[Μᾶρκ. 4, 24:34]
«Τίνι ὁμοιώσωμεν τήν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ»[1], ρωτάει ὁ Κύριος. Καί τήν παραβάλλει μέ κόκκο σινάπεως, ὁ ὁποῖος εἶναι ὁ πιό μικρός ἀπό τούς σπόρους καί ὅταν σπαρεῖ καί φυτρώσει, τότε γίνεται ἕνα πολύ μεγάλο φυτό καί ἐκεῖ ἀναπαύονται τά πουλιά καί ξεκουράζονται. Ἔτσι εἶναι καί ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Δηλαδή, ὅταν ὁ ἄνθρωπος βρεῖ τόν Χριστό, τότε ἀναπαύεται, ξεκουράζεται, τότε βρίσκει τόν Παράδεισο. Μέ τήν θεία ἀγάπη, ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀγαπήσει δηλαδή τόν Θεό, ἔλεγε ὁ Ἅγιος Πορφύριος, γίνονται ὅλα Χριστός, γίνονται Παράδεισος, καί τότε ὁ ἄνθρωπος ζεῖ τήν Βασιλεία τοῦ Θεοῦ καί ἀναπαύεται. Προγεύεται τήν ἀνείπωτη ἀνάπαυση μετά θάνατον, καί ἀπό αὐτή τή ζωή, πρίν πεθάνει. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ἀγαπήσει τόν Θεό, τότε προγεύεται αὐτή τήν παραδείσια μακαριότητα.
«Γιά τήν θεία ἀγάπη», λέει ὁ Ἅγιος Πορφύριος, «πολύ ὡραῖα μιλάει καί ὁ κανόνας τοῦ Ἁγίου Παχωμίου, πού τόν ἔχει γράψει ὁ Θεοφάνης ὁ ποιητής. «Ἀπαθείας ἔρωτι θερμῷ, Πάτερ, κατεχόμενος τάς ὑλικάς τῶν παθῶν κατεμάρανας ἀφορμάς -δηλαδή, ἔχοντας τόν ἔρωτα τόν θεῖο τῆς ἀπαθείας, πάτερ ἅγιε Παχώμιε, ἐμάρανες τίς ἀφορμές τίς ὑλικές τῶν παθῶν «καί κατέλαβες δι' ἀγάπης πτερούμενος πᾶσαν τήν πηγαίαν ἔλλαμψιν παμμάκαρ τῆς Θεότητος»[2]∙ καί κατέλαβες, ἀφοῦ ἀπέκτησες φτερά ἐξαιτίας τῆς ἀγάπης σου, ὅλη τήν Θεότητα, τήν πηγαία ἔλαμψη, τήν λάμψη, τό φῶς τό ὁποῖο πηγάζει ἀπό τήν θεότητα∙ ἔγινες μέτοχος καί θεωρός τοῦ ἀκτίστου θείου φωτός.
»Ἀγάπη Θεοῦ, διδαχαῖς ὡμίλησας τοῦ Πνεύματος, ἐξ ὧν φωτιζόμενος, ἀρετῆς ἀκρότητα κατείληφας, τῶν παθῶν ἀπαλλάξας, τήν τῆς ψυχῆς κατάστασιν»[3]. Ἀφοῦ, λέγει, γέμισες μέ τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καί κατείληφες, κατέλαβες δηλαδή, τήν ἀκρότητα τῆς ἀρετῆς φωτιζόμενος ἀπό τό Ἅγιο Πνέυμα, ἀπάλλαξες τήν ψυχή σου ἀπό τά πάθη καί φωτίστηκες, καί ἡ ψυχή σου ἀπέκτησε τήν θεία κατάσταση, τήν κατάσταης τῶν ἁγίων.
»Νυττόμενος, τοῦ Δεσπότου τῷ πόθῳ κατέσβεσας, σαρκός τήν εὐπάθειαν, δι' ἐγκρατείας Παχώμιε, ὅλον δέ τόν βίον σου, ὡς εὐωδέστατον θῦμα καθιέρωσας». Καί ἀφοῦ πληγώθηκες μέ τόν πόθο τοῦ Δεσπότου, μέ τήν θεία ἀγάπη, τόν θεῖο ἔρωτα, ἔσβησες τά πάθη τά πολλά τῆς σαρκός, διά τῆς ἐγκρατείας, Παχώμιε, καί καθιέρωσες ὡς εὐωδέστατο θῦμα ὅλη σου τήν ζωή, τήν ἀφιέρωσες στόν Θεό.
