Ἁγίου Ἰουστίνου Πόποβιτς – Οἱ Οἰκουμενικὲς Σύνοδοι

ΑΓΙΟΥ ΙΟΥΣΤΙΝΟΥ ΤΟΥ ΤΣΕΛΙΕ (ΠΟΠΟΒΙΤΣ)

ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ «ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ» ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ:

ΟΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΕΣ ΣΥΝΟΔΟΙ

Η αυτοσυνειδησία της Εκκλησίας του Χριστού είναι κατά βάθος πάντοτε καθολική, διότι είναι πάντοτε θεανθρώπινη [[Ο άγιος Ιουστίνος εδώ με τον όρο «καθολική» δεν εννοεί φυσικά «ρωμαιοκαθολική», αλλά «οικουμενική, ολόκληρη και πλήρης, που εκφράζει το σύνολο της Εκκλησίας και την ενότητα όλων των μελών της εν Χριστώ». Επειδή κεφαλή της Εκκλησίας είναι ο Θεάνθρωπος Χριστός, η ζωή της δεν περιορίζεται σε τόπο, έθνος, εποχή ή ομάδα ανθρώπων. Αγκαλιάζει το όλον, και κάθε αληθινό μέλος της μετέχει σε αυτήν την ενότητα και πληρότητα. Δεν αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως ένα τοπικό, εθνικό ή μεμονωμένο ανθρώπινο σχήμα, αλλά ως ολόκληρη την Εκκλησία του Χριστού, μέσα στην οποία υπάρχει η πληρότητα της θεανθρώπινης ζωής και αλήθειας]]. Ο Θεάνθρωπος Χριστός αποτελεί την ουσία και την εγγύηση του ενιαίου και μοναδικού χαρακτήρα της εκκλησιαστικής αυτοσυνειδησίας, αφού Αυτός είναι η μοναδική Κεφαλή της Εκκλησίας. Τα πάντα στην Εκκλησία είναι καθολικά: το φρόνημα, η καρδιά, η συνείδηση, η βούληση, η ζωή, η προσευχή, το κάθε ιερό μυστήριο και η κάθε αγία αρετή[[Και εδώ ο άγιος Ιουστίνος χρησιμοποιεί το επίθετο «καθολικά» ακριβώς με την ίδια έννοια. Δεν εννοεί απλώς ότι όλα αυτά υπάρχουν «σε όλη την Εκκλησία», αλλά ότι καθένα από αυτά μετέχει στην ολότητα, στην ενότητα και στην πληρότητα του θεανθρώπινου σώματος της Εκκλησίας. Εννοεί ότι τίποτε μέσα στην Εκκλησία δεν είναι απομονωμένο ή ατομικό. Το φρόνημα του πιστού είναι εκκλησιαστικό φρόνημα· η προσευχή του εντάσσεται στην προσευχή ολόκληρης της Εκκλησίας· τα Μυστήρια δεν είναι ατομικές πράξεις αλλά γεγονότα του όλου Σώματος· ακόμη και η αρετή του κάθε μέλους βιώνεται εν Χριστώ και σε κοινωνία με ολόκληρο το εκκλησιαστικό σώμα.]]. Τούτον τον ευαγγελισμό εκφράζει, θεοπνεύστως, ο Απόστολος Παύλος λέγοντας: «Ἡμεῖς δὲ νοῦν Χριστοῦ ἔχομεν(:Εμείς έχουμε τον νου και την σκέψη του Χριστού)» [Α΄ Κορ. 2, 16]. Αυτή η ολόπλευρη καθολικότητα αποκτά την δική της γλώσσα με τις Άγιες Οικουμενικές Συνόδους.

20 Ὀκτωβρίου. Ἀρτεμίου μεγαλομ. (†326), Ματρώνης ὁσίας τῆς Χιοπολίτιδος (†462), Γερασίμου ὁσίου τοῦ ἐν Κεφαλληνίᾳ (†1581). Ἁγιογραφικό ἀνάγνωσμα.

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα. Ἡμέρας, Τρίτης κα΄ ἑβδ. ἐπιστολῶν (Κλσ. α΄ 1-3, 6-11).

Κολ. 1,1             Παῦλος, ἀπόστολος Ἰησοῦ Χριστοῦ διὰ θελήματος Θεοῦ, καὶ Τιμόθεος ὁ ἀδελφός,

Κολ. 1,1                      Εγώ ο Παύλος, ο οποίος είμαι Απόστολος του Ιησού Χριστού, σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, και ο Τιμόθεος, ο πνευματικός αδελφός,

Κολ. 1,2             τοῖς ἐν Κολοσσαῖς ἁγίοις καὶ πιστοῖς ἀδελφοῖς ἐν Χριστῷ· χάρις ὑμῖν καὶ εἰρήνη ἀπὸ Θεοῦ πατρὸς ἡμῶν καὶ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Κολ. 1,2                     στους Χριστιανούς, τους στερεούς εν τη πίστει και αδελφούς εν Χριστώ, που κατοικούν εις τας Κολοσσάς, ευχόμεθα να σας δοθή χάρις και ειρήνη από τον Θεόν και Πατέρα μας και από τον Κυριον Ιησούν Χριστόν.

Ἡ διαφθορὰ δὲν ἀρχίζει στὸ ὑπουργικὸ γραφεῖο. Πρὶν διαφθαρεῖ τὸ κράτος, ἔχει ἀρχίσει νὰ διαφθείρεται ἡ συνείδηση

Η διαφθορά δεν αρχίζει στο υπουργικό γραφείο

Πριν διαφθαρεί το κράτος, έχει αρχίσει να διαφθείρεται η συνείδηση

Γεώργιος Αποστολάκης

Το πρωτοσέλιδο είναι από εκείνα που σε αναγκάζουν να σταθείς: «200 φορές μεγαλύτερη η διαφθορά από την εποχή του Τσοχατζόπουλου!».

Τη φράση είπε ο πρώην υπουργός Τάσος Γιαννίτσης, συγκρίνοντας τις διαστάσεις παλαιότερων υποθέσεων διαφθοράς με όσα εμφανίζονται σήμερα στη δημόσια ζωή. Δεν γνωρίζω αν το «διακόσιες φορές» μπορεί να αποτυπωθεί με την ακρίβεια ενός μαθηματικού μεγέθους. Ούτε έχει αυτό, κατά τη γνώμη μου, τη μεγαλύτερη σημασία.

Γιατί το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε είναι βαθύτερο. Η διαφορά με το παρελθόν δεν είναι πλέον μόνο ποσοτική. Είναι ποιοτική.

Κάποτε, όταν μιλούσαμε για διαφθορά, ο νους πήγαινε σχεδόν αυτομάτως στον πολιτικό που χρηματίζεται, στον κρατικό αξιωματούχο που παίρνει τη «μίζα», στον επιχειρηματία που αγοράζει μια δημόσια σύμβαση, στον δημόσιο λειτουργό που εκμεταλλεύεται τη θέση του.

Σήμερα φοβάμαι ότι η διαφθορά έχει απλωθεί πολύ περισσότερο. Έχει γίνει τρόπος σκέψεως. Και αυτό είναι πολύ πιο επικίνδυνο.

Δεν αρχίζει η διαφθορά όταν κάποιος βάλει στην τσέπη εκατομμύρια από ένα δημόσιο έργο. Αρχίζει πολύ νωρίτερα. Αρχίζει τη στιγμή που ο άνθρωπος πείθει τον εαυτό του ότι μπορεί να πάρει κάτι που δεν του ανήκει, αρκεί να μη συλληφθεί.

Όταν ο εργαζόμενος διαχειρίζεται χρήματα του εργοδότη του και κρατάει «κάτι λίγο» για τον εαυτό του. Όταν ο συνεταίρος κρύβει έσοδα από τον συνέταιρό του. Όταν κάποιος εξαπατά τον φίλο του επειδή πιστεύει ότι «δεν θα το καταλάβει». Όταν το παιδί παίρνει κρυφά χρήματα από τον γονέα του. Όταν ο αδελφός αδικεί τον αδελφό στην κληρονομία. Όταν ο επαγγελματίας χρεώνει εκείνο που δεν προσέφερε. Όταν κάποιος χρησιμοποιεί μια γνωριμία για να αποκτήσει εκείνο που κανονικά ανήκει σε άλλον. Όταν ο πολίτης ζητά το «ρουσφέτι» και ύστερα καταγγέλλει το πελατειακό κράτος.

Μαζικὸς ἐξισλαμισμὸς τῆς Εὐρώπης

Μαζικὸς ἐξισλαμισμὸς τῆς Εὐρώπης

Τοῦ κ. Νικολάου Ρωμανοῦ, θεολόγου

Ξανὰ στὸ προσκήνιο παλαιότερες δηλώσεις τοῦ παπικοῦ ἐπισκόπου Ἀθανασίου Schneider, ὁ ὁποῖος κάνει λόγο γιὰ «εἰσβολὴ» καὶ «μαζικὸ ἐξισλαμισμὸ τῆς Εὐρώπης», μὲ ἀφορμὴ τὴ μεταναστευτικὴ κρίση στὴν Ἱσπανία.

Ὁ Schneider χρησιμοποιεῖ ἰδιαιτέρως σκληρὴ γλώσσα γιὰ τὸ μεταναστευτικὸ φαινόμενο, ἀπορρίπτοντας τὴν ἄποψη ὅτι ὅλοι ὅσοι εἰσέρχονται στὴν Εὐρώπη μποροῦν νὰ ἀντιμετωπίζονται ὡς πρόσφυγες.

«Αὐτὸ ποὺ βλέπουμε τώρα εἶναι μία εἰσβολή. Δὲν εἶναι πρόσ­φυγες — ὄχι — πρόκειται γιὰ μία εἰσβολὴ μαζικοῦ ἐξισλαμισμοῦ τῆς Εὐρώπης», δηλώνει χαρακτηριστικά.

 Ὁ παπικὸς ἐπίσκοπος προχωρεῖ ἀκόμη περισσότερο, ὑποστηρίζοντας ὅτι τὸ φαινόμενο συνδέεται μὲ μία παγκόσμια πολιτικὴ ἀτζέντα ἰσχυρῶν παραγόντων. Κατὰ τὸν ἴδιο, στόχος εἶναι ἡ πολιτιστικὴ καὶ θρησκευτικὴ ἀλλοίωση τῆς Εὐρώπης καὶ τελικῶς ἡ καταστροφὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ στὴν εὐρωπαϊκὴ ἤπειρο.

Οἱ δηλώσεις αὐτὲς ἐ­πανῆλθαν στὸ προσκήνιο μετὰ τὰ γεγονότα στὴ Θέουτα, καθώς δεκάδες χιλιάδες μετανάστες ἐπιχείρησαν νὰ περάσουν στὸν ἱσπανικὸ θύλακα μέσα σὲ σύντομο χρονικὸ διάστημα, προκαλώντας μεγάλη πίεση στὶς τοπικὲς ἀρχὲς καὶ ἔνταση στοὺς δρόμους.

Ὁ καθένας μας μπορεῖ νὰ εἶναι ἕνα χαμόγελο τοῦ Θεοῦ γιὰ τοὺς ἀνθρώπους γύρω μας.- Πατέρας Θεόφιλος Παραϊάν

https://apantaortodoxias.blogspot.com/2026/09/blog-post_543.html

Ἄρχιμ. Εἰρηναῖος Βαϊόπουλος, Πῶς συμπεριφερόμαστε μέσα στὸ Ναό;

Λίγα λόγια του Καθηγουμένου της Ιεράς Μονή Αγίου Νικοδήμου Αγιορείτου Πυργετού Λαρίσης, Αρχιμανδρίτου Ειρηναίου Βαϊοπούλου, στο τέλος της Θείας Λειτουργίας της Κυριακής 20 Σεπτεμβρίου 2026.

(youtube.com)
https://aktines.blogspot.com/2026/10/blog-post_679.html#more

«Ἀγαπητόν ποίμνιον φυλάξετε τόν ἑαυτόν σας» , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 

Πῶς ὁρίζεται ὁ φαῦλος, ὁ μοιχός, καί ὁ πόρνος -Ποιός ὁ νομιμοφανής σοδομισμός ἐντός τοῦ γάμου , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

Πῶς ὁρίζεται ὁ φαῦλος, ὁ μοιχός, καί ὁ πόρνος -Ποιός ὁ νομιμοφανής σοδομισμός ἐντός τοῦ γάμου , Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου 

Ἱ.Μ. Ἁγίας Τριάδος Ἐδέσσης 

http://hristospanagia3.blogspot.com

 

Τό ἔργο τοῦ Ἁγ. Λουκᾶ καί ἡ ἐπιλογή τοῦ Πνευματικοῦ ὁδηγοῦ, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

 Τό ἔργο τοῦ Ἁγ. Λουκᾶ καί ἡ ἐπιλογή τοῦ Πνευματικοῦ ὁδηγοῦ, 18-10-2026, Ἱερομ. Σάββα Ἁγιορείτου

«Ποιός τά ἔσβησε;»

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

«Ποιός τά ἔσβησε;»

Μᾶς πληροφορεῖ ὁ εὐαγγελιστής Μᾶρκος (Μαρκ. α΄, 4):

«ἐγένετο Ἰωάννης βαπτίζων ἐν τῇ ἐρήμῳ καὶ κηρύσσων βάπτισμα μετανοίας εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν» (: Καὶ ἔγινεν ὁ Ἰωάννης ἀρχὴ τοῦ εὐαγγελίου μὲ τὸ νὰ βαπτίζῃ εἰς τὴν ἔρημον καὶ μὲ τὸ νὰ κηρύττῃ βάπτισμα, ποὺ ἔπρεπε νὰ συνοδεύεται μὲ ἐσωτερικὴν μετάνοιαν, πρὸς τὸν σκοπόν τοῦ νὰ ἐπιτύχουν οἱ βαπτιζόμενοι τὴν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν τους, τὴν ὁποίαν θὰ τοὺς ἐξησφάλιζεν ὁ μετὰ τὸν Ἰωάννην ἐρχόμενος Μεσσίας».

Μέγα τὸ μυστήριο τῆς ἐξομολογήσεως· εἶναι τὸ δεύτερο βάπτισμα μαζί μὲ τὸ μυστήριο τῆς θείας Μεταλήψεως.

• Ὁ ἱερός Χρυσόστομος μᾶς συμβουλεύει:

«Ὅταν ἐκεῖνος ποὺ ἁμάρτησε ὁμολογήση τὰ ἁμαρτήματά του, τότε σώζεται».

«Δὲν συντελεῖ λίγο στὸ νὰ μειώσουμε τὸ μέγεθος τῶν ἁμαρτημάτων ἡ συνεχὴς ὁμολογία καὶ ὑπόμνησή τους».

Καί συνεχίζει ὁ χρυσορρήμων μέ τήν ἐξομολόγηση τοῦ ληστῆ:

«Κι ἐμεῖς βέβαια δίκαια τιμωρηθήκαμε, γιατὶ ἄξια παθαίνουμε γι’ αὐτὰ ποὺ κάναμε». Εἶδες τέλεια ἐξομολόγηση; Εἶδες πῶς ἀπαλλάχθηκε ἀπ’ τὶς ἁμαρτίες του ἐπάνω στὸ σταυρό; Γιατὶ λέγει ὁ προφήτης: «Νὰ λέγης πρῶτος ἐσὺ τὶς ἁμαρτίες σου, γιὰ νὰ συγχωρηθῆς» (Ἡσ. 43, 26). Κανείς δὲν τὸν ἀνάγκασε, κανείς δὲν τὸν πίεσε, ἀλλ’ ὁ ἴδιος κατηγόρησε τὸν ἑαυτό του, λέγοντας: «Κι ἐμεῖς βέβαια δίκαια τιμωρηθήκαμε, γιατὶ παθαίνουμε ἄξια γι’ αὐτὰ ποὺ κάναμε. Αὐτὸς ὅμως δὲν ἔκανε κανένα κακό».

Τσίπρας: «Ψέλνεις» στὴ Σιμωνόπετρα καὶ ἀκούγεσαι ὅτι βγαίνεις λ-«Άδη»

Τσίπρας: «Ψέλνεις» στη Σιμωνόπετρα και ακούγεσαι ότι βγαίνεις λ-«Άδη»

Ελευθέριος Ανδρώνης

Να που ήρθε και η στιγμή για τον Αλέξη Τσίπρα να μεταβεί στο Άγιο Όρος για ιερό… rebranding της εικόνας του. Δώδεκα χρόνια είχε να πατήσει το πόδι του στο Περιβόλι της Παναγίας, αλλά ως γνωστόν το Άγιο Όρος εκλαμβάνεται ως πολιτικό «αναβαπτιστήριο» από όλους τους ψηφοθήρες.

Στον Οδυσσέα πήρε 10 χρόνια μέχρι να φτάσει στην πολυπόθητη Ιθάκη, αλλά ο Αλέξης Τσίπρας χρειάστηκε μια 12ετία για την αντίστροφη πορεία. Από την «Ιθάκη» της πρωθυπουργίας και του αυτοβιογραφικού βιβλίου του, μαγεμένος εκ νέου από τις Σειρήνες της αρχομανίας, έκανε μια στάση στο νησί των λωτοφάγων για να φορτώσει εμπόρευμα επιλεκτικής αμνησίας και τέλος παρουσιάστηκε στη Σιμωνόπετρα για να κοντράρει από «δεξιά» τους μνηστήρες της εξουσίας. Μόνο που η άμωμη «Πηνελόπη» που λέγεται Ορθοδοξία, αξιώνει πολλά περισσότερα από μερικά «ιεροπρεπή» ενσταντανέ.

«Ψέλνεις στη Σιμωνόπετρα και ακούγεται στον Άδη…

Μια επίσκεψη στο Άγιον Όρος είναι πάντα μια ευκαιρία που δεν πρέπει να χάσεις.

Ένα ταξίδι στην ιστορία, στους πολιτιστικούς θησαυρούς που φυλάσσονται αιώνες αλλά και στο βαθύτερο νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης».

Αυτά έγραψε ο Αλέξης Τσίπρας ως απαύγασμα της εμπειρίας του στη Μονή Σίμωνος Πέτρας, συνοδεύοντας την ανάρτησή του με στιλιζαρισμένες φωτογραφίες όπου συζητά με τον Ηγούμενο του Μοναστηριού. Νομίζω ότι χρειάζεται εξαιρετική προσπάθεια να «καταφέρεις» να φαίνεσαι τόσο αποκομμένος από το αληθινό πνεύμα του Αγίου Όρους, ενώ πασχίζεις να δείξεις το ακριβώς αντίθετο.

Σχόλιο στὴν δολοφονία τοῦ μοναχοῦ Βαρσανούφιου στὴν Οὐκρανία (Τὰ ἐρωτήματα, οἱ ἀντιδράσεις καὶ οἱ σιωπὲς γύρω ἀπὸ μιὰ τραγικὴ ὑπόθεση)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 5η Οκτωβρίου 2026

ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΗΝ ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ ΒΑΡΣΑΝΟΥΦΙΟΥ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ

(Τα ερωτήματα, οι αντιδράσεις και οι σιωπές γύρω από μια τραγική υπόθεση)

«Ενός κακού δοθέντος μύρια έπονται», λέγει η γνωστή ρήση. Ένα μεγάλο κακό συχνά αφήνει πίσω του αλυσιδωτές συνέπειες, δημιουργώντας νέες πληγές, νέες αντιπαραθέσεις και νέα ερωτήματα.

Αυτό συμβαίνει και στην πολύπαθη Ουκρανία, όπου ο πόλεμος έχει προκαλέσει τεράστιες ανθρώπινες απώλειες, καταστροφές και βαθιές κοινωνικές και εκκλησιαστικές διαιρέσεις.

Το Γραφείο μας έχει ασχοληθεί επανειλημμένως με τις εξελίξεις στην Ουκρανία και, από τη δική του εκκλησιαστική και θεολογική οπτική, έχει εκφράσει σοβαρές επιφυλάξεις για τον τρόπο με τον οποίο εξελίχθηκε η εκκλησιαστική κατάσταση στη χώρα. Συγκεκριμένα έχει εκφράσει την αντίθεσή του και την έχει αποδείξει θεολογικά, ιστορικά και ιεροκανονικά την άκρως λαθεμένη πράξη του Οικουμενικού Πατριαρχείου να χορηγήσει, χωρίς την σύμφωνη γνώμη της καθόλου Ορθοδόξου Εκκλησίας, σε ένα ετερογενές σύνολο σχισματικών εκκλησιαστικών παραγόντων της χώρας, με αμφίβολες έγκυρες χειροτονίες, «αυτοκεφαλία».

Αυτή κριτική δεν είναι μόνο δική μας, αλλά της συντριπτικής πλειοψηφίας των Ορθοδόξων Εκκλησιών, όπως λ.χ. των επανειλημμένων εκκλήσεων του μακαριστού σοφού Αρχιεπισκόπου Αλβανίας κυρού Αναστασίου, για επιτακτική σύγκληση Πανορθοδόξου Συνόδου, για την επίλυση του προβλήματος, το οποίο είχε, ως ολέθρια συνέπεια, την διάσπαση της ενότητας της Εκκλησίας, με την διακοπή κοινωνίας του Πατριαρχείου Μόσχας με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, όπως και με τις τρείς Ορθόδοξες Εκκλησίες (Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, Εκκλησία Κύπρου και Εκκλησία της Ελλάδος), οι οποίες μόνες αυτές από τις 14, αναγνώρισαν την «αυτοκεφαλία» του νέου εκκλησιαστικού σχήματος στην Ουκρανία.

Είναι πολυσήμαντο το γεγονός ότι 10 Αυτοκέφαλες Ορθόδοξες Εκκλησίες οκτώ τώρα χρόνια δεν αναγνωρίζουν την «αυτοκεφαλία» και έχουν κοινωνία με τον Μητροπολίτη Ονούφριο.

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο προβάλλει τον ισχυρισμό ότι χορήγησε της «αυτοκεφαλία», (με τον τρόπο που την χορήγησε), με σκοπό να επέλθει η συμφιλίωση, η ειρήνη και η ενότητα στην μαρτυρική Ουκρανία. Αλλά η πραγματικότητα είναι εντελώς διαφορετική. Αντί για ενότητα και συμφιλίωση άνοιξε μεγαλύτερο χάσμα διαιρέσεων και εχθροπραξιών. Η συντριπτική πλειοψηφία του ορθοδόξου πληρώματος της χώρας παραμένει εκτός του συγκεκριμένου εκκλησιαστικού σχήματος, πιστό στην Ορθόδοξη Ουκρανική Εκκλησία, υπό τον Μητροπολίτη Ονούφριο και η οποία αναγνωρίζεται ως η μόνη κανονική από τις 10 Τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες, όπως αναφέραμε.

«Νηστεία πρὸ τῆς Θείας Μεταλήψεως; Ναί!» (Μέρος Β΄)

«Νηστεία προ της Θείας Μεταλήψεως; Ναι!»

(Ξενίας δεσποτικής και αθανάτου τραπέζης, εν υπερώω τόπω ταις υψηλαίς φρεσί, πιστοί, δεύτε απολαύσωμεν – Μ. Τετάρτη Εσπέρας)

ΜΕΡΟΣ Β΄

Νίκος Σακαλάκης, Μαθηματικός

Κεντρίζει τη σκέψη η Ευαγγελική θεώρηση-διήγηση της παραδόσεως του Μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας στο Μυστικό Δείπνο από τον Κύριο. Η απλοϊκή σκέψη δημιουργεί μια «αντίφαση», διότι στα δύο πρώτα Ευαγγέλια (Ματθ. και Μάρκου) υπάρχει η ρηματική μετοχή «εσθιόντων αυτών», δηλ. «εσθιόντων αυτών μετέδωσε ο Κύριος στους μαθητές τον Άγιο Άρτο και ακολούθως το Τίμιο Αίμα Του», ενώ στο κατά Λουκά Ευαγγέλιο αναγράφεται ότι «μετά το δειπνήσαι γίνεται η μετάδοση του Τιμίου Αίματος. Υπάρχει δηλ. «μορφή αντίφασης» ανάμεσα στα δύο Ευαγγέλια (Ματθ. και Μάρκου), όπου την μετάληψη του Τιμίου Σώματος διαδέχεται αμέσως η μετάληψη του Τιμίου Αίματος του Χριστού και στο κατά Λουκά, στο οποίο η μετάληψη του Τιμίου Αίματος ακολουθεί (χρονικά) μετά το δειπνήσαι. Αναμφίβολα, το «δειπνήσαι» αναφέρεται στη μετάληψη του Αγίου Άρτου.

1ο Σχόλιο: Μέσα στη «ΜΙΑ» συνείδηση της Κ. Διαθήκης, ενυπάρχει (Θεόθεν) το γεγονός (αίτημα) της αληθούς ενότητας όλων των νοημάτων της, πνευματικών λειτουργιών της, διότι είναι θεόπνευστη. Οι Ευαγγελιστές έχουν αφομοιώσει, ακριβώς την ίδια αλήθεια του Μυστικού Δείπνου· υπάρχει αυτή η ενότητα μεταξύ τους.

Οὔρσουλα φὸν ντὲρ Λάϊεν, «Καλωσορίζουμε τὴ Βόρεια Μακεδονία μὲ τὴν ταυτότητα καὶ τὴ γλῶσσα της. Πιστεύουμε ὅτι ὁ μακεδονικὸς πολιτισμὸς καὶ ἡ μακεδονικὴ γλῶσσα μποροῦν μόνο πλουσιότερη νὰ κάνουν τὴν Ἕνωσή μας».

«Καλωσορίζουμε τη Βόρεια Μακεδονία με την ταυτότητα και τη γλώσσα της. Πιστεύουμε ότι ο μακεδονικός πολιτισμός και η μακεδονική γλώσσα μπορούν μόνο πλουσιότερη να κάνουν την Ένωσή μας».

~Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν, Σκόπια, 2 Οκτωβρίου 2026.~

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

Αυτά δεν τα είπε κάποιος Σκοπιανός εθνικιστής αλλά η πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής. Πιστεύω ότι όταν τέτοιες λέξεις βγαίνουν από τα χείλη της κορυφής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ίσως ήρθε η ώρα να ξαναδιαβάσουμε με καθαρό μυαλό εκείνη τη συμφωνία που κάποτε μας παρουσιάστηκε περίπου ως το τέλος της ιστορίας.

Τελικά οι Πρέσπες δεν ήταν τόσο αθώες όσο κάποιοι ισχυρίζονταν διαρρηγνύοντας τα ιμάτια τους. Μας μιλούσαν για έναν απλό γεωγραφικό προσδιορισμό. Για το περίφημο «Βόρεια», που δήθεν θα έλυνε τα πάντα.

Μόνο που το «Μακεδονία» δεν εξαφανίστηκε.

Η Συμφωνία διατήρησε ρητά τον όρο «μακεδονική γλώσσα», τον χαρακτήρισε νοτιοσλαβική και ταυτόχρονα αναγνώρισε ότι οι όροι «Μακεδονία» και «Μακεδονικός» χρησιμοποιούνται από τις δύο πλευρές μέσα σε διαφορετικά ιστορικά και πολιτισμικά πλαίσια. Όμως εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγάλη πολιτική ειρωνεία.

Το «Βόρεια» μπήκε στο όνομα του κράτους, αλλά το «Μακεδονικό» παρέμεινε ζωντανό ως όρος γλώσσας, ταυτότητας και πολιτισμού.

Ναι, η ίδια η Συμφωνία ξεκαθαρίζει ότι η συγκεκριμένη γλώσσα είναι νοτιοσλαβική και ότι δεν συνδέεται με την αρχαία ελληνική ιστορία και κληρονομιά της ελληνικής Μακεδονίας. Και αυτό πρέπει να το λέμε ολόκληρο, όχι επιλεκτικά.

Όμως σήμερα έχουμε μπροστά μας το αποτέλεσμα της πολιτικής πραγματικότητας..