ΣΤΌ ΞΕΡΟΚΑΛΥΒΟ. ΑΓΙΟΣ ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ ΚΑΥΣΟΚΑΛΥΒΊΤΗΣ.Μαρτυρία π.Ιωακείμ Ιερομονάχου. Ιερό κελλίον Ευαγγελισμού της Θεοτόκου. Ι.Μ.ΣΙΜΩΝΟΠΕΤΡΑΣ.
Στο ξεροκάλυβοΣιγά-σιγά, μοῦ γεννήθηκε ὁ πόθος να βρῶ κάποιον τόπο νά ἀσκητέψω στό Ἅγιον Ὄρος καί τό 1983, μέ τήν εὐλογία τοῦ Ἁγίου, πῆρα τήν ὁριστική ἀπόφαση νά γίνω ἁγιορείτης. Ἀφοῦ δοκίμασα διάφορα μέρη καί δέν ἀναπαύτηκα, βγῆκα ἔξω στόν κόσμο. Τήν τρίτη φορά, καθώς ἐρχόμουν στό Ἅγιον Ὄρος μέ τό καράβι, κάθισε δίπλα μου ὁ π. Πρόδρομος, καλογέρι τοῦ Γέροντος Χαραλάμπους τοῦ Διονυσιάτη, καί ἐκεῖνος μοῦ ὑπέδειξε ἕνα ἀσκητικότατο ξεροκάλυβο στη Νέα Σκήτη. Ἦταν έγκαταλελειμμένο καί σέ ἄθλια κατάσταση, ἀλλά τό ἀγάπησα ἀμέσως.Ἤθελα ἡσυχία γιά νά ἐργαστῶ στήν εὐχή, γιά νά ξαναζήσω ἐκείνη τήν παλιά πνευματική ανάταση τῆς προσευχῆς.Σέ αὐτό τό Καλύβι ἀγωνίστηκα 27 ολόκληρα χρόνια, χωρίς νά μέ γνωρίζουν ιδιαίτερα καί χωρίς νά μέ ένοχλοῦν.Ἄρχισα να ζῶ ἐρημικά καί ἀσκητικά, μόνος μου, χωρίς συναναστροφές καί χωρίς διακόνημα, ἀφοῦ εἶχα τή σύνταξή μου γιά νά ἀγοράζω τά ἀναγκαῖα. Συνήθως ἔτρωγα μόνο μαρούλια πού μοῦ ἔδινε ὁ πάτερ Γεώργιος, ἀπό τή διπλανή Καλύβη, καί ὅλη μέρα δινόμουνα στήν προσευχή.Όταν κατέβηκα στην Αθήνα, ὁ Ἅγιος ἄρχισε νά μοῦ περιγράφει τό ξεροκάλυβό μου καί τά μονοπάτια γύρω ἀπ' αὐτό.Κάποια στιγμή, μοῦ εἶπε: «Κάτω ἀπό τήν Καλύβη σου βλέπω σε ἕνα σημεῖο ὑπάρχει νερό, ἀλλά δέν σοῦ λέω ποῦ εἶναι γιά να μήν παιδεύεσαι...». Δέν εἶχα νερό καί μοῦ ἔδινε ὁ πάτερ Γεώργιος ἀπό τή διπλανή Καλύβη.
