Ὁ ἄνθρωπος ἀλλάζει.Σήμερα σοῦ δίνει, αὔριο σοῦ ζητάει.(Γέροντας Παϊσιος τῆς Σίχλας)

 

Τι είναι ταπεινοφροσύνη π.Παϊσιε;τον ρώτησαν κάποιοι μαθητές του.
 -Η ταπεινοφροσύνη είναι όταν η διάνοιά μας μάς λέει πως είμαστε πιο αμαρτωλοί απ'όλους τους ανθρώπους και ανάξιοι του ελέους του Θεού.Όταν κακολογούμε  τον εαυτό μας αυτό δεν σημαίνει πως έχουμε ταπείνωση,αλλά έχουμε ταπείνωση αληθινή όταν ο άλλος μας κακολογεί και μας δυσφημεί δημόσια και εμείς υπομένουμε και λέμε:«Ο Θεός επέτρεψε στον αδελφό να με κακολογήσει για τις αμαρτίες μου»

 Να τα δεχόμαστε όλα λοιπόν σαν να είναι θέλημα Θεού.Όταν κάποιος.σε κακολογεί ο Θεός του επιτρέπει να σε κακολογήσει.

Ἐπιστολή καταπέλτης τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Πειραιῶς κ. Σεραφείμ

“..Δυστυχῶς ὅμως στή Σύναξη τῶν Ἱεραρχῶν τοῦ Θρόνου καί τῶν Σεβ. Μητροπολιτῶν τῶν λεγομένων Νέων Χωρῶν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, πού πραγματοποιήθηκε στό Φανάρι ἀπό τίς 29-8 ἕως τίς 2-9-2015^[1] ὁ  Παναγιώτατος Οἰκουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαῖος, ἐνέμεινε στό οἰκουμενιστικό του κοσμοείδωλο..”  

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

Ἀκτὴ Θεμιστοκλέους 190, 185 39 ΠΕΙΡΑΙΕΥΣ, Τηλ. +30 210 4514833, Fax +30 210 4518476 e-mail: impireos@hotmail.com

ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ
ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΣΥΝΑΞΕΩΣ ΤΩΝ ΙΕΡΑΡΧΩΝ ΤΟΥ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΥ ΘΡΟΝΟΥ

Ἐν Πειραιεῖ τῆ 16ῃ/9/2015

Ἡ κυριότερη αἰτία, ἀπό ὀρθοδόξου θεολογικῆς ἐπόψεως, τῆς παγκοσμίου κρίσεως, πού διέρχεται σήμερα ἡ ἀνθρωπότητα, θά πρέπει νά ἑστιαστεῖ στήν ἀπομάκρυνση, τήν ἀποστασία ἀπό τόν Ἅγιο Τριαδικό Θεό καί τήν ἀμετανοησία, ἡ ὁποία ὁδηγεῖ στήν ὑποδούλωση καί αἰχμαλωσία στήν παναίρεση τοῦ συγκρητιστικοῦ διαχριστιανικοῦ καί διαθρησκειακοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Ὁ σατανοκίνητος καί δαιμονικός Οἰκουμενισμός, ὄργανο στά χέρια τῆς Μασονίας καί τοῦ διεθνοῦς φρικώδους Σιωνισμοῦ, πού ἀποσκοπεῖ στήν ἐγκαθίδρυση τοῦ Ἀντιχρίστου, ὡς μοναδικοῦ παγκοσμίου βασιλέως, ἀλλοιώνει τίς συνειδήσεις καί ἔχει διαβρώσει σχεδόν τούς πάντες καί τά πάντα.

«Οἱ Χριστιανοί μέσα στόν κόσμο» μέρος δ΄

 

  ΟΜΙΛΙΑ 2η

π. Ἀθανασίου Μυτιληναίου

“Λόγοι Ἀφυπνίσεως”

 Ἄλλο κοινωνικός ἄνθρωπος καί ἄλλο κοσμικός.

 

Ἀπό μιά παρανόηση τῶν Κορινθίων, ὅταν τούς εἶχε πεῖ ὅτι δέν πρέπει νά μετέχουν θά λέγαμε στίς κοσμικές ἐκδηλώσεις, αὐτοί νόμισαν ὅτι θά ἔπρεπε νά φύγουν στά βουνά. Προσέξτε· ἄλλο πρᾶγμα ὁ Μοναχισμός. Δέν μιλῶ γι᾿ αὐτόν τώρα. Εἶναι ἄλλο πρᾶγμα ὁ Μοναχισμός, ἀπό τόν ὁποῖο λείπει τό κοινωνικό στοιχεῖο· λείπει μόνο τό κοσμικό στοιχεῖο. Ἐδῶ πρέπει νά κάνουμε σαφῆ διάκριση μεταξύ τοῦ κοινωνικοῦ καί τοῦ κοσμικοῦ στοιχείου. Κοινωνικό στοιχεῖο θά πεῖ τό «χαίρειν μετά χαιρόντων καί κλαίειν μετά κλαιώνων»¹. Εἶναι τό νά πάω σ᾿ ἕνα νοσοκομεῖο νά δῶ τούς ἀρρώστους· νά πάω στό σπίτι τοῦ πένθους, ὅπως λέει ὁ Ἐκκλησιαστής. «Εἶναι προτιμώτερο, λέει, νά πάει κανείς στό σπίτι τοῦ πένθους, παρά στό σπίτι τοῦ πότου, τῆς διασκεδάσεως.²» Αὐτό λέγεται κοινωνικό στοιχεῖο· ἄν πηγαίνω σέ χορούς καί διασκεδάσεις καί σέ κάθε κοσμική προβολή, αὐτό λέγεται κοσμικό στοιχεῖο.

Δημήτρης Α. Μουρτζοῦκος, ΤΑΤΟΥΑΖ...Ἡ ἀπόλυτη Ἐλευθερία ἤ ἡ ἀπόλυτη Αἰχμαλωσία καί ἀπώλεια;

Το τατουάζ (δερματοστιξία) έχει λάβει ανεξέλεγκτες διαστάσεις, κυρίως στη νέα γενιά, σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης και εκφράζει την απόλυτη και αχαλίνωτη αίσθηση της ελευθερίας του ανθρώπου και της ανάλογης διαθέσεως του σώματός μας κατά την επιθυμία εκάστου και ανάλογα με την κοινωνική και πνευματική κατάρτιση του καθενός μας. Είναι όμως έτσι; Το θέμα θα το αναλύσουμε, συνοπτικά βέβαια, αλλά θα το προβάλλουμε σε τρείς διαστάσεις, ήτοι:

• Την Υλική
• Την Αισθητική και
• Την Πνευματική.

1/ Η  Υλική διάσταση αφορά στις επιπτώσεις που έχει στο σώμα μας και στην υγεία μας η απερίσκεπτη και επιπόλαιη αυτή ενέργεια για τη ζωή μας.

Στό σπήλαιο τῆς Ἁγίας Σοφίας στά Κύθηρα

 Στο Μυλοπόταμο, πάνω από ένα γραφικό όρμο, βρίσκεται το σπήλαιο της Αγίας Σοφίας, το μεγαλύτερο από τα τρία ομώνυμα σπήλαια των Κυθήρων. Τα άλλα δύο βρίσκονται στον Κάλαμο και την Αγία Πελαγία αντίστοιχα. Σύμφωνα μάλιστα με τους τοπικούς θρύλους τα σπήλαια αυτά ενώνονται μεταξύ τους.
  Ήδη από το 13ο αι. οι Κυθήριοι μετέτρεψαν τον προθάλαμο του σπηλαίου σε χώρο εκκλησιαστικής λατρείας, ενώ οι ξένοι περιηγητές που καταφτάνουν στο νησί από το 17ο αι. αποτυπώνουν στις μαρτυρίες τους το δέος που προκαλούσε αυτό το σκοτεινό βάραθρο της γης.

«Τό πρόσωπό σου θά λιτανεύσουν οἱ πλούσιοι τοῦ λαοῦ» (Ψαλμ. Μδ΄ : 13)

Παναγία Σουμελά

«Πῶς νά ὀνομάσομε τό μυστήριο αὐτό, πού σχετίζεται μέ σένα, Θεοτόκε; Θάνατο; Ἀλλ᾿ ἄν καί ἡ πανίερη καί μακαρία ψυχή σου χωρίζεται ἀπό τό πανόλβιο καί ἀμίαντο σῶμα σου καί τό σῶμα σου παραδίνεται στή νόμιμη ταφή, ὅμως δέν παραμένει στό θάνατο οὔτε διαλύεται ἀπό τή φθορά. Διότι αὐτῆς πού ἡ παρθενία της ἔμεινε ἄθικτη ὅταν γέννησε, αὐτῆς τό σῶμα καί τώρα, πού μετατίθεται στούς οὐρανούς, διατηρήθηκε ἄφθαρτο».

Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Δαμασκηνοῦ,

Ἐγκώμιον εἰς τήν Κοίμησιν, ΕΠΕ 9, 261

Τέλος καί τῇ Τρισηλίῳ Θεότητι

κράτος, αἶνος καί δόξα εἰς τούς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ἀμήν.

Το αγιογραφικό ανάγνωσμα της Τρίτης 22-09-2015

Ἡ καθημερινή μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς εἶναι ἀπαραίτητη γιά τόν Χριστιαν. Ὅπως ὁ ἄρτος γιά τό σῶμα ἔτσι καί ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ γιά τήν ψυχή ἀποτελεῖ ζωτική ἀνάγκη. Ὁ Κύριος μᾶς εἶπε ὅτι ὁ ἄνθρωπος δέν ζεῖ μόνο μέ ψωμί. ἀλλά καί μέ κάθε λόγο πού ἐκπορεύεται ἀπό τό στόμα τοῦ Θεοῦ (Ματθ. 4, 4): «Οὐκ ἐπ' ἄρτῳ μόνο ζήσεται ἄνθρωπος ἀλλ' ἐπί παντί ρήματι ἐκπορευομένῳ διά στόματος Θεοῦ». Εἴθε καθημερινά νά μελετοῦμε τό λόγο Του καί νά τρέφουμε τήν ψυχή μας μ' αὐτόν. Μαζί μέ τά Ἅγια Μυστήρια καί τόν Πνευματικό ἀγῶνα, ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ συντηρεῖ ἀναμμένη τήν λαμπάδα τῆς πίστεως μέσα μας καί μᾶς καθιστᾶ ζωντανά κυτταρα τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, πού εἶναι ἡ Ἁγία Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μας. Σύν Θεῷ θά ἀναρτῶνται τά ἀναγνώσματα πού ἔχει ὁρίσει ἡ Ἁγία Μας Ἐκκλησία νά ἀναγινώσκονται καθημερινά ἀπό τούς Χριστιανούς γιά τό 2015. Κάνετε κλίκ πάνω στήν εἰκόνα καί μεγενθύνετε γιά νά διαβάσετε τό κείμενο.

Απόστολος: Προς Εφεσσίους κεφ. β΄ 19 - γ΄ 7

β΄ 19 - γ΄ 7



Ευαγγέλιον: Κατά Λουκάν κεφ. Γ΄ 23 - Δ΄ 1

Γ΄ 23 - Δ΄ 1





Ευχαριστοῦμε τήν ἀδελφότητα Θεολόγων «Ὁ Σωτήρ» γιά τήν ὁλοπρόθυμη ἄδεια χρήσης καί ἀναδημοσίευσης τοῦ κειμένου μετά τῆς συντόμου ἑρμηνείας, πού ἔχει εκπονήσει ὁ μακαριστός θεολόγος Π. Τρεμπέλας.

Warped pieces of wood (Saint Paisios the Athonite)

 

People who won’t accept a word of advice, even from people who love them, are, in the end, like warped pieces of wood and render themselves useless spiritually.
Just as planks that you can’t plane to make furniture end up as scaffolding or a staircase where they’re trodden on and muddied and eventually end up in the fire, these people are also destroyed, in the end.
» Venerable Païsios the Athonite

Source:  pemptousia.com

http://www.diakonima.gr/2015/09/08/warped-pieces-of-wood-saint-paisios-the-athonite/

Ἡ ἀθεΐα τῶν νέων ἀποτέλεσμα τῶν ἐπαίνων καί τῆς κακῆς ἀγωγῆς.

 Δεῖτε ἐδῶ:Ἡ τιμή καί ὁ ἔπαινος βλάπτουν τόν ἄνθρωπο

Ἡ ἀθεΐα, ἡ ἀσέβεια, ἡ θρασύτης, ἡ σκληρότης, ἡ βλασφημία τῶν παιδιῶν εἶναι καρποί τῆς κακῆς ἀγωγῆς.

«Οἱ γονεῖς» παρατηροῦσε ὁ σοφός καί Ἅγιος Γέροντας Πορφύριος «εὐθύνονται πρῶτοι γιά τήν ἀποτυχία τῶν παιδιῶν στή ζωή καί οἱ δάσκαλοι καί οἱ καθηγητές μετά. Τά ἐπαινοῦν διαρκῶς. Τούς λένε ἐγωιστικά λόγια.

Μνημονεύοντας ψυχές σέ ἕνα ταπεινό ἁγιορειτικό κελλάκι…

π. Θωμάς Ανδρέου 

  Πριν από πολλά χρόνια, βρέθηκα στο Άγιον Όρος παρακολουθώντας μια αξέχαστη Θεία Λειτουργία σε ένα ταπεινό κελλάκι, με λειτουργό, ευλαβή Ιερομόναχο, αγιασμένη ψυχή που πλέον αυλίζεται εις τόπους, ένθα των δικαίων τα πνεύματα αναπαύονται...
 Νέος παπάς ο γράφων, άγευστος ακόμα της μεταμορφωτικής εμπειρίας του πολιού και σεβασμίου λειτουργού, που κρυμμένος σχεδόν μέσα στο μισοσκόταδο, στέκονταν ευθυτενής παρά το βάρος του χρόνου που αγόγγυστα στους ώμους του κουβαλούσε και τον έβλεπα να μνημονεύει ψυχές, με ένα χαμόγελο να διαγράφεται στα χείλη του που έτρεμαν προφέροντας σχεδόν μυστικά τα ονόματα των ανθρώπων...

Χοσέ (Ἰωσήφ) Μουνιόθ-Κορτέζ 1997. Νεομάρτυρες τῆς Ὀρθοδοξίας στόν 20ό και 21ο αἰώνα. Χαραλάμπους Χ. Ἄνδραλη

Χοσέ (Ιωσήφ) Μουνιόθ-Κορτέζ 1997

Νεομάρτυρες της Ορθοδοξίας στον 20ό και 21^ο αιώνα

Μέρος Δεύτερο.  Κεφάλαιο Δέκατο Τρίτο

Χαραλάμπους Χ. Άνδραλη

Ο Νεομάρτυρας Χοσέ Μουνιόθ-Κορτέζ γεννήθηκε το 1950 στη Χιλή της Νότιας Αμερικής. Η οικογένειά του ήταν βαθιά θρησκευόμενη αλλά ανήκε στο ρωμαιοκαθολικό δόγμα. Σε ηλικία 12 ετών γνώρισε τον Ορθόδοξο Επίσκοπο Χιλής Λεόντιο, ο οποίος τον έπεισε να βαπτιστεί Ορθόδοξος δύο χρόνια αργότερα.

Τον εντυπωσίαζε ο τρόπος ζωής των μοναχών και παρότι ζούσε μέσα στην πόλη, προσπαθούσε να εφαρμόζει όσα έκαναν η μοναχοί. Επιδόθηκε σε νηστείες, προσευχή, αγρυπνίες. Κάποια στιγμή, έφυγε από τη Χιλή και μετακόμισε στον Καναδά. Εκεί εργάστηκε ως δάσκαλος ζωγραφικής στο Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ. Παράλληλα ο ίδιος θέλησε να μάθει Βυζαντινή Αγιογραφία.

Ἡ ἀληθινή ἀγάπη κάνει «διακρίσεις» (Ἡλιάδης Σάββας, Δάσκαλος)

Διαβάσαμε, πως κάποιος επίσκοπος της Ορθόδοξης Εκκλησίας εισηγήθηκε στην ειδικὴ επιτροπή, που προετοιµάζει τη Μεγάλη Σύνοδο των Ορθοδόξων και θα συγκληθεί το 2016 στην Κωνσταντινούπολη: "...τα δικαιώµατα των σεξουαλικών µειονοτήτων πρέπει να προστατεύονται απὸ κάθε είδους διάκριση και απὸ άδικους διωγµούς".
Δυστυχώς κρίμα, πολύ κρίμα, διότι κάνει μεγάλο λάθος. Έχει θολώσει ο νους του φαίνεται και αναμειγνύει την κοσμική, τη συναισθηματική αγάπη με την ευαγγελική, την αγιοπνευματική, την αγάπη που δίδαξε ο Χριστός και την έκαναν πράξη οι άγιοί μας.

Δεν υφίσταται κανένας διωγμός από την Εκκλησία. Και μάλιστα άδικος.

«Οἱ Χριστιανοί μέσα στόν κόσμο» μέρος γ΄

 

 ΟΜΙΛΙΑ 2η

π.Ἀθανασίου Μυτιληναίου

“Λόγοι Ἀφυπνίσεως”

Ἡ Πρός Διόγνητον ἐπιστολή.

 

Ἡ ὑπόθεση τῆς ἐπιστολῆς εἶναι ἡ ἑξῆς: Ὁ συγγραφέας της – ἄγνωστος ποιός εἶναι· εἰκάζεται ὅτι εἶναι ὁ ἅγιος Ἰουστῖνος ὁ Μάρτυς καί Φιλόσοφος, ἀλλά πιθανώτατα δέν εἶναι – στέλνει μία ἐπιστολή σέ κάποιον «κράτιστον», ἐξοχώτατον, ὀνόματι Διόγνητον, ὁ ὁποῖος τόν εἶχε ρωτήσει τί εἶναι οἱ Χριστιανοί, τί πιστεύουν οἱ Χριστιανοί καί πῶς αὐτοί στέκονται στόν κόσμο. Ὁ ἱερός συγγραφέας τοῦ ἀπαντάει μ᾿ αὐτό τό θαυμάσιο κείμενο, πού μοιάζει μᾶλλον μέ μικρή πραγματεία παρά μέ ἐπιστολή. Ἐμεῖς θά πάρουμε μερικά μόνο σημεῖα ἀπό τόν ἱερό συγγραφέα, πού ἀναφέρονται πιό εἰδικά καί πολύ συμπυκνωμένα στή θέση τῶν Χριστιανῶν μέσα στόν κόσμο. Λέγει λοιπόν τά ἑξῆς.

Ἡ Εὐλογία τοῦ Ἰακώβ

του π. Δημητρίου Μπόκου

Δέκα ἑπτὰ χρόνια ἔζησε στὴν Αἴγυπτο ὁ Ἰακώβ, ὅπου λόγῳ τοῦ συνεχιζόμενου λιμοῦ τὸν εἶχε φέρει ὁ γιός του Ἰωσήφ. Ὁ πολυκύμαντος βίος του ἔφτανε στὸ τέλος του. Σὲ βαθιὰ γηρατειά, ἑκατὸν σαράντα ἑπτὰ ἐτῶν, ὁ γηραιὸς πατριάρχης ἀρρώστησε. Ὁ Ἰωσὴφ μὲ τὰ δύο παιδιά του, τὸν Μανασσῆ καὶ τὸν Ἐφραίμ, ἔτρεξε κοντά του.

Τὰ μάτια τοῦ Ἰακὼβ εἶχαν βαρύνει ἀπὸ τὸ γῆρας καὶ δὲν ἔβλεπε καλά. Ἀγκάλιασε τὰ ἐγγόνια του καὶ τὰ φίλησε.

– Ὁ Θεὸς μὲ εὐλόγησε πολύ, εἶπε στὸν Ἰωσήφ. Ὄχι μόνο μὲ ἀξίωσε νὰ ξαναδῶ τὸ πρόσωπό σου, ἀλλὰ μοῦ ἔδειξε καὶ τοὺς ἀπογόνους σου.

Τὰ παιδιὰ προσκύνησαν τὸν γέροντα παππού τους σκύβοντας, κατὰ τὸ ἔθος, τὸ πρόσωπό τους ὣς τὸ ἔδαφος.