεια ή σε άλλον που ζει με αδιαφορία. Ούτε μάτια έχει να κοιτάζει ελαττώματα άλλου, ούτε αυτιά έχει να ακούσει αυτά που δεν ωφελούν την ψυχή του. Δεν ασχολείται με κανέναν, παρά μόνο με τις αμαρτίες του, αλλά είναι ειρηνικός προς όλους τους ανθρώπους, για χάρη της εντολής του Θεού και όχι για λόγους φιλίας. Αν τώρα κάποιος νηστεύει όλη την εβδομάδα και επιδίδεται σε μεγάλους κόπους έξω από αυτόν τον δρόμο, όλοι οι κόποι του πηγαίνουν χαμένοι.

Αδελφέ, συνήθισε τη γλώσσα σου να λέει το «συγχώρησέ με», και θα έρθει μέσα σου η ταπείνωση. Αγάπησε την ταπείνωση, και αυτή θα σε σκεπάσει από τις αμαρτίες σου.

Ποτέ μη βαρεθείς εξαιτίας κάποιου κόπου, γιατί ο κόπος, η φτώχεια, η ξενιτεία, η κακοπάθεια και η σιωπή γεννούν την ταπείνωση, και η ταπείνωση συγχωρεί κάθε αμαρτία. Να ξέρεις μάλιστα τούτο: όσο ο άνθρωπος ζει με αμέλεια, νομίζει μέσα του ότι είναι φίλος του Θεού. Αν όμως ελευθερωθεί από τα πάθη, ντρέπεται να σηκώσει τα μάτια του στον ουρανό μπροστά στον Θεό· γιατί τότε βλέπει τον εαυτό του πολύ απομακρυσμένο από τον Θεό.

Κάποιος άνθρωπος είχε δύο δούλους και τους έστειλε στο χωράφι του να θερίσουν ορισμένη έκταση την ημέρα ο καθένας. Ο ένας από αυτούς έβαλε τα δυνατά του να κάνει όλο όσο τον πρόσταξε ο κύριός του, αλλά δεν μπόρεσε να το τελειώσει, γιατί η δουλειά ξεπερνούσε τις δυνάμεις του. Ο άλλος βαρέθηκε και είπε μέσα του: «Ποιος μπορεί να κάνει τόση δουλειά σε μια μέρα;» Αδιαφόρησε λοιπόν και δεν φρόντισε, αλλά έπεσε για ύπνο· τη μια ώρα κοιμόταν, την άλλη χασμουριόταν, την άλλη στριφογύριζε σαν την πόρτα γύρω από τον άξονά της (Παροιμ. 26:14), και πέρασε όλη τη μέρα στα χαμένα.

Ἁγίου Γέροντος Παΐσίου τοῦ Ἁγιορείτου Λόγοι Β΄ Κεφάλαιο 1'. «Ἡ γενιά τῆς ἀδιαφορίας»

Λόγοι Β΄

ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ

"ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΘΕΟΛΟΓΟΣ"

ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

Ή αδιαφορία για τον Θεό φέρνει την αδιαφορία και για όλα τα άλλα. 

- Τι είναι αυτό πού ακούγεται;

- Αεροπλάνο, Γέροντα!

- Κλείσε το παράθυρο, µην µπει µέσα! Έτσι πού είναι παλάβωσε o κόσµος, και αυτό

σιγά-σιγά µπορεί να γίνει!... Έχουν διαλυθεί όλα, οικογένεια, παιδεία, υπηρεσίες... Α, δεν τους καίγεται καρφί!

Τίποτε δεν έχουν µεσάτους...

- Γέροντα, ποιος φταίει πού φθάσαµε σ' αυτήν την κατάσταση;

- Μιλάω γενικά· θέλω να πω, µέχρι πού έχει φθάσει ή αδιαφορία! Πήγαινε σε µια σχολή και θα δεις· αν λ.χ. χτυπούν τα παράθυρα από τον αέρα, ζήτηµα να βρεθεί ένα παιδί να τα κλείσει, για να µή σπάσουν. Αλλά θα χαζεύουν, άλλα θα κοιτάζουν πώς χτυπούν, άλλα θα περνούν από 'κει σαν να µή συµβαίνει τίποτε. Αδιαφορία!

Μού έλεγε ένας αξιωµατικός πού ήταν υπεύθυνος στις αποθήκες: «Τροµάζω να βρω έναν στρατιώτη σωστό, να τον βάλω φρουρό στην αποθήκη πετρελαίων, για να µή βάλουν οι άλλοι καµµιά φωτιά ή ό ίδιος µην πετάξει κανένα τσιγάρο απρόσεκτα».

Υπάρχει ένα πνεύµα χλιαρό, καθόλου ανδρισµός. Χαλάσαµε τελείως! Πώς µας ανέχεται ό Θεός! Παλιά τι αξιοπρέπεια υπήρχε! Τι φιλότιµο! Στον πόλεµο τού '40, στα σύνορα, οι Ιταλοί είχαν πότε-πότε κάποια επικοινωνία µε τους Έλληνες φρουρούς και έκαναν καµµιά επίσκεψη στο ελληνικό φυλάκιο.

Και να δείτε τι φιλότιµο οι Έλληνες! Μια φορά πού πήγαν οι Ιταλοί στο ελληνικό φυλάκιο, οι Έλληνες έβαλαν να τους φτιάξουν καφέ. Βγάζει τότε µπροστά τους ένας Έλληνας αξιωµατικός ένα µάτσο χρήµατα, πενηντάρικα, εκατοστάρικα - και είχαν αξία τότε αυτά τα χρήµατα - και τα ρίχνει για προσάναµµα στην φωτιά, για να δείξει στους Ιταλούς ότι είναι πλούσιο το ελληνικό κράτος!

Ἁγίου Ἰσαάκ τοῦ Σύρου: Ὅταν ζοῦμε μέ ἀμέλεια τά πάθη μας ἐνοχλοῦν καί χάνουμε τήν εἰρήνη τῆς ψυχῆς μας

 Η μνήμη του εορτάζεται στις 28 Ιανουαρίου

Τα πάθη και οι αφορμές τους (Άγιος Ισαάκ ο Σύρος)

 

  Όταν θέλουμε να ονομάσουμε όλα τα πάθη μαζί, τα λέμε «κόσμο». Και όταν θέλουμε να ξεχωρίσουμε και να δώσουμε στο καθένα το όνομά του, τα ονομάζουμε «πάθη».

Και τα πάθη, καθώς διαδέχονται το ένα το άλλο, σχηματίζουν το δρόμο του κόσμου, και όπου τελειώνουν τα πάθη, εκεί παύει να υπάρχει ο δρόμος του κόσμου. Τα πάθη είναι τα εξής:

Ο πόθος του πλούτου· το να μαζεύει ο μοναχός γήινα και μη αναγκαία πράγματα

·η τρυφή του σώματος από την οποία έρχεται το πορνικό πάθος

·ο πόθος της τιμής από τον οποίο προκύπτει ο φθόνος

·ο πόθος της εξουσίας, η φιλαρχία· ο στολισμός και η ανόητη επίδειξη· η ανθρώπινη δόξα που είναι αιτία της μνησικακίας · ο φόβος ότι θα πάθει κάτι κακό το σώμα μας

 Όπου πάψει η ενέργεια των παθών, εκεί πεθαίνει μαζί τους και ο κόσμος.

 

Είπε κάποιος σοφός για τους αγίους, ότι όταν ζούσαν, ήταν ήδη πεθαμένοι διότι, ενώ ζούσαν με το σώμα τους, δε ζούσαν ζωή σαρκική. Και συ πρόσεξε να δεις ποια πάθη ζούνε μέσα σου, για να καταλάβεις πόσο ανήκεις στον κόσμο και για ποια πάθη είσαι δεμένος μαζί του και από ποια ελευθερώθηκες. Με δυο λόγια, κόσμος είναι η εμπαθής ζωή και το σαρκικό φρόνημα.

Όποιος απαλλαγεί από τα πάθη του, έχει εξέλθει από τον κόσμο. (132)

Ὁ ἀββάς Μακάριος καί ἡ διόρθωση τοῦ ἀμελοῦς ἀδελφοῦ

  Διηγούνταν για τον αββά Μακάριο ότι κάποτε, που πήγαινε στην εκκλησία για την ακολουθία, είδε έξω από το κελλί ενός αδελφού πλήθος δαίμονες. Άλλοι από αυτούς είχαν πάρει τη μορφή γυναικών που έλεγαν λόγια άπρεπα, άλλοι είχαν τη μορφή νεαρών και έλεγαν επίσης διάφορα αισχρά, άλλοι χόρευαν και άλλοι έπαιρναν άλλες μορφές. Ο γέροντας, όντας διορατικός, κατάλαβε την αιτία, στέναξε και είπε μέσα του: «Σίγουρα ο αδελφός αυτός ζει με αμέλεια, και γι’ αυτό τα πονηρά πνεύματα κυκλώνουν έτσι το κελλί του».

 Μετά το τέλος της ακολουθίας πήγε στο κελλί του αδελφού και του είπε: «Αδελφέ, περνώ κάποια δοκιμασία και πιστεύω ότι, αν εσύ προσευχηθείς για χάρη μου, ο Θεός θα με ανακουφίσει οπωσδήποτε». Ο αδελφός έβαλε μετάνοια στον γέροντα και είπε: «Πάτερ, δεν είμαι άξιος να προσευχηθώ για εσένα». Ο γέροντας όμως επέμενε και τον παρακαλούσε λέγοντας: «Δεν φεύγω, αν δεν μου δώσεις τον λόγο σου ότι θα κάνεις μία προσευχή για χάρη μου κάθε νύχτα». Ο αδελφός λοιπόν υπάκουσε στην προσταγή του γέροντα· ο γέροντας όμως το έκανε αυτό θέλοντας να δώσει αφορμή στον αδελφό να προσεύχεται τις νύχτες.

 

Πράγματι, ο αδελφός σηκώθηκε τη νύχτα και προσευχήθηκε για τον γέροντα. Ένιωσε τότε κατάνυξη και είπε στον εαυτό του: «Άθλια ψυχή, για έναν τέτοιο γέροντα προσευχήθηκες, και για εσένα δεν προσεύχεσαι;» Έκανε λοιπόν και για τον εαυτό του μια εκτενή προσευχή. Αυτό γινόταν κάθε νύχτα, και έτσι έκανε δύο προσευχές.

«Γιά τό φόβο τῆς μελλούσης κολάσεως καί ὅτι πρέπει ἐκεῖνος πού θέλει νά σωθεῖ ποτέ νά μήν ἀμελεῖ τή σωτηρία του» μέρος α΄

Ἀββᾶ Δωροθέου ἔργα ἀσκητικά

ΙΒ΄ Διδασκαλία

ΓΙΑ ΤΟ ΦΟΒΟ ΤΗΣ ΜΕΛΛΟΥΣΗΣ ΚΟΛΑΣΕΩΣ ΚΑΙ

ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΕΚΕΙΝΟΣ ΟΥ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΣΩΘΕΙ ΠΟΤΕ

ΝΑ ΜΗΝ ΑΜΕΛΕΙ ΤΗ ΣΩΤΗΡΙΑ ΤΟΥ

Ὅταν ἤμουν ἄρρωστος μέ πόνους στά πόδια μου, μερικοί ἀδελφοί, πού ἦρθαν νά μέ ἐπισκεφθοῦν μέ ρωτοῦσαν νά τούς πῶ τήν αἰτία, τῆς ἀρρώστιας, θέλοντας νά πετύχουν δυό πράγματα. Ἀπό τή μιά, νά μέ παρηγορήσουν καί νά μέ κάνουν νά ξεχάσω λίγο τόν πόνο μου καί ἀπό τήν ἄλλη, νά μοῦ δώσουν ἀφορμή νά τούς πῶ κάτι ὠφέλιμο. Ἀλλά ἐπειδή δέν μ᾿ ἄφηνε τότε ὁ πόνος νά σᾶς πῶ ἐκεῖνο πού ἤθελα, καλό εἶναι νά ἀκούσετε τώρα μερικά πράγματα πάνω σ᾿ αὐτό. Γιατί εἶναι εὐχάριστο νά διηγεῖται κανείς τή θλίψη, ὅταν αὐτή ἔχει πιά ξεπεραστεῖ. Καί στή θάλασσα, ὅταν ξεσηκώνεται φουρτούνα, πάντοτε στενοχωροῦνται ὅλοι οἱ ταξιδιῶτες. Μετά ὅμως, ἀφοῦ καταλαγιάσει ἡ θάλασσα, χαίρονται καί εὐχαριστοῦνται νά διηγοῦνται μεταξύ τους τά γεγονότα.

Εἶναι ὠφέλιμο, ἀδελφοί μου, ὅπως πάντα σᾶς λέω, καθετί νά τό ἀναφέρουμε στό Θεό καί νά λέμε ὅτι τίποτα δέν γίνεται χωρίς τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἀλλά, ἔστω καί ἄν ἀκόμα ὑπάρχει κάποια ἐξωτερική αἰτία, νά λέμε:

«Γνώριζε ὁ Θεός ὅτι ἔτσι εἶναι καλό καί συμφέρον καί ἔτσι ἔκανε».

Νά τί ἐννοῶ. Μποροῦσα νά πῶ ὅτι ἐπειδή ἔφαγα μέ ξένους καί βίασα λίγο τόν ἑαυτό μου γιά νά τούς εὐχαριστήσω, βάρυνε τό στομάχι μου καί τά πόδια μου ἔπαθαν φλεγμονή, ἡ ὁποία μοῦ προκάλεσε ρευματισμούς ἤ νά προφασισθῶ διάφορες ἄλλες αἰτίες – γιατί ἄν θέλει κανείς, δέν δυσκολεύεται νά βρεῖ τέτοιες αἰτίες. Ἀλλά πιό σωστό καί ὠφέλιμο εἶναι νά ποῦμε πώς ἤξερε ὁ Θεός ὅτι αὐτό συμφέρει τήν ψυχή μου καί ἔτσι ἔγινε.

Γέρων Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης - Περί Ἀμελείας, Φόβου, Δειλίας, Προδοσίας καί Λιποταξίας (Ἐπιστολή 12η - 13η)

 12η Επιστολή

Παιδί μου, σε επεσκέφθη ο πειρασμός, δια να σου δοκιμάση την προαίρεσιν, με βάσιν τας προλήψεις. Αγωνίζου την καλήν μαρτυρίαν, μη φοβηθής τον απαίσιον εχθρόν των ψυχών μας. Ο Χριστός, καλό μου παιδί, παρακολουθεί τον αγώνα σου. 

Επιτρέπει εις τον πειράζοντα να σε ενοχλή δια να του δείξη το θαύμα Του, που έκανε εις σε αποσπώντας σε από τον κόσμον με την γλυκείαν Του χάριν. Μάχου, παιδί μου, κατά του εχθρού της ψυχής σου και μη του επιτρέπης τίποτε να κερδίση απ’ ότι «τζάμπα» σου εκέρδισεν εις τον κόσμον.

Αντιστέκου κραταιά, ίνα χαρούν οι άγγελοι και σκιρτήσουν αγαλλόμενοι, διότι ενικήθη υπό σου ο ασώματος διάβολος με την συνδρομήν της αοράτου χάριτος του Θεού. Ο κόπος του κάθε αγώνος περνά, αλλά μένει η νίκη. Αν κανείς δεν «φάη με την κουτάλα» την κόλασιν εις τον καιρόν του πειρασμού, δεν πρόκειται να ίδη Χάριν Θεού. Μελέτα τον θάνατον, φεύγομεν δι’ ένα άλλον κόσμον. Ω, τι ωραίος και μακάριος! Άράγε θα γίνωμεν κάτοικοι αυτού του τόσον ωραίου κόσμου; Αυτόν τον πανευτυχή τόπον ας σκεπτώμεθα συνεχώς, δια να ημπορέσωμεν τούτον εδώ τον ψεύτικον και απατηλόν να καταφρονήσωμεν. Προσεύχου, παιδί μου, συνέχεια, σκέψου τας αμαρτίας, και κλαίε με καυτά δάκρυα, τα οποία πάρα πολύ θα σε ανακουφίσουν. Θα πενθήσης καλώς, όταν σιωπάς και δεν γελάς. 

Γέρων Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης - Περί Ἀμελείας, Φόβου, Δειλίας, Προδοσίας καί Λιποταξίας (Ἐπιστολή 9η - 11η)

 9η Επιστολή

 Η Εύα διετάχθη να μη φάγη από τον απηγορευμένον καρπόν, κατόπιν ήλθεν εις την θεωρίαν του, τον είδε, ενικήθη, έφαγε και απέθανεν εκ Θεού. Είδε λοιπόν και ενικήθη, την ενίκησεν η επιθυμία της 

απολαύσεως, έγινε πάλη μέσα της και η φιλαυτία την ώθησε εις την γεύσιν, διότι δεν προέκρινε την στέρησιν χάριν της υπακοής. Ο Θεός αυτούς που θα σώση, αυτούς που ζητούν το έλεός Του, δεν τους θέλει κούτσουρα, ουδέ ανάνδρους και δειλούς, ουδέ αδοκιμάστους.

Πρόκειται περί θείας κληρονομίας δια πεπαιδευμένους Χριστιανούς. Λοιπόν θέτει ημάς ενώπιον πειρασμών, όπως γνωσθή η υπακοή μας εις τας εντολάς Του. Ο φωτισμός Του είναι εντός μας, η γνώσις του θελήματός Του μας διδάσκεται δια των Γραφών, η συνείδησις πάλιν ως πυξίς μας οδηγεί. Όλα τα ως άνω μας φωτίζουν εμπρός εις τον πειρασμόν. Όταν όμως υπερισχύη η προαίρεσίς μας εις το κακόν, τότε δεν υπακούομεν εις τας εντολάς Του. Επλάσθημεν αυτεξούσιοι και το αυτεξούσιον δεν καταδυναστεύεται. Και ως τοιούτοι, εάν εφοβούμεθα τον Θεόν, δεν θα επίπτομεν εις τον πειρασμόν, και εάν δεν αγαπούσαμε τον εαυτόν μας περισσότερον του Θεού, δεν θα εκκλίναμεν εις την αμαρτίαν. Αλλά η αγαθότης Του δεν άφησε και τας πτώσεις χωρίς φάρμακον ανορθώσεως, και ως εκ τούτου πάλιν επανερχόμεθα και γίνεται νίκη δια πτώσεως.

Δικαίους ονομάζει η Γραφή πάντας τους βιάζοντας εαυτούς να σωθούν, δικαιωθέντας δια πίστεως. Δεν θα τους αφήση να πέσουν, καθ’ ότι αγωνίζονται καλώς, δεν θα τους αφήση εις πειρασμόν υπέρ την δύναμίν των, όταν καταβάλλουν κάθε προσπάθειαν υπομονής.

Γέρων Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης - Περί Ἀμελείας, Φόβου, Δειλίας, Προδοσίας καί Λιποταξίας (Επιστολή 4η - 5η)

 4η Επιστολή

Τους εφιάλτας του ύπνου και τας ταραχάς, λογίζου ότι είναι φουρτούνα του φθόνου του διαβόλου, θέλοντας να σε φοβίση εις την αρχήν του πνευματικού δρόμου, ίνα είπης ότι, εάν εις την αρχήν του δρόμου 

συναντώ τοιούτους πειρασμούς υπέρ δύναμιν, μέχρι τέλους ποίος ημπορεί να ανθέξη; Και έτσι λοιπόν ο σατανάς εμπείρως και με επιστήμην εργάζεται την κακήν του τέχνην, έχοντας αρκετόν απολογισμόν κολασμένων ψυχών με αυτόν τον τρόπον.

Αλλά ημείς γνωρίζομεν τας παγίδας αυτού εκ πείρας. Κατ’ αρχάς έχει δυσκολίαν ο δρόμος, μετά ανάπαυσιν, χαράν, αγαθήν πληροφορίαν εις την μεγάλην ελπίδα της σωτηρίας μας. «Του βίου την θάλασσαν υψουμένην καθορών, των πειρασμών τω κλύδωνι» κ.λ.π.

Τρικυμία και ευδία, πόλεμος και ειρήνη, υγεία και ασθένεια, κέρδος και ζημία, ούτω χαρακτηρίζεται ο δρόμος της ζωής εκάστης ψυχής. Κατάπαυσις του τοιούτου δρόμου ο θάνατος. Λοιπόν, ψυχή ευλογημένη, μη δειλιάσης εις τον δρόμον της σωτηρίας σου. Μαζί θα βαδίσωμεν τον δρόμον βοηθούμενοι ο ένας από τον άλλον. Η χάρις του Θεού η τα ασθενή θεραπεύουσα και τα ελλείποντα αναπληρούσα, αύτη έσται μεθ’ ημών, περισφίγγουσα τους χαλαρούς μας λογισμούς και προς υπομονήν αλείφουσα ημάς, έως ότου έλθη το κέλευσμα του Παντοκράτορος, ίνα το μεν σώμα αφήσωμεν εδώ, η δε ψυχή ανέλθη εις ουρανούς.

Γέρων Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης - Περί Ἀμελείας, Φόβου, Δειλίας, Προδοσίας καί Λιποταξίας (Επιστολή 3η)

Γέρων Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης - Περί Ἀμελείας, Φόβου, Δειλίας, Προδοσίας καί Λιποταξίας (Ἐπιστολή 1η - 2η)

1η Επιστολή

Ο δειλός στρατιώτης είναι άδοξος, απαρρησίαστος, κατησχυμμένος, ουδεμία αίτησίς του φθάνει εις τα ώτα του βασιλέως, ενώ του ανδρείου, μόνον το όνομά του να αναγγελθή, εν τω άμα επιτυγχάνεται η εκπλήρωσις των αιτημάτων του! 

Ω υψηλή παρρησία, που στολίζεις τον ανδρείον αγωνιστήν, ποίος δεν επιθυμεί ταύτην; Και όμως η αμέλεια, ιδίως εις την προσευχήν, την σκορπίζει εις τους τέσσαρας ανέμους και αφήνει τον άνθρωπον γυμνόν.

Πόσον μάλλον ημείς πρέπει να δοξασθώμεν ως ανδρείοι, διότι αγγελικόν φέρομεν σχήμα και ενόρκως υπεσχέθημεν εις τον βασιλέα των βασιλευόντων, ζωήν ή θάνατον, όχι αμέλειαν και λιποταξίαν, αλλά δια του αγώνος και της βίας ας φέρωμεν την τελικήν κατατρόπωσιν εις τον εχθρόν του Θεού και της ψυχής μας.

2η Επιστολή

Δια τον φόβον που σε καταλαμβάνει την νύκτα κ.λ.π. είναι εκ του πειρασμού, θα τον νικήσης με την πίστιν προς τον Θεόν. Δηλαδή να σκέπτεσαι ότι ο Θεός είναι πανταχού παρών. «Εν τω Θεώ ζώμεν και κινούμεθα και εσμέν» ( Πρ. 17,28 ) και ότι χωρίς να επιτρέψη κάτι ο Θεός, δεν γίνεται. Και μέσα εις τον διάβολον και εις τα θηρία, αν ευρεθώμεν εκεί είναι ο Θεός!

Ἀπό πού προῆλθε ἡ ἄρνηση τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου; (Ἅγιος Νικόδημος Ἁγιορείτης)

ΜΕΛΕΤΗ ΚΗ’

Στην αρνησι του Αποστόλου Πέτρου, που προήλθε Α’. Από την υπερηφάνεια. Β’. Από την αδιαφορία. Γ’. Από την έλλειψι τής προσευχής.

Α’.

Σκέψου, αδελφέ, από πού προήλθε εκείνη η φοβερή πτώσις της αρνήσεως του αποστόλου Πέτρου, που ενώ προηγούμενος ήταν τόσο θερμός μαθητής του Ιησού Χριστού και κατόπιν έγινε επίορκος και αρνητής του διδασκάλου του, για να στηριχθής περισσότερο στο καλό μέσα από την πτώσι εκείνου. Η πρώτη αιτία της αρνήσεως του Πέτρου ήταν η υπερηφάνεια [Ο θείος Χρυσόστομος αναφέρει ότι τρία ήταν τα αίτια της αρνήσεως του Πέτρου· η αντιλογία στα λόγια του Κυρίου, η προτίμησις του εαυτού του από τους άλλους μαθητές και η εμπιστοσύνη στον εαυτό του και στην δύναμί του.

Χριστιανοί ξεσηκωθεῖτε!!!Ὑπερασπιστεῖτε τήν πίστη

 Μπορεί ένας άθεος με την παρέα του να ρυθμίζει τα «πιστεύω» και τα «θέλω» εκατομμυρίων πιστών; Στην Ελλάδα όλα γίνονται.

«Σημάδι τοῦ ἐσωτερικοῦ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι οἱ ἐξωτερικές φανερές κινήσεις, ὅπως σημάδι τῶν ἄγνωστων δέντρων εἶναι οἱ καρποί πού προβάλλουν» μέρος α΄

Ὅσιος Θαλάσσιος ὁ Λίβυος

• Ἀπομάκρυνε τόν ἑαυτό σου ἀπό ἐκεῖνον πού ζεῖ μέ ἀμέλεια, ἀκόμη καί ἄν ἐκεῖνος ἔχει μεγάλη φήμη.

• Κάνε φίλο τόν φιλόπονο ἄνθρωπο, καί θά βρεῖς σ᾿ αὐτόν προστασία.

• Σέ πολλά ἀφεντικά ἔχει πουληθεῖ ὁ ἀμελής, καί ὅπως τόν τραβοῦν, ἔτσι περνάει.
  
  

• Σέ καιρό εἰρήνης εἶναι ἀπέναντί σου εὐνοϊκός σάν φίλος, καί σέ καιρό πειρασμοῦ σέ πολεμεῖ σάν ἐχθρός.